Πολλές φορές με ρώτησαν γιατί δεν τραγουδάω

Κανείς δεν είναι λεύτερος ψευδαίσθησή μας είναι.

Λεύτεροι μόνο οι τρελοί, οι καλλιτέχνες, είναι

σαν τραγουδούν ελεύθερα και στα κλουβιά τους σπάνε

τα σίδερα της λογικής και κόντρα στο συμφέρον.

Μοιάζω με κείνα τα πουλιά που στα κλουβιά τους μέσα

δεν κελαηδούν από χαρά, μα ο λυγμός τους μοιάζει

θρήνος που έχει ψεύτικο ερωτικό κουκούλι

για τη ζωή που χάνεται μες το κλουβί τους τώρα.

Πολλές φορές με ρώτησαν γιατί δεν τραγουδάω

κι όταν οι άλλοι τραγουδούν ποτέ μου δε χορεύω.

                                    Πάν Καρτσωνάκης

Μα είναι κόσμοι δυστυχώς που μοιάζουν με φουσκάλες

Να δραπετεύω μ άρεσε σε κόσμους ουτοπίας

εκεί που ζουν τα ξωτικά, τελώνια και νεράιδες,

εκεί όπου τα θαύματα  δεν προκαλούν εκπλήξεις

κι ο πόνος είναι άγνωστος κι ο θάνατος το ίδιο.

Κρατώντας μαγικό ραβδί κοιτώντας με στα μάτια

κάθε φορά ερχόσουνα ντυμένη σαν νεράιδα 

και ράντιζες χρυσόσκονη τα έπιπλα κι εμένα.

Έτσι πιο εύκολα να μπω στις χώρες του ονείρου.

Μα είναι κόσμοι δυστυχώς που μοιάζουν με φουσκάλες

από σαπούνι και νερό, γυαλίζουν κι όμως σκάνε.

                       Καρτσωνάκης Πάν

Αν δεν το φάω το θεριό, εκείνο θα με φάει.

Η νύχτα δεν μας πρόδωσε, 

σκιές μόνο χορεύουν στα όνειρά μας

ξεψυχούν στο πρώτο φως της μέρας.

Ισορροπούν και ταλαντεύονται 

στην κόχη του μυαλού μας

ανάμεσα στον άυλο, τον κόσμο της ελπίδας

και των ενστίκτων του κορμιού 

και της επιθυμίας.

Παραπατούν τρεκλίζουνε

σηκώνονται και πέφτουν

μα προσπαθούν να προχωρούν

ωστόσο κύκλους κάνουν μόνο 

ώσπου το νήμα ξαφνικά 

κόβει η Αριάδνη 

κι αρχίζουν τα αδιέξοδα,

ο φόβος σε κυκλώνει  

Λαβύρινθο θυμίζει.

………………......................

Αν δεν το φάω το θεριό, 

εκείνο θα με φάει.

                  Πάν Καρτσωνάκης

Με δίχως σώμα και σκιά, σαν άρωμα μονάχα...

Ένα ταξίδι στο κενό, είναι ο θάνατός μας

κι εμείς δίχως το σώμα μας, σαν άρωμα μονάχα

που «ταξιδεύει» διαρκώς να σμίξει με το σύμπαν.

Κάποιοι το λένε και ψυχή και ίσως έχουν δίκιο.

Απ το σκοτάδι προς το φως και πάλι στο σκοτάδι.

Απ το μηδέν στο άπειρο, στη μέση η ζωή μας.

Σαν αστραπή που μια στιγμή φεγγοβολά και σβήνει

όση ζωή, πάνω στην γη, μας έλαχε μονάχα.

Με δίχως σώμα και σκιά, σαν άρωμα μονάχα

αλλά και δίχως όνειρα, φοβάμαι πως θα είναι.

                             Πάν Καρτσωνάκης

Mες τις λάσπες τραγουδώντας, περήφανοι, ακολουθώντας τα βήματα του προπάππου μας.

Από έναν βράχο θα σπρώχνουμε αδιάκοπα 

                                 στο μέλλον

   εμείς που αγαπήσαμε τούτη τη «χάρτινη»  ζωή 

                ανεβαίνοντας αργά και σταθερά 

                               στην κορυφή

           που ουδέποτε θα «κατακτήσουμε» 

                 όχι γιατί δεν είναι εφικτή

            αλλά γιατί εμείς δεν το θελήσαμε.

