Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα συγγραφέας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα συγγραφέας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου 2025

Με δίχως σώμα και σκιά, σαν άρωμα μονάχα.

Ένα ταξίδι στο κενό, είναι ο θάνατός μας
κι εμείς δίχως το σώμα μας, σαν άρωμα μονάχα
που «ταξιδεύει» διαρκώς να σμίξει με το σύμπαν.
Κάποιοι το λένε και ψυχή και ίσως έχουν δίκιο.

Απ το σκοτάδι προς το φως και πάλι στο σκοτάδι.
Απ το μηδέν στο άπειρο, στη μέση η ζωή μας.
Σαν αστραπή που μια στιγμή φεγγοβολά και σβήνει
όση ζωή, πάνω στην γη, μας έλαχε μονάχα.
Με δίχως σώμα και σκιά, σαν άρωμα μονάχα
αλλά και δίχως όνειρα, φοβάμαι πως θα είναι.
                Πάν Καρτσωνάκης

Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου 2025

ΦΛΑΜΕΓΚΟ Ένα ποίημα της Γεωργίας Κόλλια...

Θέλω ν ακούω κιθάρες απόψε
και να  μαγεύομαι σε αυτόν τον ρυθμό
Φλαμέγκο, πάλμας και τακονέο
στον πιο θερμό της Ισπανίας χορό.

Μέσα στην σάλα οι δυό μας μονάχοι
και γύρω ,γύρω να καίει μια φωτιά
Και η ματιά σου να είναι σαν λόγχη 
που μου τρυπά τρυφερά την καρδιά .

Και τα άστρα φέγγουν μακριά ,από πάνω
σε ουράνιο τρούλο  σαν φώτα  θολά
με αυτή την ματιά σου εγώ ν τα χάνω
και να ζητάω να χορέψω ξανά .

Πιάσε λοιπόν τον ρυθμό της Σεβίλλης
αφέσου στου έρωτα το κύμα με μιας
σαν να βυθίζεσαι σε κόκκινα χείλη
σε ένα φιλί  γλυκιάς ευωδιάς. 
                  ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΟΛΛΙΑ

Τρίτη 6 Μαΐου 2025

Μια παροιμία, ο λαός, λέει για να γελάει..

Πάντα σχεδόν, τα όνειρα, σου λένε την αλήθεια
μα ‘συ δεν θέλεις να το δεις σ’ αρέσουν παραμύθια
δεν το πιστεύεις και απλά, ξεχνάς πως στην ουσία
αυτό συμβαίνει, το γιατί, θα έχει μια αιτία. 

Στα όνειρα μπορώ να πω, οι πύλες ξεκλειδώνουν
και μνήμες τ’ ασυνείδητου έρχονται ξεγυμνώνουν
να ξεκουρδίσουν το μυαλό στο σώμα συμμετέχουν
αυτό δεν είναι μυστικό μα λίγοι το κατέχουν. 

Μια παροιμία, ο λαός, λέει για να γελάει
«Καρβέλια βλέπει στ’ όνειρο όποιος απλά πεινάει». 
                             Πάν Καρτσωνάκης

Κυριακή 30 Μαρτίου 2025

Ζηλόφθονες κι ανασφαλείς τι κρίμα οι θεοί μας

Όταν ο Δίας έμαθε πως στους βωμούς επάνω
Οι ιερείς θα έψηναν τα σφάγια της θυσίας 
Εζήτησε τον ένοχο να μάθει, τον προδότη.
Ο Προμηθέας του ‘πανε τους δίδαξε την τέχνη.

Οργίστηκε που φίλος του και σύμμαχος πριν λίγο
πρωτοβουλίες έπαιρνε δίχως να πάρει άδεια.
Τους δίδαξε κι άλλα πολλά του  είπαν οι ρουφιάνοι
και τώρα θα ‘ταν δυνατόν κι αυτοί θεοί να γίνουν. 

Ζηλόφθονες κι ανασφαλείς τι κρίμα οι θεοί μας
αυτούς που φέρνουνε το φως, της γνώσης, τιμωρούνε.
                                         Πάν Καρτσωνάκης

Δευτέρα 9 Σεπτεμβρίου 2024

Η σιγουριά της πραγματικότητας αλλά και πόσο παραμορφωμένη μπορεί να είναι αυτή;

