Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα λογοτεχνες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα λογοτεχνες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου 2026

Ένα φασόλι στον στρατό στην τσέπη κουβαλούσα

Ένα φασόλι στον στρατό στην τσέπη κουβαλούσα  
Σαν φυλαχτό το πρόσεχα το 'βγαζα το κοιτούσα.  
Να με ρωτάνε ψόφαγα πότε θα το φυτέψω.  
Ίσως μπορεί τους έλεγα και να το μαγειρέψω.  

Ένας Πινόκιο ήμουνα, τα ψέματά μου πάντα  
αθώα ήταν, Μερσεντές σήμα είχα στο Λάντα  
και σου λεγα διάφορα τρελά και συμφωνούσες  
Μόνο εγώ μου έλεγες, σ έκανα και γελούσες.  

Κάθε φορά που γέλαγες άνθιζα και ριγούσα  
Φασίολος σ΄ ιδανικές συνθήκες και ξυπνούσα!  

Ήταν μαγεία άγγιζα την άκρη των ονείρων,  
όταν σε πρώτο φίλησα, εν μέσω των απείρων  
αναστολών της λογικής, γλυκά στα δυο σου χείλια  
πολύχρωμα πως νόμιζα πως έβγαζα μαντήλια!  

Η φασουλίνα μας μπορεί ποτέ να μη φυτρώσει....  
Αν όμως κάποιο σου παιδί σε κλάρες σκαρφαλώσει  
και μες τα σύννεφα δε βρει παλάτια και χρυσάφι  
θα βρει μπορεί τα γράμματα το χέρι μου που γράφει.  

Πες του για μένα μοναχά πως ήμουν ένας φίλος  
που τραγουδούσε στο χαρτί ανώφελα σαν γρύλος.  
                                        Τάκης Καρτσωνάκης



 

Δευτέρα 24 Αυγούστου 2026

Η ΑΞΊΑ ΤΟΥ ΦΙΛΙΟΥ........από την Γεωργία Κόλλια

Πόσο αξίζει ενα φιλί;
Πόσο αξίζει,πόσο;
θα δώσω όσο - όσο
τα χείλη σου να νοιώσω. 

Αυτά τα χείλη που αγαπώ
να τα γευτώ, να τα αισθανθώ
μου πήραν την καρδιά μου
και όλα τα όνειρά μου. 

Τα μεθυσμένα σου φιλιά
όλου του κόσμου τα φλουριά
έγω θέλω να δώσω
γα να τα ξσνανοιώσω 

Στου δωματίου την σιωπή
χάθηκα δίχως αφορμή
Χίλιες φωτογραφίες
παλιές μας ιστορίες.
    Γεωργία Κόλλια

Παρασκευή 14 Αυγούστου 2026

Αυτούς που φέρνουνε το φως, της γνώσης, τιμωρούνε.

Όταν ο Δίας έμαθε πως στους βωμούς επάνω
οι ιερείς θα έψηναν τα σφάγια της θυσίας 
εζήτησε τον ένοχο να μάθει τον προδότη.
ο Προμηθέας του ‘πανε τους δίδαξε την τέχνη.

Οργίστηκε που φίλος του και σύμμαχος πριν λίγο
πρωτοβουλίες έπαιρνε δίχως να πάρει άδεια.
Τους δίδαξε κι άλλα πολλά του  είπαν οι ρουφιάνοι
και τώρα θα ‘ταν δυνατόν κι αυτοί θεοί να γίνουν. 

Ζηλόφθονες κι ανασφαλείς τι κρίμα οι θεοί μας
αυτούς που φέρνουνε το φως, της γνώσης, τιμωρούνε.
                                   Πάν Καρτσωνάκης
Κατά τη διάρκεια της Τιτανομαχίας ο Προμηθέας τάχθηκε υπέρ του Δία 
και γι’ αυτό δεν τιμωρήθηκε όπως οι άλλοι Τιτάνες. 
Η συμβολή του στην ανάπτυξη του ανθρώπινου γένους 
ήταν πολύ σημαντική. 
Κατά το Λουκιανό, ο Προμηθέας, με την αρωγή της θεάς Αθηνάς, 
δημιουργεί τον πρώτο άνθρωπο (Χρυσό Γένος) από πηλό και φωτιά 
(κατά άλλους με το νερό του ήρωα Πανοπέα της Φωκίδας) 
και με μορφή όμοια με αυτή των θεών.

