Ἂν - λέω ἄν...

 Ἂν - λέω ἄν...

ἂν ὅλα δὲ συνέβαιναν τόσο νωρὶς

ἡ ἀποβολή σου ἀπ᾿ τὸ Γυμνάσιο στὴν Ε´ τάξη,

μετὰ Χαϊδάρι, Ἅι-Στράτης, Μακρονήσι, Ἰτζεδίν,

ἂν στὰ 42 σου δὲν ἤσουν μὲ σπονδυλοαθρίτιδα

ὕστερα ἀπὸ τὰ εἴκοσι χρόνια τῆς φυλακῆς

μὲ δυὸ διαγραφὲς στὴν πλάτη σου, μιὰ δήλωση

ἀποκηρύξεως ὅταν σ᾿ ἀπομονῶσαν στὸ Ψυχιατρεῖο

ἂν - σήμερα λογιστὴς σ᾿ ἕνα κατάστημα ἐδωδίμων-

ἄχρηστος πιὰ γιὰ ὅλους, στιμμένο λεμόνι,

ξοφλημένη περίπτωση, μὲ ἰδέες ἀπὸ καιρὸ ξεπερασμένες,

ἂν - λέω ἄν...

μὲ λίγη καλὴ θέληση ἐρχόνταν ὅλα κάπως διαφορετικὰ

ἢ ἀπὸ μία τυχαία σύμπτωση, ὅπως σὲ τόσους καὶ τόσους

συμμαθητές, φίλους, συντρόφους - δὲ λέω ἀβρόχοις ποσὶ

ἀλλὰ ἄν...

(Φτάνει. Μ᾿ αὐτὰ δὲ γράφονται τὰ ποιήματα. Μὴν ἐπιμένεις.

Ἄλλον ἀέρα θέλουν γιὰ ν᾿ ἀρέσουν, ἄλλη «μετουσίωση».

Τὸ παραρίξαμε στὴ θεματογραφία).

              Μανόλης Ἀναγνωστάκης 

Υπάρχουν περισσότεροι, δρόμοι, για να...χαθούμε.

Οι δρόμοι πρέπει πάντοτε να οδηγούνε κάπου

αλλιώς  δεν έχει νόημα, χάνετε τον καιρό σας,

μας έλεγε κι ο δάσκαλος, το έγραφαν βιβλία.

Με σεβασμό τ ακούγαμε, κι αντίρρηση καμία.

Δεν  ήθελα προβλέψιμη να είναι η ζωή μας

μονόδρομος με σιγουριά να οδηγεί στο τέλος.

Όμως τα χρόνια πέρασαν και με την εμπειρία

κι εγώ τώρα κατάλαβα το λάθος των βιβλίων

που ήτανε απόλυτα για τον σκοπό των δρόμων.

Υπάρχουν περισσότεροι, δρόμοι, για να...χαθούμε.

                                         Καρτσωνάκης Πάν

Πίνεις αίμα και σου πίνουν, έτσι καθώς ανασταίνεις κάποιους

Ένα καλό βιβλίο ή ένα ενδιαφέρον άρθρο σε ένα περιοδικό,

 είναι η καλύτερη παρέα για τις μικρές και μοναχικές 

νυχτερινές ώρες, που μπορείς να μοιραστείς εσύ και το μυαλό σου.

Το μυαλό σου να σε ταξιδεύει ελεύθερο με τη μυρωδιά 

του φρέσκου καφέ και το τσιγάρο να καίει στο τασάκι, 

λιβάνι στην έμπνευση!

 Δίπλα σου το στυλό και το χαρτί, να κρατάς σημειώσεις 

και η μουσική να γεμίζει το τοπίο με την παρουσία της.

Όλοι οι άλλοι να κοιμούνται

 (εκτός από σένα και κάτι άλλα φαντάσματα) 

και συ σαν κολασμένος να γυρνάς από σελίδα σε σελίδα 

και σαν να πίνεις αίμα από τα ίχνη που άφησαν 

κάποιοι άλλοι κολασμένοι πριν από σένα .

Πίνεις αίμα και σου πίνουν, έτσι καθώς ανασταίνεις κάποιους 

που πέρασαν από τον υλικό κόσμο μας, σε άλλα επίπεδα πνευματικά, 

αφήνοντάς μας την αγωνία τους.

Κάποιους που με έκπληξη, πολλές φορές, 

ανακαλύπτεις πόσο ίδιοι με εσένα είναι. 

Σου τραβούν συνεχώς κουρτίνες μπρος από τα μάτια σου 

αποκαλύπτοντας πόσο πιο απλά είναι όλα αλλά και πόσο σύνθετα.