                  Ναι, εμείς δεν το θελήσαμε

               αυτός ο αγώνας να τελειώσει.

                   Αδιάκοπα θα προχωρούμε

    και όχι μόνο σε αυτήν την πρόσκαιρη ζωή

               αλλά και στο απώτερο μέλλον

                                   αενάως 

                 μες τις λάσπες τραγουδώντας

                  περήφανοι ακολουθώντας

              τα βήματα του προπάππου μας,

                             του Σίσυφου 

              κόντρα στις επιθυμίες των θεών 

                           για μεταμέλεια.

                   Πάν Καρτσωνάκης

Στον ουρανό κάθε στιγμή, γεννιόνται και πεθαίνουν..

Σαν τους ανθούς, οι άνθρωποι,  ζούνε για λίγο μόνο

ανθίζουν και μαραίνονται, χαρές γνωρίζουν, πόνο.

Με χρώματα και μ’ ευωδιές γιορτάζουν και χορεύουν

τριγύρω τους οι μέλισσες την γύρη σαν μαζεύουν.

Όμως εσύ δεν πρόλαβες και τώρα  πας ν’ ανθίσεις

και όμως επιπόλαια τον κόσμο θες ν’ αφήσεις.

Δες, η ζωή, επιστροφής, διαδρομή δεν έχει

σαν το νερό μία φορά μες’ το ποτάμι τρέχει. 

Στον ουρανό κάθε στιγμή, γεννιόνται και πεθαίνουν

αστέρια που αιώνια, ούτε κι αυτά δεν μένουν.

                                     Πάν Καρτσωνάκης

Ψιτ, Αλέκο, ξαναδιάβασε την Οδύσσεια και για την επιστροφή του Οδυσσέα στην Ιθάκη. Κάτι που δεν πρόσεξες!

Λοιπόν, δεν γνωρίζω με ποιο σκεπτικό

αποφασίστηκε αυτός ο τίτλος 

για το προσφάτως εκδοθέν βιβλίο σου

αλλά να σου θυμίσω, 

ότι ο Οδυσσέας δεν έφτασε στην Ιθάκη

επειδή τα κατάφερε 

αλλά διότι τον "λυπήθηκε" ο Αλκίνοος 

αλλά και που ίσως ήθελε να τον ξεφορτωθεί

διότι υποψιάστηκε πως η κόρη του Ναυσικά

ήταν τσιμπημένη μαζί του.

Διέταξε λοιπόν το πλήρωμα ενός από τα καράβια του

να τον πάνε στην Ιθάκη και μάλιστα 

τον μετέφεραν στην παραλία κοιμισμένο.

Στην περίπτωση τώρα την δική σου

έχεις καταλάβει ποιος παίζει τον ρόλο του Αλκίνοου;

Υ.Γ: Πάντως σε παραδέχομαι.

Όλους εκείνους τους συντρόφους σου

τους έβαλες στα ορεινά 

κι εκείνοι όχι μόνο το δέχτηκαν 

αλλά μάλλον και το ευχαριστήθηκαν.

Τώρα μένει, από εδώ και μπρος,

να αρχίσεις να σκοτώνεις μνηστήρες. 

Γλέντια, γιορτές, συνάθροιση, όπως προτού πεθάνουν!

Στο σπίτι όταν άναβε, η μάνα μου καντήλι

πρώτα-πρώτα τ’ άλλαζε το χθεσινό φυτίλι

ύστερα θα καθάριζε τα λάδια στο ποτήρι

κι απ το καλό, του φαγητού, έβαζε λαδωτήρι! 

Τέλος το ακούμπαγε, αφού το ‘χε ανάψει 

μέσα σε πιάτο με νερό κι όχι να μη μας κάψει,

αλλά σαν έλθουν οι ψυχές, μου έλεγε, το βράδυ

με το νερό δεν καίγονται σαν πίνουνε το λάδι!

Είναι ψυχές, μου έλεγε, προγονικές που κάνουν

γλέντια, γιορτές, συνάθροιση, όπως προτού πεθάνουν!

                                  Πάν Καρτσωνάκης

Ποίηση, ανικανοποίητη ερωμένη.