Ο Προμηθέας έμαθε τους ανθρώπους να χειρίζονται τη φωτιά, 
να δημιουργούν εργαλεία και τους έμαθε τις Επιστήμες
 (που έκλεψε από την Αθηνά) και τα Γράμματα.
 Για να γλυτώσει την ανθρωπότητα από το μένος των θεών, 
την έμαθε να τους λατρεύει και να τους κάνει θυσίες.

Όταν έμαθαν οι άνθρωποι να κάνουν θυσίες στους θεούς τέθηκε θέμα 
για το ποια κομμάτια του ζώου θα άνηκαν στους θεούς 
και ποια στους θνητούς. 
Τότε ο Δίας συμφώνησε με τον Προμηθέα να δώσει το λόγο του
 πως όποιο μερίδιο διαλέξει, αυτό θα παίρνουν οι θεοί
 και το άλλο οι άνθρωποι.
 Έτσι, κατά μια μαρτυρία στη Σικυώνα, 
κατέβηκε ο Δίας να κάνει το ξεδιάλεγμα. 
Όμως ο Προμηθέας έντεχνα στο ένα μερίδιο έβαλε κόκαλα
 και τα σκέπασε με λαχταριστό λίπος και στο άλλο κρέας 
που το σκέπασε με δέρμα. 
Ο Δίας επέλεξε αυτό με το λίπος και όταν έμαθε την απάτη
 ήταν πλέον αργά, μια που είχε δώσει το λόγο του.

Οργισμένος ο Δίας λοιπόν ζητά από τον Ήφαιστο
 να του φτιάξει μια Γυναίκα. 
Έτσι δημιουργείται η Πανδώρα, από ξηρά και θάλασσα. 
Ονομάστηκε έτσι επειδή έλαβε πολλά χαρίσματα 
και δώρα από τους θεούς.
 Μαζί με αυτά παρέλαβε και ένα κουτί με την εντολή 
να μην το ανοίξει. 
Τέλος ο Ερμής την οδήγησε στον Επιμηθέα και εκείνος, 
παρά την συμβουλή του αδελφού του να μην δεχτεί δώρο 
από τον Δία, την έκανε γυναίκα του.
 Η Πανδώρα δεν άντεξε και άνοιξε το κουτί 
από το οποίο ξεχύθηκαν τα δεινά των ανθρώπων..
έμεινε όμως μέσα στο κουτί η ελπίδα. 

Έτσι λοιπόν ο Προμηθέας μαθαίνει 
στους ανθρώπους την Ιατρική και τα βότανα.

Ο Δίας θέλοντας να τιμωρήσει τους ανθρώπους, που έγιναν 
κακοί και άδικοι, και τον Προμηθέα,
 βρίσκει ευκαιρία να προκαλέσει κατακλυσμό.
 Η αιτία ήταν οι γιοί του Λυκάονα, απόγονοι του Πελασγού. 
Επισκεπτόμενος τους γιους του Λυκάονα, μεταμφιεσμένος 
σε ταξιδιώτη, του προσφέρθηκε ως φίλεμα μια σούπα 
φτιαγμένη από τα μέλη του σκοτωμένου αδελφού τους, 
του Νύκτιμου.
 Εξοργισμένος τους μετατρέπει σε λύκους
και ανασταίνει τον Νύκτιμο. 
Αποφασίζει να εξαφανίσει την ανθρωπότητα (Χάλκινο Γένος). 
Ο Προμηθέας ενημερώνει τον γιο του Δευκαλίωνα, 
βασιλιά της Φθίας, για τις βουλές του Δία
 και τον προτρέπει να φτιάξει μια κιβωτό (λάρνακα),
 να την γεμίσει με εφόδια και ζώα και να μείνει μέσα 
μαζί με την γυναίκα του Πύρρα, κόρη του Επιμηθέα.

Πράγματι όταν έγινε ο Κατακλυσμός, σώθηκε ο Δευκαλίωνας
 με την Πύρρα και δημιούργησαν το Γένος των Ηρώων
 (Τέταρτο Γένος) και την ανθρωπότητα. 
Φυσικά, αυτό εξόργισε τόσο τον Δία ώστε έδεσε 
τον Προμηθέα σε βράχια, στον Καύκασο, και έβαλε
 έναν αετό να του τρώει το συκώτι κάθε πρωί. 
Επειδή ο Προμηθέας ήταν αθάνατος, κάθε βράδυ 
τα σπλάχνα του δημιουργούνταν από την αρχή. 
Στον «Προμηθέα Δεσμώτη» του Αισχύλου, μαθαίνουμε
 τη στάση του Τιτάνα απέναντι στην τιμωρία του
 και το μυστικό που κρατούσε από τον Δία. 
Ο Προμηθέας, ο οποίος είχε και μαντικές ικανότητες 
αποκαλύπτει στο Δία ότι το παιδί που θα του γεννούσε η Θέτιδα 
θα ήταν πιο δυνατό από αυτόν και θα τον εκθρόνιζε.