 Ανακαλύπτεις το σύμπαν μέσα σε μια σκόνη, 

που δεν είναι ούτε καν ορατή. 

Ανακαλύπτεις το σύμπαν μέσα σου και μέσα στα όνειρά σου. 

Νιώθεις το σύμπαν μέσα σου να γεννιέται και να πεθαίνει συνεχώς.

Και είσαι σίγουρος ότι σαν κι εσένα υπήρχαν, υπάρχουν 

και θα υπάρξουν χιλιάδες.

 Είσαι ο ένας αλλά και μέρος του όλου. 

Είσαι μία σκόνη μη ορατή αλλά ταυτόχρονα όλο το σύμπαν.

                                 Πάν Καρτσωνάκης

Αυτούς που ο Μινώταυρος τους έτρωγε...

Θρησκευτικός συμβολισμός εγώ πιστεύω ήταν,

κυρίως, ο Λαβύρινθος, που έπρεπε την λύση

να βρει κι από την έξοδο να βγει κανείς μονάχος.

Σ’ αυτήν του την προσπάθεια η μύηση γινόταν.

Αυτούς που ο Μινώταυρος τους έτρωγε εντέλει 

ήταν οι επικίνδυνοι εχθροί του καθεστώτος.

Μα φυσικά Μινώταυρος σαφώς και δεν υπήρχε 

όπως τον περιγράφουνε ανθρωποφάγο τέρας.

Το τέρας ήταν οι πιστοί φρουροί του καθεστώτος

Ιερατείο του ναού που ήταν εξουσία. 

                             Πάν Καρτσωνάκης

Θεωρώ λίγο απίθανο βέβαια να σκέφτεστε έτσι

Περπατώντας γοργά ή και αργά στην προκυμαία

ενδέχεται να σκέπτεστε διάφορα.

Θεωρώ λίγο απίθανο βέβαια να σκέφτεστε

αν υπάρχετε ή όχι.

Ναι, το γνωστό "to be or not to be"

ή αυτό του δικού μας ποιητή

«Υπάρχω, λες κι ύστερα δεν υπάρχεις»

κι έβαλε, εκεί στην Πρέβεζα, 

τέρμα στην ζωή του. 

Εάν πάντως σκέφτεστε οτιδήποτε

οφείλω να σας διαβεβαιώσω 

πως εφόσον σκέφτεστε οτιδήποτε

είναι σίγουρο πως υπάρχετε

σύμφωνα με το πασίγνωστο 

«σκέφτομαι, άρα υπάρχω». 

           Πάν Καρτσωνάκης

Ησυχία (ένα ποίημα της Γεωργίας Κόλλια)

Ένα σπιτάκι χαμηλό

πόσο αλήθεια επιθυμώ

να κάθομαι να ηρεμώ

και να αγναντεύω το βουνό 

Να χω κοντά μου τον Θεό

και να μπορώ να του μιλώ

και εαν θα θελω συντροφιά

να χω μονάχα τα πουλιά . 

Μια ροδιά και μια μηλιά

και τα τρεχούμενο νερά

και σαν θα πέφτει η νυχτιά 

να γαληνεύει η καρδιά.

Να φύγω από όλα τα κοινά 

έχω ανάγκη ειλικρινά 

και κάπως έτσι η ζωή

να ξεκινά κάθε πρωί

          Γεωργία Κόλλια

No es un suen̈o ni simple optasia... Δεν είναι ένα όνειρο κι απλά μια οπτασία....

No es un suen̈o ni simple optasia 

tiene carne y huesos y no fantasia

siempre guardo cosas,unas fotografias

que me ayudan mejor en estas "utopias".

Como viento, como lluvia huellas me dejan 

lo que viviremos juntos, en mi memoria quedarà

y como un gusano de seda capullo hilarè 

versos a mi alrededor para entrar y morir 

La muerte y la vida no tienen importancia 

valor tiene el suen̈o y el proceso.

             Pan Kartsonakis

Η απόδοση στην Ισπανική γλώσσα

έγινε από την καθηγήτρια φιλόλογο της Ισπανικής.

            Γεωργίας Κόλλια

Δεν είναι ένα όνειρο κι απλά μια οπτασία,

είναι με σάρκα και οστά και όχι φαντασία.

Πάντα φυλάω πράγματα, κάποιες φωτογραφίες

που με βοηθούν καλύτερα σ αυτές τις «νοσταλγίες».

