Το ποίημα μου βασίζεται στο έργο του Πικάσο "3 μουσικοί", γράφει η Γεωργία Κόλλια.

Το ποίημα μου βασίζεται στο έργο του Πικάσο

 "3 μουσικοί" που δημιουργήθηκε το 1921. 

Περιγραφή: 

Μαύρα φοράει ο μονάχος 

στην παρτιτούρα του σκυφτός 

Ο πιερότος χαρωπός,

μασκαρεμένος και αυτός.

Πιο δίπλα ο αρλεκίνος

χαίρεται και εκείνος.

Οι τρεις τις μάσκες τους φορούν 

το καρναβάλι ξεκινούν.

Τραγούδια παίζουν εύθυμα 

καθώς είναι τα έθιμα.

       ΠΟΊΗΜΑ 

Τρεις μουσικοί τα λέγανε

μελωδικά με γλύκα

Τραγούδια πιάνανε θαρρείς 

μου φευγε κάθε πίκρα. 

Φλογέρα, πιάνο και βιολί

ζωντάνευαν το κέφι

και όλοι χειροκρόταγαν

και πίνανε αψέντι. 

Και ο Πικάσο και εγώ 

τα πίναμε παρέα 

και η νύχτα εκείνη η έναστρη

πέρναγε τόσο ωραία. 

Και το φεγγάρι εσβησε 

και η νύχτα πια εχάθη

μα την κρατώ σαν φυλαχτό 

μες στης καρδιάς τα βάθη. 

Στους πίνακες σου θε να μπω

και εγώ, μην μείνω έξω 

στο σκηνικό τους να μπλεχτώ

και να το ζωντανέψω. 

   Γεωργία Κόλλια

Hay noches que el alba tarda mucho en llegar. Υπάρχουν νύχτες που αυγή αργεί πολύ να έλθει.

 Hay noches que el alba tarda mucho en llegar

te dan la impresion que no amanecerà.

Las horas, parecen si se hubieran  petrificado 

o si se hubieran caìdo en suen̈o

y yo miro el vacìo como si esperara algo. 

Mientras no miro el vacìo no cesa de existir

el poeta lo escribió y no estaba equivocado. 

Pero es una tentacion enorme y una duda 

si es cierto  que es el vacìo lo que me asusta.

Quien teme el vacìo nunca cae dentro 

y nunca aprenderà, si el vacìo esta en su propia mente.

                                Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα

έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.

                         Γεωργία  Κόλλια

Υπάρχουν νύχτες που αυγή αργεί πολύ να έλθει

σου δίνουν την εντύπωση πως δεν θα ξημερώσει.

Οι ώρες λες και πέτρωσαν ή έπεσαν για ύπνο

κι εγώ κοιτάζω το κενό σαν κάτι να προσμένω.

Όσο δεν πέφτω στο κενό δεν παύει να υπάρχει

Ο ποιητής το έγραψε και άδικο δεν είχε

Μα πειρασμός τεράστιος και μια αμφιβολία

αν όντως είναι το κενό αυτό που με τρομάζει.

Όποιος φοβάται το κενό, ποτέ δεν πέφτει μέσα

και δεν θα μάθει, το κενό, αν είναι στο μυαλό του.

                                     Πάν Καρτσωνάκης

Θεωρώ λίγο απίθανο βέβαια να σκέφτεστε έτσι

Περπατώντας γοργά ή και αργά στην προκυμαία

ενδέχεται να σκέπτεστε διάφορα.

Θεωρώ λίγο απίθανο βέβαια να σκέφτεστε

αν υπάρχετε ή όχι.

Ναι, το γνωστό "to be or not to be"

ή αυτό του δικού μας ποιητή

«Υπάρχω, λες κι ύστερα δεν υπάρχεις»

κι έβαλε, εκεί στην Πρέβεζα, 

τέρμα στην ζωή του. 