Ο Προμηθέας κρεμόταν για πολλά χρόνια
 (από τριάντα έως τριάντα χιλιάδες) από το βράχο
 μέχρι τη στιγμή που ο Ηρακλής περνώντας από τον Καύκασο,
 με κατεύθυνση τη Χώρα των Εσπερίδων, 
σκοτώνει τον αετό και σπάει τις αλυσίδες του Ήφαιστου. 
Ο Δίας χάρηκε πολύ με το κατόρθωμα του γιου του
 και αποφάσισε να αφήσει ελεύθερο τον Προμηθέα. 
Επειδή όμως έπρεπε να κρατήσει τον όρκο του, υπέδειξε 
στον Προμηθέα να κατασκευάσει ένα δαχτυλίδι 
από το ατσάλι της αλυσίδας του και από ένα κομμάτι του βράχου 
πάνω στον οποίο ήταν δεμένος. 
Με αυτό τον τρόπο ο ατσάλινος δεσμός συνέχιζε 
να τον κρατάει δεμένο πάνω στο βράχο. 
Από τότε οι άνθρωποι άρχισαν να κατασκευάζουν 
με τη σειρά τους δαχτυλίδια και να τα φορούν προς τιμή 
του Προμηθέα που είχε υποφέρει γι’αυτούς ευεργετώντας τους.

Τετάρτη 12 Αυγούστου 2026

Θα ‘θελα να ‘χα μαγικό και σπάνιο βοτάνι

Θα ‘θελα να ‘μουν φυλακτό, στα ρούχα σου επάνω
να σε προσέχω διαρκώς, κακό να μην σε πιάνει
κι εσύ το νου σου πάντοτε να έχεις μην ξεχάσεις
όταν αλλάζεις φορεσιά. να τρέμεις μην με χάσεις.

Θα ‘θελα να ‘χα μαγικό και σπάνιο βοτάνι
που να γιατρεύει κάθε τι και θάνατο ξορκίζει
να στο χαρίσω και μ’αυτό αθάνατη  να γίνεις
αστερισμός στον ουρανό τις νύχτες να στολίζεις. 

Θα ΄θελα να ‘μουν ναυαγός στο άγνωστο μαζί σου
και να προσεύχομαι ποτέ, να μην μας βρει κανένας. 
                             Πάν Καρτσωνάκης

Τρίτη 11 Αυγούστου 2026

Οι κάπηλοι σφετεριστές θα μείνουν θεόγυμνοι

Έτσι όπως είναι οι πληγές, στο σώμα μας σημάδια
που άφησαν κι ας πέρασε πολύς καιρός, ενθύμια 
αδιάψευστα τεκμήρια, πειστήρια εγκλημάτων
που στο κορμί σου έγιναν Ελλάδα και τα κρύβουν. 

Αλλά το φως με τις σκιές δεν γίνεται να κρύψεις
και δεν μπορείς να πολεμάς με δόγμα τις αλήθειες.
Ο σπόρος που ‘πεσε στη γη αργεί μα θα βλαστήσει
μόλις θα βρει κατάλληλες συνθήκες και θ’ ανθίσει.

Οι κάπηλοι και ψεύτικοι σφετεριστές θα μείνουν
θεόγυμνοι και πιθανόν τότε να καταλάβουν. 
                              Πάν Καρτσωνάκης

Πέμπτη 9 Ιουλίου 2026

Ruego,día y noche, con toda mi alma Παρακαλώ νυχθημερόν με όλη την ψυχή μου

Pienso en la muerte , así como me mira
la veo lamiéndose y suspirando con pesadez 
Ruego,día y noche, con toda mi alma
que no me lleve,aún gozo de la vida.

Si algún día me llevara, quisiera que fuese  mientras duermo
y que de mis sueños entrara en la inmensidad.
Dicen muchos,que la muerte,no es màs  
que el viaje de la vida hacia el gran universo.

