Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Θάλασσα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Θάλασσα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2026

Δεν έμαθες από παιδί, μου έλεγες, φοβόσουν. No aprendiste de nin̈a, me decìas,que tenìas miedo..

Caminar descalza en la arena,recuerdo,
pero nunca en el mar habìas nadado.
No aprendiste de nin̈a, me decìas,que tenìas miedo
y ahora que creciste, que es muy tarde. 

Por esto yo te molestaba te llamaba sirena
y aquello que temìas que era una fàbula 
que decìa que en la tierra  si sale una sirena,
si vuelve a entrar al mar ya no regresa atràs. 

Que digan que te ahogaste, ya no les creo,
la barca cuando se hundió volviste a ser sirena.
                                    Pan Kartsonakis
Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα
έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.
                                      Γεωργία  Κόλλια

Να περπατάς ξυπόλητη στις αμμουδιές θυμάμαι
αλλά ποτέ στη θάλασσα δεν είχες κολυμπήσει.
Δεν έμαθες από παιδί, μου έλεγες, φοβόσουν
και τώρα που μεγάλωσες, πολύ αργά πως είναι.

Γι αυτό κι εγώ σε πείραζα σε φώναζα γοργόνα
και κείνο που φοβόσουνα πως ήταν ένας θρύλος
που έλεγε πως στην στεριά, σαν βγει μία γοργόνα
αν ξαναμπεί στη θάλασσα, πίσω δεν επιστρέφει.

Ας είπανε πως πνίγηκες, εγώ δεν τους πιστεύω
η βάρκα όταν βούλιαξε, ξανάγινες γοργόνα.
Πάν Καρτσωνάκης

Πέμπτη 22 Ιανουαρίου 2026

Tότε που η ώρα ζύγιαζε με ατσάλι το κορμί σου...

Ήτανε ντάλα μεσημέρι κι έδειξε μεσάνυχτα.
Έλεγε η μάνα του παιδιού: "Καμάρι μου κοιμήσου".
Όμως τα μάτια μείνανε του καθενός ορθάνοιχτα
τότε που η ώρα ζύγιαζε με ατσάλι το κορμί σου.
Ποιος το 'λεγε, ποιος το 'λπιζε και ποιος να το βαστάξει.
Αλάργα φεύγουν τα πουλιά και χάσαν τη λαλιά τους.
Θερίζουν του προσώπου σου το εβένινο μετάξι,
νεράιδες και το υφαίνουνε να δέσουν τα μαλλιά τους.

Πάνθηρας ακουρμάζεται θωράει και κοντοστέκει.
Γλείφει τα ρόδα απ' τις πληγές, μεθάει και δυναμώνει.
Ξέρασε η γη τα σπλάχνα της και πήδησαν δαιμόνοι.
Σφυρί βαράει με δύναμη, μένει βουβό τ' αμόνι.
Τ' όνειρο πάει με τον καπνό στον ουρανό,
έσμιξε πια με το καράβι του συννέφου.
Το φως γεννιέται από παντού μα είναι αχαμνό
και τα σκοτάδια το ξεγνέθουν και σου γνέφουν.

Χοσέ Μαρτί (κόνδορας πάει και χαμηλώνει,
περηφανεύεται, ζυγιάζεται, θυμάται.
Με τα φτερά του θα σκοτείνιαζ' ένα αλώνι).
Απόψε οι δυο συντροφιαστοί θα πιείτε μάτε.

Του Λόρκα η κόκκινη φοράδα χλιμιντράει
μ' αυτός μπλεγμένος στα μετάξινα δεσμά του
μακρύ κιβούρι με τον πέτρινο κασμά του
σενιάρει ο φίλος και στο μπόι σου το μετράει

Γέροντας ναύτης με τα μούτρα πισσωμένα
βάρκα φορτώνει με την πιο φτηνή πραμάτεια.
Έχει τα χέρια από καιρό ψηλά κομμένα
κι ήθελε τόσο να σου σφάλαγε τα μάτια.
             ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

Τρίτη 17 Ιουνίου 2025

ΚΡΑΤΑΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΕΝΑ. ΕΣΥ Κ ΕΓΩ!