Εάν πάντως σκέφτεστε οτιδήποτε

οφείλω να σας διαβεβαιώσω 

πως εφόσον σκέφτεστε οτιδήποτε

είναι σίγουρο πως υπάρχετε

σύμφωνα με το πασίγνωστο 

«σκέφτομαι, άρα υπάρχω». 

           Πάν Καρτσωνάκης

ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ της Γεωργίας Κόλλια.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ 

Η ελληνική γλώσσα, σήμερα 9 Φεβρουαρίου

 έχει την τιμητική της.

Μια πλούσια γλώσσα,ποιητική και γεμάτη ιστορία.

Το μεγαλείο της ελληνικής μας γλώσσας πέρα 

από τον Όμηρο (Οδύσσεια, Ιλιάδα), 

τον Σολωμό (Ύμνος εις την ελευθερίαν)  

αξιόλογους ποιητές και συγγραφείς, από φέτος 

και κάθε 9 Φεβρουαρίου θα γιορτάζεται 

από όλο τον κόσμο με τιμή και περηφάνια.

Αποφάσισα και εγώ με τον προσωπικό μου τρόπο

  να τιμήσω την ελληνική γλώσσα. 

Ζήτησα από λίγους φίλους μου να γράψουμε 

την αγαπημένη μας λέξη 

και να τις ενώσω όλες σε ένα ποίημα. 

Παρ'όλο που πιστεύουμε ότι απομακρυνόμαστε 

συναισθηματικά ο ένας από τον άλλον φάνηκε τελικά

 πως όλοι αναζητάμε την εγγύτητα και την αμεσότητα.

Τα αποτελέσματα το δείχνουν ξεκάθαρα 

(κανείς εκτός από εμένα δεν γνώριζε τι είχε επιλέξει ο άλλος) 

ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ

 (Ντίνα Τσώλη, Βασιλική Κατσιγεώργη)

ΑΝΘΡΩΠΙΑ (Ελένη Βούρου)

ΦΟΙΝΙΞ ( Τάσος Ναστούλης)

ΘΑΛΑΣΣΑ ( Άντζελα Δελή)

ΕΡΩΤΑΣ (Κατερίνα Βαλιάκου)

ΑΓΑΠΗ (Γεωργία  Θεοδωσοπούλου)

ΑΓΚΑΛΙΑ (Σόφη Παπουτσή)

ΚΑΡΔΙΑ ( Γεωργία Κόλλια) 

ΩΔΗ  ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ 

Φαντάσου να γινότανε 

όλος ο κόσμος μια αγκαλιά, 

μια αγκαλιά σαν θάλασσα 

γαλήνια και πλατιά. 

Φαντάσου να φανέρωνε 

λέξεις, τις πιο μεγάλες 

που να φωλιάζουν στην καρδιά 

σαν δροσερές ψιχάλες 

Κάθε της κύμα να έφερνε 

όλους μας πιο κοντά

και τις ψυχές να γέμιζε

με αγάπη και ανθρωπιά 

Λέξεις να είχε μέσα της

του κάλλους και του ωραίου 

έρωτας και ενσυναίσθηση

σαν κύματα του Αιγαίου 

Αρχαία  γλώσσα ελληνική,

γλώσσα μου δοξασμένη 

σαν φοίνιξ αναδύεσαι

σε όλη την οικουμένη. 

            Γεωργία Κόλλια.       

ΑΓΑΠΗΣ ΣΠΟΡΟΣ της Γεωργίας Κόλλια..

Δεν μπορώ άλλο να αντέξω 

Θέλω να  φύγω Θέλω να τρέξω 

νοιώθω σαν κούκλα από γυαλί

που μέρα νύχτα ακροβατεί. 

Τούτος ο κόσμος δεν με σηκώνει

όσα κερδίζω γίνονται σκόνη

και είναι αλήθεια να απορείς 

ποιο είναι το όριο της αντοχής. 