Ανέκαθεν τη θάλασσα, θύμιζαν τα φιλιά σου

κι όχι για την αλμύρα τους μα για την τρικυμία

κάθε φορά το ένοιωθα  κοβόταν η ανάσα 

και βούλιαζα, πνιγόμουνα κι ήθελα να με σώσεις.

Όσα φιλιά κι αν μου ‘δωσες κι αν σώθηκα εντέλει

ήταν γιατί αρπάχτηκα σε κάποιο σου κατάρτι

και τώρα μένω ναυαγός σε άξενο νησάκι 

μονάχος δίχως συντροφιά εκτός απ’ την ελπίδα.

Μηνύματα στη θάλασσα πετάω σε μπουκάλια

και πλοία βλέποντας φωτιές ανάβω να με δούνε. 

                                       Καρτσωνάκης Πάν             

Υ.Γ:Ποίηση, ανικανοποίητη ερωμένη.      

Un viaje al vacìo,es nuestra muerte Ένα ταξίδι στο κενό, είναι ο θάνατός μας

Un viaje al vacìo,es nuestra muerte

y nosotros sin nuestro cuerpo,como aroma sólo 

que "viaja" constantemente para unirse con el universo.

Unos hablan de alma y quizà tengan razón.

Sin cuerpo ni sombra,como aroma sólo.

Tambièn sin suen̈os, me temo que serà.

Desde la oscuridad hacia la luz y otra vez a la oscuridad.

Desde el cero al nfinito, en el medio nuestra vida.

Como relàmpago que en un instante brilla y se apaga

tanta vida, sobre la tierra, sólo nos  tocó.

 Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα

έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.

Γεωργία  Κόλλια

Ένα ταξίδι στο κενό, είναι ο θάνατός μας

κι εμείς δίχως το σώμα μας, σαν άρωμα μονάχα

που «ταξιδεύει» διαρκώς να σμίξει με το σύμπαν.

Κάποιοι το λένε και ψυχή και ίσως έχουν δίκιο.

Με δίχως σώμα και σκιά, σαν άρωμα μονάχα

Αλλά και δίχως όνειρα, φοβάμαι πως θα είναι.

Απ το σκοτάδι προς το φως και πάλι στο σκοτάδι.

Απ το μηδέν στο άπειρο, στη μέση η ζωή μας.

Σαν αστραπή που μια στιγμή φεγγοβολά και σβήνει

όση ζωή, πάνω στην γη, μας έλαχε μονάχα.

Πάν Καρτσωνάκης

Είσαι ο ένας αλλά και μέρος του όλου.

Ζηλόφθονες κι ανασφαλείς τι κρίμα οι θεοί μας

Όταν ο Δίας έμαθε πως στους βωμούς επάνω

Οι ιερείς θα έψηναν τα σφάγια της θυσίας 

Εζήτησε τον ένοχο να μάθει, τον προδότη.

Ο Προμηθέας του ‘πανε τους δίδαξε την τέχνη.

Οργίστηκε που φίλος του και σύμμαχος πριν λίγο

πρωτοβουλίες έπαιρνε δίχως να πάρει άδεια.

Τους δίδαξε κι άλλα πολλά του  είπαν οι ρουφιάνοι

και τώρα θα ‘ταν δυνατόν κι αυτοί θεοί να γίνουν. 

Ζηλόφθονες κι ανασφαλείς τι κρίμα οι θεοί μας

αυτούς που φέρνουνε το φως, της γνώσης, τιμωρούνε.

                                         Πάν Καρτσωνάκης

Με λέξεις μόνο έχτιζαν τον κόσμο τους και ζούσαν.

Ο πονηρός, ο άνθρωπος, πάντοτε καιροσκόπος...

Ο πονηρός ο άνθρωπος είναι σαν ένα δέμα

με όμορφο περίβλημα που μέσα έχει βόμβα.

Είναι δικό σου πρόβλημα πόσο κοντά του θα ‘σαι

και πόσα περιθώρια, εσύ, θα του χεις δώσει.

Υπάρχει και περίπτωση να είναι συγγενής σου

οπότε αναπόφευκτα θα έρχεται κοντά σου.

Ακόμη πιο χειρότερα, να σ’ έχει ξεγελάσει,

μ’ αυτόν τον άνθρωπο, μαζί, ο έρωτας να δένει.