Σαν άνεμος, σαν τη βροχή, σημάδια που αφήνουν,

όσα θα ζήσουμε μαζί, στη μνήμη μου θα μείνουν

και σαν μεταξοσκώληκας κουκούλι θα υφάνω

στιχάκια ένα γύρω μου να μπω για να «πεθάνω».

Ο θάνατος και η ζωή δεν έχουν σημασία

Αξία έχει τ όνειρο και η διαδικασία.

              Πάν  Καρτσωνάκης

Tο μυαλό, εκτροχιάζεται συχνά και λεύτερο καλπάζει. Como un vagabundo,la mente,no da cuentas.

Σαν τον αλήτη, το μυαλό, λογαριασμό δεν δίνει

Εκτροχιάζεται συχνά και λεύτερο καλπάζει.

Δεν υπακούει σ’ εντολές, σε νόρμες και κανόνες

σε λογικές που χαλινό και όρια του βάζουν.

Πέφτουν οι φράχτες που κρατούν τα ένστικτα, τις μνήμες

Αυτές που ‘ναι στα κύτταρα πολύ καλά κρυμμένες.

Μα προπαντός στα όνειρα διάπλατες ανοίγουν 

οι πύλες και ορμητικά, χωρίς φραγμούς γιορτάζουν.

Μακάρι ένα όνειρο να  ήταν  η ζωή μας 

κι όταν ξυπνούσαμε, αυτό, να ‘ταν ο θάνατός μας.

                                Πάν Καρτσωνάκης

Como un vagabundo,la mente,no da cuentas

Se descarrila a menudo y libre galopea.

No obedece ni órdenes,ni normas ,ni mandatos

ni a razones que riendas y lìmites le ponen.

Caen las vallas que sujetan los instintos, las memorias

Estas que estàn en las cèlulas muy bien ocultas.

Mas sobre todo en los suen̈os abren de par 

en par las puertas y con ìmpetu sin lìmites celebran.

Ojalà un suen̈o fuera tambièn nuestra vida

 y que al despertar,este,fuera nuestra muerte.

                           Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα

έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.

                                       Γεωργία  Κόλλια

Tantos an̈os que coquetea,la luna con la tierra.Τόσα χρόνια που φλερτάρει, η σελήνη με τη γη.

Tantos an̈os que coquetea,la luna con la tierra

tal vez cierto dìa quiera unirse con ella.

Empezaràn ambas un viajecito amoroso

y vida no habrà despuès de esta boda. 

Ciertos mitos habìa oìdo que hubo època

que la tierra sin luna  vagaba a solas.

Obviamente no vivìan entonces los humanos en la tierra

por lo tanto no era este  un saber de humanos. 

Si tales mitos tienen base aunque sea en un porcentaje 

y no es imaginacion....no sè decirles.

         Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα

έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.

Γεωργία  Κόλλια

Τόσα χρόνια που φλερτάρει, η σελήνη με τη γη

ίσως κάποτε θελήσει και μαζί της ενωθεί.

Θα κινήσουν και οι δύο ταξιδάκι ερωτικό

και ζωή δεν θα υπάρχει  απ’ το πάντρεμα αυτό.

Κάποιους μύθους είχα ακούσει πως υπήρξε εποχή

που η γη δίχως σελήνη τριγυρνούσε μοναχή.

Προφανώς δεν ζούσαν τότε και οι άνθρωποι στη γη 

συνεπώς δεν ήταν γνώση από γήινους αυτή.

Αν οι μύθοι έχουν βάση έστω σ’ ένα ποσοστό

και δεν είναι φαντασία…..δεν γνωρίζω να σας πω. 

            Καρτσωνάκης Πάν

ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΓΕΝΝΗΣΗ: ποίημα της Γεωργίας ΚΟΛΛΙΑ.

Στο παραθύρι μου  μπροστά

νοιώθω αστείρευτη χαρά

γιατί είναι όλα γιορτινά

φέγγουν λαμπιόνια στην σειρά 

Τρέχουν εδώ τρέχουν εκεί

οι άνθρωποι χουν γιορτή

αφού γεννήθηκε ο Χριστός 

και λούστηκε  η φύση φως

Τα μαγαζια όλα ανοιχτά,

τα πάρκα γέμισαν παιδιά

η πόλη ντύθηκε κομψά

σαν μία όμορφη κυρά.

Το βλέμμα στρέφω στον Χριστό 

στη φάτνη είναι σαν μωρό 

και δίπλα ζώα ένα σωρό

κάτω από τον έναστρο ουρανό

Ας ψαλουμε όλοι μαζί

γιατί είναι σήμερα γιορτή

είναι η νύχτα μαγική 

ας αγαλλιάσει η ψυχή

"Ωσσανά εν τοις υψίστης

  ουρανού και γης ο κτίστης". 