ΚΡΑΤΑΜΕ

ΚΡΑΤΑΜΕ ΣΦΙΧΤΑ ΚΑΙ ΜΗΝ Μ ΑΦΗΝΕΙΣ.
ΘΑ ΧΑΘΩ.
ΚΡΑΤΑΜΕ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΣΟΥ ΜΕΣΑ,
ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΟΙ ΦΟΒΟΙ ΜΟΥ ΧΑΝΟΝΤΑΙ.
ΚΡΑΤΑΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΕΝΑ.
ΕΣΥ Κ ΕΓΩ,
 ΜΟΝΟ ΕΤΣΙ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΒΑΔΙΖΩ 
ΣΤΑ ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ 
ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.

ΜΑΖΙ ΜΕ ΣΕΝΑ ΒΡΙΣΚΩ ΤΟ ΝΟΗΜΑ,
ΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ, ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ
 ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΒΑΝΑΥΣΗ ΖΩΗ.
ΟΛΑ ΤΡΕΧΟΥΝ,ΦΕΥΓΟΥΝ,ΧΑΝΟΝΤΑΙ
ΜΟΝΑΧΑ ΤΑ ΚΟΡΜΙΑ ΜΑΣ ΑΨΗΦΟΎΝ 
ΤΗΝ ΟΡΜΗΤΙΚΗ ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ.

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΤΗΛΆ
ΕΣΥ Κ ΕΓΩ ΜΙΑ ΟΝΤΟΤΗΤΑ 
ΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ
 ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
ΑΉΤΤΗΤΟΙ ΜΕ ΟΔΗΓΟ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΑΣ.
ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΑΤΟΦΙΟΙ 
ΚΑΜΩΜΕΝΟΙ ΛΕΣ ΑΠΟ ΧΡΥΣΟ.
ΚΡΑΤΑΜΕ ΚΑΙ ΠΑΜΕ.
                 Γεωργία Κόλλια

Δευτέρα 21 Μαρτίου 2022

Η άνοιξη είναι το ποίημα της φύσης. (Αφιέρωμα για την Παγκόσμια ημέρα της ποίησης)

Κουράστηκα, κάθε χρονιά, ενώ την περιμένω
Αυτή να φτάνει ξαφνικά στον ύπνο να με πιάνει
Έτσι απλά κι αθόρυβα οι μυγδαλιές ν’ ανθίζουν
κι ολόγυρα οι μέλισσες τρελό χορό να στήνουν. 

Κάθε χρονιά την καρτερώ, μετρώντας τις ημέρες
κι αυτή μπουκάρει ξαφνικά και μας τρελαίνει όλους
φορώντας ένα άρωμα, μεθυστικό που φτάνει
ακόμη και ανήλιαγα υπόγεια μες τις πόλεις.

Την άνοιξη δεν γίνεται κανείς να εμποδίσει
εκτός κι αν έχει δύναμη την γη να σταματήσει.
                             Πάν Καρτσωνάκης
Υ.Γ: Η άνοιξη είναι το ποίημα της φύσης.
Η Ποίηση θυμάται ότι ήταν μια προφορική τέχνη, 
προτού γίνει γραπτή τέχνη.
Χόρχε Λουίς Μπόρχες, 1899-1986, 
Αργεντινός συγγραφέας

Όπως όλοι οι άνθρωποι, ο ποιητής είναι ένας
 φυλακισμένος του εαυτού του, αλλά αυτός 
καταφέρνει να πετάει με το κλουβί του.
Grégoire Lacroix, 1933-, 
Γάλλος ποιητής & συγγραφέας

Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2020

Καλημέρα......και οι χρονιές που έρχονται, δυσοίωνες τις βλέπω.