Ο πονηρός, ο άνθρωπος, πάντοτε καιροσκόπος

Με μια βδέλλα, θα ‘λεγα, απόλυτα πως μοιάζει.

                                         Πάν Καρτσωνάκης

Στον τόπο τους παντού υπάρχουν, στην ουσία.

Μας άφησαν τα χνάρια τους, ποτέ δεν έχουν σβήσει.

Υπάρχουν πάντα και παντού στα μέρη που χουν ζήσει.

Ακόμη και ο άνεμος, στα δέντρα που μιλάει,

λέει γι αυτούς που έζησαν, κλαίει, μοιρολογάει.

Ακόμη και στα κύματα υπάρχουν σαν αφρίζουν

κάποιες φωνές στον άνεμο λιγάκι ξεχωρίζουν.

κι όταν χαϊδεύει τις ακτές τ’ αγέρι μ’ ένα μύρο

μας έρχεται η αίσθηση πως ζουν εδώ τριγύρω. 

Όχι, δεν έφυγαν ποτέ δηλώνουν παρουσία

γιατί στον τόπο τους παντού υπάρχουν, στην ουσία.

                               Πάν Καρτσωνάκης

Είμαι πολύ περίεργος, αν τα ‘χεις καταφέρει....

Να φεύγω θέλω, μου ΄λεγες, στα δύσκολα, γαμώτο

Βραχυκυκλώνω, δεν μπορώ σωστά να λειτουργήσω

και κάνω γκάφες που μετά, πικρά το μετανιώνω.

Είναι στον χαρακτήρα μου, δεν γίνεται να αλλάξω.

 Δεν έχεις δίκιο σου ΄λεγα και μόνο που το ξέρεις

το παραδέχεσαι κι αυτό, το πρώτο βήμα είναι.

Αν το «δουλέψεις» το μπορείς και θα τα καταφέρεις

έστω κι αν ίσως χρειαστεί και ειδικού βοήθεια.

 Βεβαίως τώρα και μετά που έχουμε χωρίσει

είμαι πολύ περίεργος, αν τα ‘χεις καταφέρει.

                             Πάν Καρτσωνάκης

Δώστε όποια απάντηση εσείς θέλετε…μπορείτε;

Όποιος είναι έτοιμος να δει και έτοιμος να ακούσει

 ας κοιτάξει γύρω του προσεκτικά.

Ολόγυρά η φύση, μας διδάσκει με αγάπη και επιμονή 

από την πρώτη ημέρα που, ως παράσιτο, οριστικοποιήσαμε 

τη σημερινή μας μορφή, με την σπίθα εκείνη όμως 

που χρόνους αργότερα και όταν τιθασεύσαμε

τις άναρθρες κραυγές μας την ονοματίσαμε.

Εκείνη την σπίθα που υπήρχε μέσα στο μυαλό μας,

 την ονομάσαμε φιλάρεσκα λογική και ίσως όχι άδικα.

Αυτή η σπίθα είναι που μας έκανε ανήσυχους, 

να μη βολευόμαστε και να ορμάμε συνεχώς προς το άγνωστο και το νέο.

Αυτή η σπίθα μας έκανε να σπάμε τα πήλινα ποδάρια της παράδοσης 

και με τα φτερά της να πετάμε σε νέες ψηλότερες 

κι απάτητες πρωτύτερα κορυφές  με τρόπο ώστε

 να δημιουργούμε νέες και συνεχώς νέες παραδόσεις.

Αυτή η σπίθα, μας ξεχώρισε οριστικά από τα άλλα πλάσματα 

που συνοικούσαν τον πλανήτη και μας πρόσφερε 

ένα κυρίαρχο ρόλο πάνω του.

Τόσο κυρίαρχο που τώρα πια,  εδώ και μισό αιώνα περίπου, 

το ανθρώπινο είδος κομπάζει ότι μπορεί να προκαλέσει ακόμη

 και την εξαφάνισή του.

Ίσως και να το μπορεί.

Αλλά γιατί το κάνει τότε, θα αναρωτηθεί κάποιος. 

Δώστε όποια απάντηση εσείς θέλετε……..

Κλείνοντας το κείμενό μου αυτό, θα ήθελα έτσι απλά να πω ότι

 μόνο τα παράσιτα σκοτώνουν τελικά τον οργανισμό 

που πάνω του παρασιτούν.