Pero si al final,vamos a la nada,
sería absurdo decir que no me importa
                     Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα,
έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών
Γεωργία  Κόλλια

Τον σκέφτομαι, τον θάνατο, έτσι που με κοιτάζει
τον βλέπω ξερογλείφεται  και βαριαναστενάζει.
Παρακαλώ νυχθημερόν με όλη την ψυχή μου
να μην με πάρει, χαίρομαι ακόμη την ζωή μου.
 
Αν θα με πάρει, θα ‘θελα στον ύπνο μου να γίνει
κι από τα όνειρα να μπω στην απεραντοσύνη.
Λένε πολλοί, ο θάνατος, δεν είναι κάτι άλλο
παρά ταξίδι της ψυχής, στο σύμπαν το μεγάλο.
 
Αν όμως προς το τίποτα πηγαίνουμε εντέλει
θα ήταν και παράλογο να πω πως δεν με μέλει.
                                      Πάν Καρτσωνάκης

Τετάρτη 1 Ιουλίου 2026

Η ΓΟΜΑ, της Γεωργίας Κόλλια

Κάθε όνομα και δάκρυ
 και ζητώ να βρώ μιαν άκρη
 μια γόμα που θα σβήσει
 τις φιλίες που  έχουν δύσει

Φίλους που έγιναν σιωπή
που χαθήκαν μιαν αυγή
 ήρθε η ώρα να αφήσω
 με την γόμα μου να σβήσω

Έδωσα και παραπάνω
 τον λογαριασμό πια χάνω
 ένας ήταν ο Οιδίπους
 δεν κρατώ άλλο τους τύπους

Τα ματάκια μου δεν βγάζω
 την ψυχή μου λογαριάζω
 και αν πονώ τώρα πολύ
 δεν υπάρχει επιλογή

Θετική και ονειροπόλα
 τα προσφέρω όλα για όλα
 στην ζωή μου θέλω αξίες
 σταθερές, σωστές φιλίες.
           Γεωργία Κόλλια

Κυριακή 28 Ιουνίου 2026

Θα ήταν και παράλογο να πω πως δεν με μέλει.

Τον σκέφτομαι, τον θάνατο, έτσι που με κοιτάζει
τον βλέπω ξερογλείφεται  και βαριαναστενάζει.
Παρακαλώ νυχθημερόν με όλη την ψυχή μου
να μην με πάρει, χαίρομαι ακόμη την ζωή μου.
 
Αν θα με πάρει, θα ‘θελα στον ύπνο μου να γίνει
κι από τα όνειρα να μπω στην απεραντοσύνη.
Λένε πολλοί, ο θάνατος, δεν είναι κάτι άλλο
παρά ταξίδι της ψυχής, στο σύμπαν το μεγάλο.
 
Αν όμως προς το τίποτα πηγαίνουμε εντέλει
θα ήταν και παράλογο να πω πως δεν με μέλει.
                               Πάν Καρτσωνάκης

Κυριακή 14 Ιουνίου 2026

Μα είναι κόσμοι δυστυχώς που μοιάζουν με φουσκάλες

Να δραπετεύω μ άρεσε σε κόσμους ουτοπίας
εκεί που ζουν τα ξωτικά, τελώνια και νεράιδες,
εκεί όπου τα θαύματα  δεν προκαλούν εκπλήξεις
κι ο πόνος είναι άγνωστος κι ο θάνατος το ίδιο.

Κρατώντας μαγικό ραβδί κοιτώντας με στα μάτια
κάθε φορά ερχόσουνα ντυμένη σαν νεράιδα 
και ράντιζες χρυσόσκονη τα έπιπλα κι εμένα.
Έτσι πιο εύκολα να μπω στις χώρες του ονείρου.

Μα είναι κόσμοι δυστυχώς που μοιάζουν με φουσκάλες
από σαπούνι και νερό, γυαλίζουν κι όμως σκάνε.
                       Καρτσωνάκης Πάν

Κυριακή 31 Μαΐου 2026

Έρχεται σαν αρχόντισσα, η νύχτα, και μας παίρνει

Κάθε φορά που έρχεται, η νύχτα, την ημέρα
να συμπληρώσει, βάζοντας στην τούρτα κερασάκι
μ ένα ηλιοβασίλεμα εντύπωση  να κάνει
σαν Κίρκη και σαν μάγισσα για να μας ξελογιάσει. 