Υπάρχει πείνα, υπάρχει πόνος

και κάθε ένας βαδίζει μόνος

πότε θα δούμε μια άσπρη μέρα

να πάρει η ζωή μας μια στάλα αέρα. 

Σε αυτόν τον κόσμο της αδικίας

πολλοί διαλέγουν δρόμο κακιάς

μα εγώ διαλέγω της αρετής

και αν θελήσεις, με ακολουθείς.

Θέλω να πάω κόντρα σε όλα

φως και αγάπη κρατώ για "όπλα"

κι ένα χαμόγελο από άκρη σε άκρη 

για να τους σβήνω το κάθε δάκρυ. 

Έτσι είμαι εγώ και αυτό γυρεύω

αγάπης σπόρο παντού φυτεύω

έτσι όπως δίδαξε ο Χριστός 

που είναι βοηθός μας μοναδικός.

                   Γεωργία Κόλλια

 

ΤΑ ΘΕΛΩ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ της Γεωργίας Κόλλια..

Μαμά:"Όταν θα μεγαλώσει

θα παντρευτεί με  ηθοποιό"

.........αποσιωπώ.

Μπαμπάς:"Όταν θα μεγαλώσει 

θα παντρευτεί με πλούσιο"...

...αποσιωπώ

Θεία:" Όταν θα μεγαλώσει 

θα κάνει πολλά παιδιά"..

...με απορία την κοιττω

 και δεν μιλώ.

Θείος:" Θα κλέψει και καρδιές 

με τέτοια ομορφιά"...

σωπαινω και απορώ.

Πολλά ζητάνε όλοι αυτοί

μα ούτε για μια στιγμή 

δεν κάθισαν να μου μιλήσουν,

ούτε καν να με ρωτήσουν,

"Τι θες αγάπη μου εσυ;

να γίνεις στην ζωή αυτή;"

Ε ,πια δεν θα το  ανεχτώ

να ακούω και να μην μιλώ

ήρθε η ώρα να το φωνάξω

τα σχέδια τους να τους χαλάσω

Όταν λοιπόν θα μεγαλώσω 

σε όλους σας θα το δηλώσω:

"Σε αυτή την σύντομη ζωή

Θα είμαι ΕΓΩ και όχι ΕΣΥ."

          Γεωργία Κόλλια

Tότε που η ώρα ζύγιαζε με ατσάλι το κορμί σου...

Ήτανε ντάλα μεσημέρι κι έδειξε μεσάνυχτα.

Έλεγε η μάνα του παιδιού: "Καμάρι μου κοιμήσου".

Όμως τα μάτια μείνανε του καθενός ορθάνοιχτα

τότε που η ώρα ζύγιαζε με ατσάλι το κορμί σου.

Ποιος το 'λεγε, ποιος το 'λπιζε και ποιος να το βαστάξει.

Αλάργα φεύγουν τα πουλιά και χάσαν τη λαλιά τους.

Θερίζουν του προσώπου σου το εβένινο μετάξι,

νεράιδες και το υφαίνουνε να δέσουν τα μαλλιά τους.

Πάνθηρας ακουρμάζεται θωράει και κοντοστέκει.

Γλείφει τα ρόδα απ' τις πληγές, μεθάει και δυναμώνει.

Ξέρασε η γη τα σπλάχνα της και πήδησαν δαιμόνοι.

Σφυρί βαράει με δύναμη, μένει βουβό τ' αμόνι.

Τ' όνειρο πάει με τον καπνό στον ουρανό,

έσμιξε πια με το καράβι του συννέφου.

Το φως γεννιέται από παντού μα είναι αχαμνό

και τα σκοτάδια το ξεγνέθουν και σου γνέφουν.

Χοσέ Μαρτί (κόνδορας πάει και χαμηλώνει,

περηφανεύεται, ζυγιάζεται, θυμάται.

Με τα φτερά του θα σκοτείνιαζ' ένα αλώνι).

Απόψε οι δυο συντροφιαστοί θα πιείτε μάτε.