Και αυτό γίνεται μόνο και όταν, δεν μπορούν να μάθουν

 να συμβιώνουν μαζί του.

Εντάξει, ας μην απελπιζόμαστε, θα υπάρχουν

 και άλλοι κατοικήσιμοι πλανήτες στον …. γαλαξία μας.

Υ.Γ: Φυσικά και πιστεύω ότι και τίποτε άλλο να μην κάνουμε

 που να επιταχύνει την διαδικασία ο πλανήτης 

θα μας ξεφορτωθεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

Άλλωστε έχω βάσιμες υποψίες πως δεν είμαστε 

 και ο πρώτος «πολιτισμός» που γνώρισε ο πλανήτης μας.

Όταν λέω ο πρώτος, αναφέρομαι σε αυτόν που μαθαίνουμε στα σχολεία.

Φιλικά, όπως πάντοτε.

Πάν Καρτσωνάκης

 

Απόψε και πάλι, ήμασταν στην ακροθαλασσιά......να αποχαιρετήσουμε το φως. (6 φωτογραφίες)

...δίχως ήλιο αν μας καλεί η ημέρα,

πού είναι ο κόσμος;

(Απόσπασμα από το ποίημα 

«Δίχως πανί» της Συλλογής «Κάτω από σκιές και φώτα» [1929]).

Και τις αχτίδες σου, ήλιε, θα στις επιστρέψω.

Στου σύμπαντος τον οργασμό θα ζεσταθώ…

(Απόσπασμα από το ποίημα 

«Περιφρόνηση» της Συλλογής «Κατεβαίνοντας στη σιγή των αιώνων» [1933]).

Σαν μάγισσα η θάλασσα ασκεί μια γοητεία 

και ξελογιάζει εντελώς κάποιους απ τους ανθρώπους.

Είναι γοργόνα, μάγισσα κι όσοι την αγαπήσαν 

δεν την αλλάζουν με καμιά, άλλη του κόσμου χώρα.

Οι Έλληνες, απ την αρχή, τους μυθικούς μας χρόνους

η σχέση μας με θάλασσα υπήρξε ερωτική.

Καθόρισε τον ρόλο μας σ όλη την ιστορία.

Ακόμη και στο σήμερα, η θάλασσα μας σώζει.

Γοργόνας γάλα βύζαξε, ο Έλληνας, στην κούνια

γι αυτό και με τη θάλασσα έχει αυτή τη σχέση.

                                         Πάν Καρτσωνάκης

Δεν βιάζεται η θάλασσα, δεν έχει που να πάει

εμείς μόνο βιαζόμαστε, νεράκι που κυλάει.

Πάν Καρτσωνάκης

Κι αν ήσαι νέος, μες σταις φλέβες σου θα τρέξη

της θάλασσας ο πόθος· θα σε ’πη μια λέξι

το κύμα απ’ τον έρωτά του, και θα βρέξη

        με μυστική τον έρωτά σου μυρωδιά.

Βγάζει η θάλασσα κρυφή φωνή — 

        φωνή που μπαίνει

μες στην καρδιά μας και την συγκινεί

        και την ευφραίνει.

Τραγούδι είναι, ή παράπονο πνιγμένων; —

το τραγικό παράπονο των πεθαμένων,

        που σάβανό των έχουν τον ψυχρόν αφρό,

και κλαίν για ταις γυναίκες των, για τα παιδιά των,

και τους γονείς των, για την έρημη φωλιά των,

           ενώ τους παραδέρνει πέλαγο πικρό,

σε βράχους και σε πέτραις κοφτεραίς τους σπρώχνει,

τους μπλέκει μες στα φύκια, τους τραβά, τους διώχνει,

        κ’ εκείνοι τρέχουνε σαν νάσαν ζωντανοί

με ολάνοιχτα τα μάτια τρομαγμένα,

και με τα χέρια των άγρια, τεντωμένα,

        από την αγωνία των την υστερνή.

Τραγούδι είναι, ή παράπονο πνιγμένων;—

το τραγικό παράπονο των πεθαμένων

        που κοιμητήριο ποθούν χριστιανικό.

Τάφο, που συγγενείς με δάκρυα ραντίζουν,

και με λουλούδια χέρια προσφιλή στολίζουν,

        και που ο ήλιος χύνει φως ζεστό κ’ ευσπλαγχνικό.