Δύσκολα χρόνια, δίσεκτα, τα λέει ο λαός μας
είναι χρονιές περίεργες έχουν τρελάνει κόσμο.
Το λογικό δυσεύρετο, τρέλα εν αφθονία
και οι χρονιές που έρχονται, δυσοίωνες τις βλέπω.

Συντήρηση η λογική και πρόοδος η τρέλα.
Να πέφτεις μόνος στον γκρεμό να δίνεις το μαχαίρι
την ευκαιρία σε αυτόν που θέλει να σε «σφάξει»
αν δεν θα γίνεις σαν κι αυτόν, φανατικός που είναι. 

Δύσκολα χρόνια, δίσεκτα, δεν είμαι και προφήτης
αλλά φοβάμαι έρχονται κι εμείς χασκογελάμε. 
                        Πάν Καρτσωνάκης

Πέμπτη 18 Ιουνίου 2020

Μας τραγουδά, ο άνεμος κι εμείς δεν λέμε λέξη.

Μας τραγουδά, ο άνεμος κι εμείς δεν λέμε λέξη
μόνο κοιτάζεις μ’ απλανές, το βλέμμα, το φλιτζάνι
λες και διαβάζεις στον καφέ τι λεν τα κατακάθια
για το παρόν, το παρελθόν αλλά και για το μέλλον.

Θα θελα σφόδρα να σου πω, τι ένοιωθα κι ωστόσο
θα ‘ταν ανόητο γι αυτό κουβέντα δεν σου είπα.
Όσες λεξούλες όμορφες να σου ‘λεγα εις μάτην
σαν σύννεφα στον άνεμο, θα σκόρπιζαν εντέλει.

Σαν έτοιμος από καιρό που ‘γραψε κι ο Καβάφης
σ’ αποχαιρέτησα βουβά και δίχως να δακρύσω.
                                                Πάν Καρτσωνάκης

Παρασκευή 22 Μαΐου 2020

Λοιπόν, αυτό ήταν όλο; Τέλειωσε; Δεν έχει παρακάτω; Θα πέσουν οι τίτλοι τέλους;

Ο ολοκληρωμένος άνθρωπος,
μου είπε κάποτε ένας σοφός,
δεν ψάχνει το άλλο του μισό,
σε αντίθεση με άλλον σοφό
που ισχυρίστηκε το αντίθετο.
Αλλά κι αν νομίσει ότι το βρήκε
δεν θα είναι ένα άλλο του μισό
αλλά ένας άλλος άνθρωπος.

Όχι, δεν θέλω να το παραδεχτώ.
 Έτσι απλά δεν τελειώνουν
 όλα τα απρόοπτα σε μια ζωή.

Λοιπόν, αυτό ήταν όλο;
Τέλειωσε;
Δεν έχει παρακάτω;
Θα πέσουν οι τίτλοι τέλους;

Όχι βέβαια.
Από στιγμή σε στιγμή 
μπορεί να συμβεί κάτι διαφορετικό.
Κάτι που ανατρέπει όλα τα προηγούμενα.
Μια Ελένη που δεν θα είναι απλά μια οπτασία.
Όχι κάτι σαν ένα «πουκάμισο αδειανό»
σαν κι εκείνη που φαντάστηκε ο Ευριπίδης
και δεν ζείτε μέσα σε μία προσομοίωση,
αλλά μέσα σε μια πραγματικότητα.
                  Πάν Καρτσωνάκης

ΕΛΕΝΗ: Ουκ ήλθον ες γην Τρωάδ' , αλλ' είδωλον ήν.
.............................................................
ΑΓΓΕΛΟΣ: Τι φής;
Νεφέλης άρ' άλλως είχομεν πόνους πέρι;
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ,ΕΛΕΝΗ

Τρίτη 21 Απριλίου 2020

Ναυαγός στην γενέθλια πόλη. Castaway in the birth city.