                Και εις έτη πολλά

            ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΟΛΛΙΑ

Caen las vallas que sujetan los instintos, las memorias. Πέφτουν οι φράχτες που κρατούν τα ένστικτα, τις μνήμες.

Como un vagabundo,la mente,no da cuentas

Se descarrila a menudo y libre galopea.

No obedece ni órdenes,ni normas ,ni mandatos

ni a razones que riendas y lìmites le ponen.

Caen las vallas que sujetan los instintos, las memorias

Estas que estàn en las cèlulas muy bien ocultas.

Mas sobre todo en los suen̈os abren de par 

en par las puertas y con ìmpetu sin lìmites celebran.

Ojalà un suen̈o fuera tambièn nuestra vida

 y que al despertar,este,fuera nuestra muerte.

                                 Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα

έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.

                                Γεωργία  Κόλλια

Σαν τον αλήτη, το μυαλό, λογαριασμό δεν δίνει

Εκτροχιάζεται συχνά και λεύτερο καλπάζει.

Δεν υπακούει σ’ εντολές, σε νόρμες και κανόνες

σε λογικές που χαλινό και όρια του βάζουν.

Πέφτουν οι φράχτες που κρατούν τα ένστικτα, τις μνήμες

Αυτές που ‘ναι στα κύτταρα πολύ καλά κρυμμένες.

Μα προπαντός στα όνειρα διάπλατες ανοίγουν 

οι πύλες και ορμητικά χωρίς φραγμούς γιορτάζουν.

Μακάρι ένα όνειρο να ’ταν και η ζωή μας 

κι όταν ξυπνούσαμε, αυτό, να ‘ταν ο θάνατός μας.

                                      Πάν Καρτσωνάκης

Ωδή στο έργο του Νταλί......της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΚΟΛΛΙΑ

ΚΟΥΛΟΥΒΑΧΑΤΑ-Κόντρα στον χρόνο

   

Ωδή στο έργο του Νταλί 

Τρέχει τρέχει η ζωή

σαν νερό μες στην πηγή

τρέχουν όνειρα κ ελπίδες

φεύγουν μέρες ,φεύγουν μήνες

Και ξωπίσω τους εγώ

να τα φτάσω δεν μπορώ

ένα τέρμα θε να βάλω

ένα φρένο να πατήσω

και όλο μένω εγώ πίσω. 

Κουλουβάχατα έχουν γίνει

και είναι το τώρα που με πνίγει

τι να κάνω, προλαβαινω;

κάθομαι και επιμένω.

Πείσμα εγώ κόντρα στον χρόνο

χαλινάρι του απλώνω

μα θα σκάσω δεν μπορώ

κάθομαι κ αναπολώ

τον παλιό καλό καιρό 

Απ την μια είναι οι γάμοι

απ την άλλη οι σπουδες

τα παιδιά κ οι δουλειές

οι απαιτήσεις ένα σωρό

ψάχνω δύναμη να βρω

άλλο φτάνει  δεν βαστώ.

       ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΟΛΛΙΑ

Γλέντια, γιορτές, συνάθροιση, όπως προτού πεθάνουν!

Στο σπίτι όταν άναβε, η μάνα μου καντήλι

πρώτα-πρώτα τ’ άλλαζε το χθεσινό φυτίλι

ύστερα θα καθάριζε τα λάδια στο ποτήρι

κι απ το καλό, του φαγητού, έβαζε λαδωτήρι! 

Τέλος το ακούμπαγε, αφού το ‘χε ανάψει 

μέσα σε πιάτο με νερό κι όχι να μη μας κάψει,

αλλά σαν έλθουν οι ψυχές, μου έλεγε, το βράδυ

με το νερό δεν καίγονται σαν πίνουνε το λάδι!

Είναι ψυχές, μου έλεγε, προγονικές που κάνουν

γλέντια, γιορτές, συνάθροιση, όπως προτού πεθάνουν!

                                  Πάν Καρτσωνάκης

Η σημαία κυματίζει περηφάνια μας γεμίζει..

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ

Η σημαία κυματίζει

περηφάνια μας γεμίζει

άσπρο- μπλε έχει το χρώμα

και από τα  χείλη κ από το στόμα

μία λέξη θες να βγει

που είναι τόσο ιερή.

Αγαπημένη μου πατρίδα

που είσαι για εμάς σαν μια ασπίδα

προστασία μας χαρίζεις 

την καρδιά μας πλημμυρίζεις 

φως, αγάπη ,ομορφιά

πάνω απ όλα λεβεντιά.