Πόσο σίγουροι μπορεί να είμαστε για την γνώση
 της αντικειμενικής πραγματικότητας που γνωρίζουμε;
Πολλές φορές ακόμη και για τα χρώματα
 που ο κάθε άνθρωπος αντιλαμβάνεται
 έχουν εκφραστεί αμφιβολίες.
Θυμάμαι ατελείωτες συζητήσεις πάνω σε αυτά τα θέματα
 τις δεκαετίες που ήμουν νέος και ψαχνόμουν 
μέσα από τις εικαστικές και όχι μόνο ανησυχίες.
Ούτε καν για τα σχήματα, μου έλεγε
 ένας σχεδόν σαραντάρης εικαστικός 
με σπουδές και στο Παρίσι με υποτροφία μάλιστα
 που τον είχα κάποτε καθηγητή 
στο ελεύθερο σχέδιο και το χρώμα.
Αργότερα βέβαια ανακάλυψα και φυσικά
 απέκτησα την πεποίθηση 
πως ούτε καν για τις ιδέες μας
 δεν πρέπει να είμαστε απόλυτοι,
 ασχέτως αν τις υπερασπιζόμασταν με σθένος 
γιατί μπορεί να κάναμε λάθος.

Θα κλείσω με ένα μικρό τυχαίο παράδειγμα 
που μου ήλθε στο μυαλό μόλις τώρα. 
Στην Κόρινθο, την πόλη που ζω,
 έχουμε απέναντί μας το όρος Γεράνεια. 
Αν μου ζητούσαν να το περιγράψω μέσες άκρες 
θα έλεγα τα ίδια με πολλούς άλλους συντοπίτες μου.
Από την άλλη πλευρά όμως των Γερανείων 
ζουν κάποιοι άνθρωποι που κι αυτοί 
βλέπουν το ίδιο όρος και θα το περιέγραφαν
 εντελώς διαφορετικά από εμάς.
Φυσικά και οι δύο πλευρές θα μιλούσαν
 για το ίδιο όρος, αλλά η αντίληψη και η σιγουριά 
που είχαν ήταν εντελώς διαφορετικές.
Συμπέρασμα λοιπόν έτσι πρόχειρα 
είναι πως η αντικειμενικότητά μας και η κρίση μας
 επηρεάζονται κυρίως από την οπτική μας γωνία,
 από την εποχή που ζούμε
αλλά και κάποιους άλλους παράγοντες φυσικά.
                       Φιλικά Πάν Καρτσωνάκης 

Πέμπτη 4 Απριλίου 2024

Μα είναι ζόρικο φαρί που λίγοι κάνουν ζάφτι.

Με τα φτερά σου Πήγασε, μαζί σου να πετάξω
πάνω στον Ακροκόρινθο μια μέρα μόνο θέλω.
Μα χαλινάρι που να βρω για να σε τιθασεύσω
γιατί σαι ζόρικο φαρί που λίγοι κάνουν ζάφτι.
 
Σαν ποιητής μπορεί ποτέ, να μην τα καταφέρω
Πολίτη να με κάνουνε «στων ιδεών την πόλι»
αλλά θα πάρω την χαρά που συ και μόνο δίνεις
σε όσους τα κατάφεραν μαζί σου να πετάξουν. 
 
Μα τώρα πια στον ουρανό, αστερισμός….μα μόνος
δίχως ιππέα, οι θεοί, σε κράτησαν κοντά τους. 
                            Πάν Καρτσωνάκης 



















Ο Πήγασος (λατινικά: Pegasus, συντομογραφία:Peg)
 είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα
 από τον Πτολεμαίο και ένας από τους 88 
επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής
 Αστρονομική Ένωση.
 Είναι αστερισμός του βόρειου ημισφαιρίου 
της ουράνιας σφαίρας, αμφιφανής στην Ελλάδα.
«Το Πρώτο Σκαλί»
Εις τον Θεόκριτο παραπονιούνταν
μια μέρα ο νέος ποιητής Ευμένης·
«Τώρα δυο χρόνια πέρασαν που γράφω
κ’ ένα ειδύλλιο έκαμα μονάχα.
Το μόνον άρτιόν μου έργον είναι.
Aλλοίμονον, είν’ υψηλή το βλέπω,
πολύ υψηλή της Ποιήσεως η σκάλα·
κι απ’ το σκαλί το πρώτο εδώ που είμαι
ποτέ δεν θ’ ανεβώ ο δυστυχισμένος.»
Είπ’ ο Θεόκριτος· «Aυτά τα λόγια
ανάρμοστα και βλασφημίες είναι.
Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει
νά ‘σαι υπερήφανος κ’ ευτυχισμένος.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.
Κι αυτό ακόμη το σκαλί το πρώτο
πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει.
Εις το σκαλί για να πατήσεις τούτο
πρέπει με το δικαίωμά σου νά ‘σαι
πολίτης εις των ιδεών την πόλι.
Και δύσκολο στην πόλι εκείνην είναι
και σπάνιο να σε πολιτογραφήσουν.
Στην αγορά της βρίσκεις Νομοθέτας
που δεν γελά κανένας τυχοδιώκτης.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.» 
               Κωνσταντίνος Καβάφης 
Η ποίηση για μια στιγμή κοιμήθηκε 
στα φτερά και γι’ αυτό ο Πήγασος 
δραπέτευσε προς το αιώνιο. 
Αλλά περνώντας είδε το κοιμισμένο νερό
 της πηγής και κατέβηκε 
να ξεκουράσει τη διψασμένη του καρδιά. 
                Federico Garcia Lorca 

Κυριακή 10 Δεκεμβρίου 2023

Όταν ακούω τη βροχή να κλαίει στην αυλή μου.