Του Λόρκα η κόκκινη φοράδα χλιμιντράει

μ' αυτός μπλεγμένος στα μετάξινα δεσμά του

μακρύ κιβούρι με τον πέτρινο κασμά του

σενιάρει ο φίλος και στο μπόι σου το μετράει

Γέροντας ναύτης με τα μούτρα πισσωμένα

βάρκα φορτώνει με την πιο φτηνή πραμάτεια.

Έχει τα χέρια από καιρό ψηλά κομμένα

κι ήθελε τόσο να σου σφάλαγε τα μάτια.

             ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

Η ΡΟΥΛΈΤΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ της Γεωργίας Κόλλια.

Μια,σε βρίσκω, μια σε χάνω

πες μου αλήθεια, τι να κάνω;

Νοιώθω χάνω το μυαλό 

λίγο, λίγο αν δεν σε δω

Με τους φίλους βγαίνω, πίνω 

τους τα λέω και ξεδίνω 

αναμνήσεις που πονάνε

και σε σένα με γυρνάνε 

Με κερνάνε άλλο ένα 

και εγώ νοιωθω στα χαμένα 

ο έρωτας είναι ρουλέτα 

μια κερδίζεις,χάνεις δέκα

Τι σου είναι η αγάπη;

όλα είναι αυταπάτη 

έπεσα με ένα σου βλέμμα 

μα όλα ήταν ένα ψέμα 

Μια σε βρίσκω, μια σε χάνω 

πίνω λίγο παραπάνω 

προσπαθώ να δραπετεύσω 

και τις σκέψεις να ημερέψω 

Μα η μορφή σου που τρυπωνει 

την καρδιά μου μαραζώνει

Θέλω να εξιλεωθεί 

πριν η αγάπη μαραθεί

Άλλο μην με βασανίζεις

φυγε ,πίσω μην γυρίζεις

όσες ζήσαμε στιγμές 

τώρα ανοιγουνε πληγές 

Την καρδιά κλειδαμπαρωνω 

ξεμπερδεύω και τελειώνω  

η ζωή είναι γλυκιά  

πάμε για άλλη αγκαλιά

      Γεωργία Κόλλια

Σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια.

Στου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος

σκυμένος στο τραπέζι κάθετ’ ένας γέρος·

με μιαν εφημερίδα εμπρός του, χωρίς συντροφιά.

Και μες των άθλιων γηρατειών την καταφρόνια

σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια

που είχε και δύναμι, και λόγο, κ’ εμορφιά.

Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει.

Κ’ εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει

σαν χθες. Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό.

Και συλλογιέται η Φρόνησις πως τον εγέλα·

και πως την εμπιστεύονταν πάντα — τι τρέλλα! —

την ψεύτρα που έλεγε· «Aύριο. Έχεις πολύν καιρό.»

Θυμάται ορμές που βάσταγε· και πόση

χαρά θυσίαζε. Την άμυαλή του γνώσι

κάθ’ ευκαιρία χαμένη τώρα την εμπαίζει.

.... Μα απ’ το πολύ να σκέπτεται και να θυμάται

ο γέρος εζαλίσθηκε. Κι αποκοιμάται

στου καφενείου ακουμπισμένος το τραπέζι.

                          Κωνσταντίνος Καβάφης

ΓΙΟΡΤΗ ΧΑΡΑΣ της Γεωργίας Κόλλια.