Στα νησάκια σου αρμενίζω

τις ομορφιές σου ατενίζω

με την πίστη οδηγό

και με τον χρυσό σταυρό

σε σένα μόνο θα ελπίζω 

και σένα πάντα θα στηρίζω.

             Γεωργία Κόλλια

Παπουτσωμένος θα θελα να ήμουν ένας γάτος

Είναι μια γάτα στην αυλή που έρχεται κοιμάται 

αλλά δεν έρχεται συχνά ίσως να με φοβάται

Εγώ της βάζω και τροφή, νερό να ξεδιψάει

μα δείχνει ακατάδεκτη, κρυφά μόνο θα φάει. 

Λατρεύω, ανεξάρτητη που θέλησε να μείνει 

και σπιτωμένη να μην πουν, πως ήθελε να γίνει.

Αναρωτιέμαι κι  αν ποτέ, αρσενικός μαζί της

κατάφερε ζευγάρωσε κι ανάθρεψε παιδί της.

Παπουτσωμένος θα θελα να ήμουν ένας γάτος

που ν’ αλητεύω διαρκώς και να ‘μουνα χορτάτος. 

               Πάν Καρτσωνάκης

Τώρα μπορεί φθινόπωρο σε λίγο κι ο χειμώνας.

Μη σε τρομάζει που το φως της μέρας λιγοστεύει

ανάλογα τις εποχές που έρχονται και φεύγουν.

Τώρα μπορεί φθινόπωρο σε λίγο κι ο χειμώνας

μα θα ‘ρθει πάλι άνοιξη και πάλι καλοκαίρι.

Μην σε τρομάζουν οι χρονιές που έρχονται και φεύγουν

Έτσι κι αλλιώς είναι γνωστό μα κι όλοι το γνωρίζουν 

σαν αστραπή, σαν μια βροχή και η ζωή μας είναι

σαν σύννεφα στον ουρανό και σαν αφρός στο κύμα.

Έτσι απλά οι άνθρωποι, στον χρόνο ταξιδεύουν

σαν όπως σπίθες της φωτιάς που καίει μες το σύμπαν. 

                      Πάν Καρτσωνάκης

Asombrado el hombre, desde siempre miraba. Εκστατικός, ο άνθρωπος, ανέκαθεν κοιτούσε

Dentro de la luz victorioso, el sol reina

y ban̈a color al cielo y al mar a la vez

Asombrado el hombre, desde siempre miraba

al sol que como a un rey y a Dios contemplaba. 

Muchas canciones escribieron, cantaron himnos al sol.

Pintores plasmaron su amanecer y su  ocaso

Enamorados dan los votos del amor

pero la mayorìa perjuros se haràn. 

Sol para mì tus lindos ojos

para perderme dentro de un laberinto sin hilo

                                            Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα

έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.

                                        Γεωργία  Κόλλια

 

Μέσα στο φως θριαμβευτής, ο ήλιος βασιλεύει

και λούζει χρώμα ουρανό και θάλασσα συγχρόνως.

Εκστατικός, ο άνθρωπος, ανέκαθεν κοιτούσε 

τον ήλιο, που σαν βασιλιά και σαν θεό θαρρούσε.

Πολλά τραγούδια έγραψαν, τον ύμνησαν τον ήλιο

Ζωγράφοι αποτύπωσαν ανατολή και δύση

Ερωτευμένοι δίνουνε τους όρκους της αγάπης

αλλά οι περισσότεροι επίορκοι θα γίνουν.

Ήλιος για μένα να χαθώ, τα όμορφά σου μάτια

σαν μέσα σε λαβύρινθο με δίχως έναν μίτο.

                 Πάν Καρτσωνάκης

Aφού εσύ δεν πρόκειται ποτέ να τα διαβάσεις.

Μιλούν στα δέντρα τα πουλιά, τα κύματα στα βράχια

εσύ μιλάς με όνειρα κι εγώ μιλώ για σένα

στον ουρανό, στα σύννεφα και στο χαρτί ματαίως

αφού εσύ δεν πρόκειται ποτέ να τα διαβάσεις.

Ακούω τώρα την βροχή τραγούδια να μου λέει 

λυπητερά, χαρούμενα, δεν έχει σημασία

έτσι κι αλλιώς μονάχος μου τ’ ακούω τέτοια ώρα

ήχος που μπαίνει μέσα μου και ύπουλα με τρώει.  

Οι ποιητές λένε πολλοί, ισορροπούν με λέξεις

κι ακροβατούν βαδίζοντας, σε κόσμους ουτοπίας.

                                        Πάν Καρτσωνάκης