Έρχεται σαν αρχόντισσα, η νύχτα, και μας παίρνει
σ ένα χορό αισθήσεων σε κίνηση και χρώμα
και κάποιων παραισθήσεων ίσα να ξεχαστούμε
με υποσχέσεις μπόλικες που τόσο μας αρέσουν.

Η νύχτα σαν αρχόντισσα φανταχτερά ντυμένη.
Χορεύει κι όλο γδύνεται γυμνή ποτέ δε μένει. 
                     Πάν Καρτσωνάκης

Παρασκευή 22 Μαΐου 2026

En el sueño la mente en mundos viaja Μέσα στον ύπνο το μυαλό σε κόσμους ταξιδεύει.

En el sueño la mente en mundos viaja
sin normas de lògica, leyes de física
Puedes volar como los pájaros y con las ferias lucrative
y cuando te sientes acorralado te despiertas poco antes de morir.

Así como de repente te despiertas, nuestra mente huye 
quisiera que mi cuerpo pudiera hacer lo mismo.
Y unos dicen que puede y en otros mundos va
porque aunque el cuerpo parece perecedero, 
no  es sino el vehìculo en este viaje terrenal.

Incluso en Odisea de Ulises ve y reconoce, 
en el Hades, a amigos y conocidos entonces el Ulises.
                           Pan Kartsonakis
Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα
έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.
                                  Γεωργία  Κόλλια

Μέσα στον ύπνο το μυαλό σε κόσμους ταξιδεύει 
δίχως κανόνες λογικής, της φυσικής τους νόμους.
Μπορείς πετάς σαν τα πουλιά και με θεριά παλεύεις
κι όταν στριμώχνεσαι ξυπνάς λίγο προτού πεθάνεις.

Όπως ξυπνώντας ξαφνικά ο νους μας δραπετεύει
θα ήθελα το σώμα μου το ίδιο να μπορούσε
και κάποιοι λένε το μπορεί και σ’ άλλους κόσμους πάει
 γιατί το σώμα το φθαρτό που φαίνεται δεν είναι
παρά το όχημα σ’ αυτό το γήινο ταξίδι. 

Ακόμη και στον Όμηρο βλέπει κι αναγνωρίζει,
στον Άδη, φίλους και γνωστούς τότε ο Οδυσσέας.
                                    Πάν Καρτσωνάκης

Τρίτη 19 Μαΐου 2026

Η αγάπη δεν έχει καμία άλλη επιθυμία εκτός απ την εκπλήρωσή της.

Όταν η αγάπη σε καλεί, ακολούθησέ την,
μόλο που τα μονοπάτια της είναι τραχιά κι απότομα.
Κι όταν τα φτερά της σε αγκαλιάσουν, παραδώσου,
μόλο που το σπαθί που είναι κρυμμένο ανάμεσα
στις φτερούγες της μπορεί να σε πληγώσει.

Κι όταν σου μιλήσει, πίστεψε την,
μόλο που η φωνή της μπορεί να διασκορπίσει
 τα όνειρά σου
σαν το βοριά που ερημώνει τον κήπο...
Σα δεμάτια σταριού σε μαζεύει κοντά της
Σε αλωνίζει για να σε ξεσταχιάσει  σε κοσκινίζει
για να σε λευτερώσει από τα φλούδια σου
σε αλέθει για να σε λευκάνει, σε ζυμώνει
ώσπου να γίνεις απαλός.

Και μετά σε παραδίδει στην ιερή φωτιά της
για να γίνεις ιερό ψωμί για του Θεού το Άγιο Δείπνο.

Όλα αυτά θα σου κάνει η αγάπη, για να
μπορέσεις να γνωρίσεις τα μυστικά της καρδιάς σου!
Αλλά...αν απ το φόβο σου γυρέψεις μόνο την
ησυχία της αγάπης κ την ευχαρίστηση της αγάπης...
τότε θα ήταν καλύτερα για σένα, 
να σκεπάσεις την γύμνια σου
και να βγεις έξω απ το αλώνι της αγάπης, και να σταθείς
στον χωρίς εποχές κόσμο όπου θα γελάς,
αλλά όχι με ολάκερο το γέλιο σου
και θα κλαις άλλα όχι με όλα τα δάκρυα σου.