...................................................

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

(Από τα Αποκηρυγμένα, Ίκαρος 1983)

Άλλοτε η θάλασσα μας είχε σηκώσει στα φτερά της

Μαζί της κατεβαίναμε στον ύπνο

Μαζί της ψαρεύαμε τα πουλιά στον αγέρα

Τις μέρες κολυμπούσαμε μέσα στις φωνές

και τα χρώματα

Τα βραδιά ξαπλώναμε κάτω απ’ τα δέντρα

 και τα σύννεφα

Τις νύκτες ξυπνούσαμε για να τραγουδήσουμε

Ήταν τότε ο καιρός τρικυμία χαλασμός κόσμου

Και μονάχα ύστερα ησυχία

Αλλά εμείς πηγαίναμε χωρίς να μας εμποδίζει κανείς

Να σκορπάμε και να παίρνουμε χαρά

Από τους βράχους ως τα βουνά μας οδηγούσε

ο Γαλαξίας

Και όταν έλειπε η θάλασσα ήταν κοντά ο θεός

                   Γιώργος Σαραντάρης

 

“Πρόσεχε τους ανθρώπους που αντιπαθούν τις γάτες.” Ιρλανδική παροιμία

Σε πολλές θρησκείες στην αρχαιότητα, πίστευαν ότι οι γάτες 

είναι εκστατικές ψυχές, σύντροφοι, ή οδηγοί για τους ανθρώπους 

και ότι είναι παντογνώστες. Ωστόσο, δεν μπορούν να επηρεάσουν

 τις ληφθείσες αποφάσεις των ανθρώπων, επειδή δεν έχουν φωνή.

Σύμφωνα με έρευνα επιστημόνων από το Πανεπιστήμιο 

της Μινεσότα, η ύπαρξη γάτας στο σπίτι είναι ευεργετική 

για την υγεία της καρδιάς. 

Ανακάλυψαν ότι οι άνθρωποι που δεν έχουν γάτα,

 είναι 40% περισσότερο

 πιθανό να πάθουν καρδιακή προσβολή. 

Οι γάτες μπορούν να μειώσουν τον κίνδυνο 

για καρδιακή προσβολή έως και 40%.

Η συχνότητα που εκπέμπουν είναι από 25 έως 150 Hz.

 Αυτή η συχνότητα βοηθάει στην αποκατάσταση των μυών 

και των οστών των γατών.

 Έχει επιβεβαιωθεί από μελέτες ότι αυτό είναι ευεργετικό 

και για τους ανθρώπους.

Επιπλέον, οι γάτες μειώνουν το στρες στην ζωή μας. 

Όσοι έχουν γάτα στο σπίτι τους έχουν λιγότερο στρες στην ζωή τους 

σε σύγκριση με εκείνους που δεν έχουν γάτες.

Τον Μεσαίωνα, πίστευαν ότι οι γάτες είναι μάγισσες

 ή χρησιμοποιούνται για την ενδυνάμωση των μαγικών δυνάμεων 

και ικανοτήτων για μάγια. 

Για το λόγο εκείνη την περίοδο εξοντώθηκαν συστηματικά 

πολλές γάτες. 

Η εξολόθρευσή τους, όμως, οδήγησε στον πολλαπλασιασμό 

των αρουραίων και σε μαζικούς θανάτους από την επιδημία πανώλης.

Κάποια γατιά στην γειτονιά, αφεντικά δεν έχουν

κάποιος  φροντίζει για τροφή κι αν όχι, δεν πειράζει.

Επιβιώνουν, έμαθαν, στο αστικό τοπίο.

Γενιές πολλές συμβίωσαν στις γειτονιές της πόλης.

Με περηφάνια σε κοιτούν, κρατούν τις αποστάσεις

θαρρείς και δεν το ξέχασαν, πως ιερές υπήρξαν

ούτε που κάποια εποχή διαβόλους θεωρούσαν.

Γι αυτό δεν εμπιστεύονται, εύκολα, τους ανθρώπους. 

Σε γειτονιά, δίχως γατιά ποτέ μην κατοικήσεις.

Έχουν, οι άνθρωποι, εκεί «ξεφύγει» απ’ την φύση. 

                                        Πάν Καρτσωνάκης