Ο άνεμος με τη βροχή μαλώνουνε στη στέγη
κι εγώ μετράω την ζωή τι γρήγορα που φεύγει.
Εσύ απ το τηλέφωνο μου λες πως με θυμάσαι
πως πάντοτε θα μ’ αγαπάς και χώρια μου που θα σαι.

Με πνίγουν τύψεις και λυγμοί που ‘χασα τη ζωή μου
όταν ακούω τη βροχή να κλαίει στην αυλή μου.

Δεν έχω πρόθεση καμιά για να σε μεταπείσω
αυτό που έγινε με ‘μας, δεν θα το ξαναζήσω
κι όπως δε γίνεται ποτέ ο χρόνος να γυρίσει
δεν διορθώνεις μια ζωή που έχεις χαραμίσει.
                            Πάν Καρτσωνάκης

Παρασκευή 6 Οκτωβρίου 2023

Εντάξει, ας μην απελπιζόμαστε, θα υπάρχουν και άλλοι κατοικήσιμοι πλανήτες στον....γαλαξία μας.

Όποιος είναι έτοιμος να δει και έτοιμος να ακούσει
ας κοιτάξει γύρω του προσεκτικά.
Ολόγυρά η φύση, μας διδάσκει με αγάπη και επιμονή 
από την πρώτη ημέρα που, ως παράσιτο,
οριστικοποιήσαμε τη σημερινή μας μορφή,
 με την σπίθα εκείνη όμως, που χρόνους αργότερα
 και όταν τιθασεύσαμε τις άναρθρες κραυγές μας 
την ονοματίσαμε.
Εκείνη την σπίθα που υπήρχε μέσα στο μυαλό μας,
 την ονομάσαμε φιλάρεσκα λογική και ίσως όχι άδικα.
Αυτή η σπίθα είναι που μας έκανε ανήσυχους, 
να μη βολευόμαστε και να ορμάμε συνεχώς
 προς το άγνωστο και το νέο.
Αυτή η σπίθα μας έκανε να σπάμε τα πήλινα 
ποδάρια της παράδοσης και με τα φτερά της
 να πετάμε σε νέες ψηλότερες κι απάτητες 
πρωτύτερα κορυφές  με τρόπο ώστε
 να δημιουργούμε νέες και συνεχώς νέες παραδόσεις.

Αυτή η σπίθα, μας ξεχώρισε οριστικά από τα άλλα
 πλάσματα που συνοικούσαν τον πλανήτη 
και μας πρόσφερε ένα κυρίαρχο ρόλο πάνω του.
Τόσο κυρίαρχο που τώρα πια,  εδώ και μισό αιώνα
 περίπου, το ανθρώπινο είδος κομπάζει ότι μπορεί 
να προκαλέσει ακόμη και την εξαφάνισή του.
Ίσως και να το μπορεί.
Αλλά γιατί το κάνει τότε, θα αναρωτηθεί κάποιος. 
Δώστε όποια απάντηση εσείς θέλετε……..
Κλείνοντας το κείμενό μου αυτό, θα ήθελα έτσι
 απλά να πω ότι μόνο τα παράσιτα σκοτώνουν
 τελικά τον οργανισμό που πάνω του παρασιτούν.
Και αυτό γίνεται μόνο και όταν, δεν μπορούν 
να μάθουν να συμβιώνουν μαζί του.
Εντάξει, ας μην απελπιζόμαστε, θα υπάρχουν
και άλλοι κατοικήσιμοι πλανήτες στον....γαλαξία μας.
Υ.Γ: Φυσικά και πιστεύω ότι και τίποτε άλλο 
να μην κάνουμε που να επιταχύνει την διαδικασία
 ο πλανήτης θα μας ξεφορτωθεί με τον έναν
 ή τον άλλον τρόπο.
Άλλωστε έχω βάσιμες υποψίες πως δεν είμαστε 
 και ο πρώτος «πολιτισμός» που γνώρισε 
ο πλανήτης μας.
Όταν λέω ο πρώτος, αναφέρομαι σε αυτόν
 που μαθαίνουμε στα σχολεία.
Φιλικά, όπως πάντοτε.
Πάν Καρτσωνάκης