Η Αγάπη δεν δίνει τίποτα παρά μόνο τον εαυτό της
και δεν παίρνει τίποτα παρά απ τον εαυτό της.
Γιατί η αγάπη αρκείται στην αγάπη...
Όταν αγαπάς δεν θα πρεπε να λες
Ο Θεός είναι στην καρδιά μου..
    Αλλά μάλλον.....
''εγώ βρίσκομαι μέσα στην καρδιά του Θεού''.
Και μην πιστέψεις ότι μπορείς να κατευθύνεις
την πορεία της αγάπης, γιατί η αγάπη αν σε βρει άξιο
θα κατευθύνει εκείνη την δική σου πορεία.

Η Αγάπη δεν έχει καμία άλλη επιθυμία
εκτός απ την εκπλήρωσή της.
Χαλίλ Γκιμπράν

Δευτέρα 11 Μαΐου 2026

Αν δεν το φάω το θεριό, εκείνο θα με φάει.

Η νύχτα δεν μας πρόδωσε, 
σκιές μόνο χορεύουν στα όνειρά μας
ξεψυχούν στο πρώτο φως της μέρας.

Ισορροπούν και ταλαντεύονται 
στην κόχη του μυαλού μας
ανάμεσα στον άυλο, τον κόσμο της ελπίδας
και των ενστίκτων του κορμιού 
και της επιθυμίας.

Παραπατούν τρεκλίζουνε
σηκώνονται και πέφτουν
μα προσπαθούν να προχωρούν
ωστόσο κύκλους κάνουν μόνο 
ώσπου το νήμα ξαφνικά 
κόβει η Αριάδνη 
κι αρχίζουν τα αδιέξοδα,
ο φόβος σε κυκλώνει  
Λαβύρινθο θυμίζει.
………………......................
Αν δεν το φάω το θεριό, 
εκείνο θα με φάει.
                  Πάν Καρτσωνάκης

Τρίτη 5 Μαΐου 2026

Μπορείς πετάς σαν τα πουλιά και με θεριά παλεύεις.

Μέσα στον ύπνο το μυαλό σε κόσμους ταξιδεύει 
δίχως κανόνες λογικής, της φυσικής τους νόμους.
Μπορείς πετάς σαν τα πουλιά και με θεριά παλεύεις
κι όταν στριμώχνεσαι ξυπνάς λίγο προτού πεθάνεις.

Όπως ξυπνώντας ξαφνικά ο νους μας δραπετεύει
θα ήθελα το σώμα μου το ίδιο να μπορούσε
και κάποιοι λένε το μπορεί και σ’ άλλους κόσμους πάει
 γιατί το σώμα το φθαρτό που φαίνεται δεν είναι
παρά το όχημα σ’ αυτό το γήινο ταξίδι. 

Ακόμη και στον Όμηρο βλέπει κι αναγνωρίζει,
στον Άδη, φίλους και γνωστούς τότε ο Οδυσσέας.
                                   Πάν Καρτσωνάκης

Τρίτη 28 Απριλίου 2026

Νο es viento este que canta en el tejado Δεν είναι άνεμος αυτός, που τραγουδά στη στέγη

Νο es viento este que canta en el tejado
y con gotas  de lluvia, en mi ventana llora

Ni este que golpea mi puerta  toda la noche 
y con el árbol en el patio festeja y baila.

¿Es este el viento que  hace crujir las persianas 
camina en el  pasillo y me rompiò la maceta ?


¿Es este viento que susurra palabras
 y silba una melodìa que parece como si llorára?

Claro  que el viento no entra en la casa 
sino el que llega en casa para morir
 o quizá también llega para nacer de nuevo.
            Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα
έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.
Γεωργία  Κόλλια

Δεν είναι άνεμος αυτός, που τραγουδά στη στέγη 
και με σταγόνες της βροχής, στο τζάμι μου δακρύζει.

Ούτε αυτός που μου χτυπά,την πόρτα όλη νύχτα 
και με το δέντρο στην αυλή, γλεντάει και χορεύει.

Είναι ο άνεμος αυτός, που τρίζει τα παντζούρια,
βαδίζει στον διάδρομο και μου ‘σπασε τη γλάστρα;

Είναι ο άνεμος αυτός που ψιθυρίζει λόγια, 
σφυρίζει μία μουσική που μοιάζει σαν να κλαίει;

Μα φυσικά ο άνεμος, δεν μπαίνει μες στο σπίτι
αλλά αυτός που έρχεται, στο σπίτι να πεθάνει
μα ίσως και να έρχεται να γεννηθεί και πάλι. 
                   Πάν Καρτσωνάκης