Ναυαγός στην γενέθλια πόλη. 
Κάθε φορά που ταξιδεύω σε θυμάμαι φευγάτη, 
μια σκιά, ένα άρωμα,
 παρουσία, αίσθηση δίπλα μου, κοντά μου, 
στο μυαλό μου αλλά και τόσο μακριά μου.
Κάθε φορά που ταξιδεύω 
λέω ψέματα στον εαυτό μου 
υποκρίνομαι. 
Είμαι αυτός που έσπασε το τσόφλι του 
ναυαγός στην γενέθλια πόλη. 
Υποδύομαι ρόλους περιηγητών, 
εξερευνητών
 και ταξιδεύω δίχως χάρτες και πυξίδα, 
προορισμό και χρονοδιαγράμματα. 
Κάθε φορά που ταξιδεύω 
μνημονεύω φίλους παιδικούς 
που έχουν πια πεθάνει
 πίνω το νερό της βροχής
 και τραγουδάω στιχάκια μονότονα παλιά 
και μισοξεχασμένα 
για μια πολιτεία που έχασα 
κερδίζοντας τον κόσμο.……. 
Καρτσωνάκης Πάν 
Castaway in the birth city.
Every time I travel I remember of you escaping, 
as a shadow, a perfume,
 a presence, I can feel you beside me,
 so close to me,in my mind, and so far away of me, 
by the same time.
Every time I travel I lie to myself, 
I pretend, 
I'm the one who broke his shell, 
a castaway in his birth city.
 I am acting roles of travelers, 
explorers and I travel without maps and compass, 
without destination and timetables. 
Every time I travel
 I remember of friends from my childhood 
that have passed away now, 
I drink the rainwater and sing monotonous old 
and almost forgotten lyrics
about a city that I lost 
while winning the world....... 
Kartsonakis Pan

Τετάρτη 27 Νοεμβρίου 2019

Ήλιος για μένα να χαθώ, ήλιος που θριαμβεύει.

Μέσα στο φως θριαμβευτής, ο ήλιος βασιλεύει
και λούζει χρώμα ουρανό και θάλασσα συγχρόνως.
Εκστατικός, ο άνθρωπος, ανέκαθεν κοιτούσε 
τον ήλιο, που σαν βασιλιά και σαν θεό θαρρούσε.

Πολλά τραγούδια έγραψαν, τον ύμνησαν τον ήλιο
Ζωγράφοι αποτύπωσαν ανατολή και δύση
Ερωτευμένοι δίνουνε τους όρκους της αγάπης
αλλά οι περισσότεροι επίορκοι θα γίνουν.

Ήλιος για μένα να χαθώ, τα όμορφά σου μάτια
σαν μέσα σε λαβύρινθο με δίχως έναν μίτο.
                                   Πάν Καρτσωνάκης 

Σάββατο 16 Νοεμβρίου 2019

Κόρινθος, πριν από λίγο, παραλία "Καλάμια": Οι ποιητές, απλώς τα ερμηνεύουν.

Τα ποιήματα δεν γράφονται μόνο με λέξεις
αλλά και με χρώματα
με ήχους, αρώματα, γεύσεις.....
Τα ποιήματα δε γράφονται μόνο με λόγια
αλλά και με σιωπές.

Ποιήματα γράφουν
τα σύννεφα στον ουρανό
τα κύματα στη θάλασσα
και οι γλάροι προσπαθούν 
να μας τα εξηγήσουν.

Δεν γράφουν, τα ποιήματα, οι ποιητές.
Οι ποιητές, απλώς τα ερμηνεύουν.
                       Πάν Καρτσωνάκης



Την δική μου φωτογραφία την τράβηξε ο φίλος μου Νίκος Ζορμπάς.

Τετάρτη 23 Οκτωβρίου 2019

Αν ήταν φρούτα λογικά θα είχανε σαπίσει.


Τον ουρανό, τα σύννεφα, ο Άτλας τα κρατούσε
συμβολικά και φυσικά ο μύθος κάτι κρύβει.
Ο Άτλας είναι το βουνό στο κράτος του Μαρόκου
κι είναι κοντά στο Γιβραλτάρ στις στήλες Ηρακλέους. 

