Πόσο έχουμε ξεφύγει!

Διονυσία Αντύπα

Θα περίμενε κανείς από αυτό το άτομο να έχει τύψεις. 

Όχι δεν έχει, διότι τα λαμόγια δεν τύπτονται και δεν μετανιώνουν, 

εφόσον δεν έχουν συνείδηση. Αλλά ούτε και ο περίγυρος τους έχει. 

Όπως ο ξάδελφος του που βγήκε δημόσια

 να πει ότι ''καλά έκανε''. 

Λάθη, κάνουμε όλοι, όμως είναι η συνείδηση, η συναίσθηση 

του λάθους μας που μας κάνει ανθρώπους.

Γράφει σήμερα μια φίλη ''ο πλέον πρόσφορος τρόπος

 εξαπάτησης  είναι το συναίσθημα''.

 Πάντα ήταν, αλλά στις μέρες μας, από τότε που ξεφύγαμε από

 το θεολογικό: ''να μην γνωρίζει η δεξιά τι ποιεί η αριστερά σου'',

  η αγάπη και ο ανθρωπισμός πήραν άλλες διαστάσεις, έγιναν

 συχωροχάρτι, έγιναν η κολυμπήθρα του Σιλωάμ 

που ξεπλένει, επ' αμοιβή,κάθε βρωμιά.

Όλο αυτό εντάχθηκε στη γνωστή ιδεολογία που είναι 

''με τον άνθρωπο'' και αφού αφήσαμε πίσω μας

 την θεολογία, γεμίσαμε ''φιλάνθρωπους'' που κομπάζουν 

δημόσια για την....καλοσύνη τους!

Κάθε μουρλοκακομοίρα βγαίνει στα σόσιαλ να διαφημίσει 

την ''ανθρωπιά και την ευαισθησία'' της. 

Κάθε κουτοπόνηρο κατακάθι που ψαρεύει πελατεία, βγαίνει 

στα σοσιαλ με φωτογραφίες και μελόδραμα να ξεφωνίσει 

την ενασχόληση του/της  με αναπήρους,  ΑΜΕΑ,

 κατατρεγμένες μαντήλες, άρρωστα παιδιά. 

Τα βλέπαμε, αλλά δεν αναρωτηθήκαμε: ποιος ωφελείται άραγε!

Με το μεταναστευτικό η ''αγάπη και η συμπόνια'' ξεχείλισαν.

 Κάποιοι το είδαν σαν την κότα με τα χρυσά αυγά.

 Με τις ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις γέμισε η πλάση 

φιλεύσπλαχνους ιδιοκτήτες ΜΚΟ!

Ήρθε και η πολιτεία και νομιμοποίησε την...πατέντα, χωρίς 

ιδιαίτερους όρους και προϋποθέσεις. Χωρίς έλεγχο!

Μη πέφτουμε από τα σύννεφα, εφόσον η Αγάπη έγινε

 συναίσθημα αμειβόμενο και το δεχθήκαμε.

 Έγινε μπίζνα δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακία.. 

Γέννημα της αλαζονείας, της αρπακτικότητας με θεσμικό μανδύα.

 Μπίζνα που την σιγοντάρουν πολλοί. Δεν φτάσαμε τυχαία εδώ.

Ας δούμε ξανά την επιστολή του Αποστόλου Παύλου:

...η Αγάπη ου περπερεύεται,-ου φυσιούται,-ουκ ασχημονεί,

ου ζητεί τα εαυτής,-ου παροξύνεται,-ου λογίζεται το κακόν,

ου χαίρει επί τη αδικία,-συγχαίρει δε τη αληθεία....

... ὅτε ἤμην νήπιος, ὡς νήπιος ἐλάλουν, ὡς νήπιος ἐφρόνουν, 

ὡς νήπιος ἐλογιζόμην· ὅτε δὲ γέγονα ἀνήρ,

 κατήργηκα τὰ τοῦ νηπίου. 

Πόσο έχουμε ξεφύγει!

Πόσο σαν νήπια ζούμε! 

Ποια είναι η γνώμη σας;

Όλα τα άρθρα δεν είναι απαραίτητο

να εκφράζουν πάντοτε και την δική μας άποψη

αλλά τα δημοσιοποιούμε για να γίνουν

αφορμή για έναν ευπρεπή διάλογο.

Αυτό τουλάχιστον επιθυμούμε. 

Έναν γόνιμο διάλογο, με επιχειρήματα όμως.