Το τύμπανο μου  κρατώ

και σε όλους  χαμογελώ

μαζί με τα άλλα παιδιά

χαρίζω  γέλια,χαρά 

Έλα λοιπόν μην αργείς

μην σε εμποδίζει κανείς

μπες και εσύ στην γιορτή

ανέβα εδώ στην σκηνή 

Χαμόγελα να σκορπάς

χρυσόσκονη να πετάς

δώσε χάρη, ρυθμό

πες τραγούδια σωρό 

Σε προσκαλώ χαρωπά

ήρθε η νέα χρονιά (2026)

όλοι μαζί να ενωθούν

ήρθε η στιγμή να χαρούν 

        Γεωργία Κόλλια

Ησυχία (ένα ποίημα της Γεωργίας Κόλλια)

Ένα σπιτάκι χαμηλό

πόσο αλήθεια επιθυμώ

να κάθομαι να ηρεμώ

και να αγναντεύω το βουνό 

Να χω κοντά μου τον Θεό

και να μπορώ να του μιλώ

και εαν θα θελω συντροφιά

να χω μονάχα τα πουλιά . 

Μια ροδιά και μια μηλιά

και τα τρεχούμενο νερά

και σαν θα πέφτει η νυχτιά 

να γαληνεύει η καρδιά.

Να φύγω από όλα τα κοινά 

έχω ανάγκη ειλικρινά 

και κάπως έτσι η ζωή

να ξεκινά κάθε πρωί

          Γεωργία Κόλλια

ΚΛΕΙΣΤΗ ΚΑΡΔΙΑ της Γεωργίας Κόλλια.

Μην μου αρχίζεις τα παραμύθια

δεν με αγγίζουν εμένα αυτά

γιατί έχω μάθει δεν είναι αλήθεια

λόγια είναι τούτα ρομαντικά 

Θέλουνε χρόνο θέλουν μεράκι

τα συναισθήματα να αναπτυχθούν

για στάσου λίγο βρε αγοράκι

και πότε πρόλαβαν να εμφανιστούν; 

Τα τόσα λόγια από συνήθεια 

τα λέν(ε) τα αγόρια κάθε στιγμή

μα πια δεν ξέρω αν είναι αλήθεια

και την καρδια μου θέλω κλειστή 

Ούτε ακούω ούτε πιστεύω

ούτε με νοιάζει κανένας πια

και την καρδιά μου πια δεν παιδεύω

τούτα είναι όνειρα απατηλά.

                Γεωργία Κόλλια

ΤΡΕΧΑ,ΤΡΕΧΑ ΑΙ ΒΑΣΙΛΗ της Γεωργίας Κόλλια...

Τρέχα,τρέχα Αι Βασίλη 

να μοιράσεις χίλια δώρα

τα παιδάκια σε προσμένουν

να τα ανοίξουν χαρωπά.

Τρέχα,Τρέχα Αι Βασίλη

ήρθε τώρα πια η ώρα

όλα εσένα περιμένουν

προσωπάκια φωτεινά.

Τρέχα, τρέχα Αι Βασίλη

και στην μηχανή σου ανέβα

δεν τα βλέπειςv όλα στέκουν

στα παράθυρα μπροστά.

Τρέχα,τρέχα Αι Βασίλη 

με την μηχανή σου τρέχα

φέρε δώρα,φέρε γέλια

φέρε αγάπη στην καρδια.

Τρέχα,τρέχα Αι Βασίλη 

φεύγει ο παλιός ο χρόνος

με αγάπη κι ευλογία

μπαίνει η νέα μας χρονιά.

         Γεωργία Κόλλια

Αθάνατες οντότητες και φίλοι, συγγενείς μας....

Οι ζωντανοί έχουν σκιά, για να τους συνοδεύει

κι όταν για μας είναι νεκροί, δίχως σκιά στο σύμπαν

θα τριγυρνούν σ’ ασύλληπτες ταχύτητες και θα 'ναι 

οντότητες αθάνατες, ποτέ τους δεν πεθαίνουν. 

Ωστόσο κάποιοι πιο πολύ, κοντά μας τριγυρνάνε 

αυτοί που κάτι άφησαν δεν πρόλαβαν τον κύκλο

δεν ολοκλήρωσαν εδώ και προσπαθούν συνήθως

λαθραία να τρυπώνουνε, στα όνειρα συνήθως.

Αθάνατες οντότητες οι φίλοι, συγγενείς μας

κι είναι νεκροί όταν εμείς τους έχουμε ξεχάσει. 

                                Πάν Καρτσωνάκης

 

Δεν θα το κρύψω, άλλωστε, ο πειρασμός μεγάλος.......

Σαν  τις νεράιδες, την φωνή, που κλέβουν των ανθρώπων

έτσι κι εγώ αμίλητος μαρμάρωνα μπροστά της

καθώς αυτή ερχότανε όλο και πιο κοντά μου

χαμογελώντας κι άνοιγε, μιαν αγκαλιά για μένα.

Δεν θα το κρύψω, άλλωστε,  ο πειρασμός μεγάλος 

στα πιο τρελά μου όνειρα, να μπω στην αγκαλιά της

και να πετάξουμε μαζί, στον Πήγασο καβάλα

και ίσως κάποτε να δω, των ιδεών την πόλη.

Δεν έχω την αξίωση πολίτης της να γίνω

μου φτάνει μόνο να την δω, στον Πήγασο καβάλα.  

                                      Πάν Καρτσωνάκης

Αυτά τα δύο υπέροχα σκίτσα είναι 

του φίλου μου εικαστικού Περικλή Κουλιφέτη.

Έγιναν για τις ανάγκες της έκδοσης

 κάποιων κειμένων μου και τον ευχαριστώ από καρδιάς. 

Με δίχως σώμα και σκιά, σαν άρωμα μονάχα.

Ένα ταξίδι στο κενό, είναι ο θάνατός μας

κι εμείς δίχως το σώμα μας, σαν άρωμα μονάχα

που «ταξιδεύει» διαρκώς να σμίξει με το σύμπαν.

Κάποιοι το λένε και ψυχή και ίσως έχουν δίκιο.

Απ το σκοτάδι προς το φως και πάλι στο σκοτάδι.

Απ το μηδέν στο άπειρο, στη μέση η ζωή μας.

Σαν αστραπή που μια στιγμή φεγγοβολά και σβήνει

όση ζωή, πάνω στην γη, μας έλαχε μονάχα.

Με δίχως σώμα και σκιά, σαν άρωμα μονάχα

αλλά και δίχως όνειρα, φοβάμαι πως θα είναι.

                Πάν Καρτσωνάκης

Tο μυαλό, εκτροχιάζεται συχνά και λεύτερο καλπάζει. Como un vagabundo,la mente,no da cuentas.

Σαν τον αλήτη, το μυαλό, λογαριασμό δεν δίνει

Εκτροχιάζεται συχνά και λεύτερο καλπάζει.

Δεν υπακούει σ’ εντολές, σε νόρμες και κανόνες

σε λογικές που χαλινό και όρια του βάζουν.

Πέφτουν οι φράχτες που κρατούν τα ένστικτα, τις μνήμες

Αυτές που ‘ναι στα κύτταρα πολύ καλά κρυμμένες.

Μα προπαντός στα όνειρα διάπλατες ανοίγουν 

οι πύλες και ορμητικά, χωρίς φραγμούς γιορτάζουν.

Μακάρι ένα όνειρο να  ήταν  η ζωή μας 

κι όταν ξυπνούσαμε, αυτό, να ‘ταν ο θάνατός μας.

                                Πάν Καρτσωνάκης

Como un vagabundo,la mente,no da cuentas

Se descarrila a menudo y libre galopea.

No obedece ni órdenes,ni normas ,ni mandatos

ni a razones que riendas y lìmites le ponen.

Caen las vallas que sujetan los instintos, las memorias

Estas que estàn en las cèlulas muy bien ocultas.

Mas sobre todo en los suen̈os abren de par 

en par las puertas y con ìmpetu sin lìmites celebran.

Ojalà un suen̈o fuera tambièn nuestra vida

 y que al despertar,este,fuera nuestra muerte.

                           Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα

έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.

                                       Γεωργία  Κόλλια