Ο μύθος λέει από ‘κει τον γίγαντα τον Άτλα,
ο Ηρακλής τον έπεισε να πάει να του φέρει
τα μήλα που απαίτησε, ο Ευρυσθέας, άθλο
και κράτησε τον ουρανό ο Ηρακλής στους ώμους. 

Τον ουρανό, αδύνατον κάποιος να τον κρατάει
οπότε μάλλον έφερε, ο Ηρακλής τα μήλα
των Εσπερίδων και ιδού το ζήτημα ποιο είναι.
Αν ήταν φρούτα λογικά θα είχανε σαπίσει.
                               Πάν Καρτσωνάκης


























πηγή φωτογραφίας  

Αντί για άλλο σχόλιο:
Ακόμα και εάν περάσεις τις στήλες του Ηρακλέους . .
.......... σε ποια Ήπειρο αναφέρεται;


Τετάρτη 11 Σεπτεμβρίου 2019

Ηλιοβασίλεμα, θεοί, σε «ζωγραφίζουν» μόνο.

Η ομορφιά που διαρκεί την ώρα που η μέρα
για κάποια δευτερόλεπτα στη δύση ξεψυχώντας
με λιγοστό φωτίζοντας τη φύση ένα γύρω
τα σύννεφα στον ουρανό της θάλασσας το κύμα.

Είναι στιγμές που μαγικά, οι άνθρωποι τις νοιώθουν.
Κάτι αλλάζει μέσα τους, κάποιους τους συνεπαίρνει
τους κάνει λίγο ποιητές και σαν ερωτευμένους
και τους βυθίζει σ’ έκσταση ή τους απογειώνει.

Ηλιοβασίλεμα, θεοί, σε «ζωγραφίζουν» μόνο
που σαν κρασί γλυκόπιοτο μεθούν όταν σε πίνουν.
                                              Καρτσωνάκης Πάν

Παρασκευή 26 Οκτωβρίου 2018

Θέλαμε μούτσο αρχηγό σε τούτο το μπουλούκι.

Είναι στραβός και ο γιαλός κι εμείς δίχως πυξίδα
όλο το πλήρωμα μπορεί να είναι μεθυσμένο.
Ο καπετάνιος δεν μπορεί πορεία να χαράξει
αφού τον χάρτη που κοιτά είν’ από άλλα μέρη.

Θέλαμε μούτσο αρχηγό σε τούτο το μπουλούκι
γιατί αυτός μας έταξε, να πίνουμε, να τρώμε
και τον λογαριασμό να σπρώχνουμε στο μέλλον.
Αλλά….το πάρτι τέλειωσε Passato La Festa

Σαν το τραινάκι luna park σαν πιάνει κατηφόρα
μοιάζει, το σκάφος, τώρα πια και που θα σταματήσει;
                            Πάν Καρτσωνάκης
Υ.Γ:  Το σκάφος της πολιτείας ΕΔΩ
Σημείωση: Η πάνω φωτογραφία, με το καράβι, 
                         είναι του φίλου μου Νίκου Κυμιωνή.
ΤΟ ΒΑΠΟΡΙ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΓΥΘΕΙΟ 
ΠΗΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΣΚΑΛΑ ΔΙΠΛΑ ΣΕ ΕΝΑΝ
 ΑΝΑΞΙΟΠΟΙΗΤΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΧΩΡΟ 
ΠΟΥ ΠΙΘΑΝΟΝ ΚΑΠΟΤΕ ΝΑ ΗΤΑΝ ΛΙΜΑΝΙ
ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙ ΚΤΙΣΜΑΤΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ.

Παρασκευή 13 Ιουλίου 2018

Όσο χτυπάει η καρδιά θα πίνουν, θα μεθάνε.

Σαν το ποτάμι μέσα μου, το αίμα τους κυλάει
Πίνουν, διψούν οι πρόγονοι κι αυτό τους ξεδιψάει
Όσο χτυπάει η καρδιά θα πίνουν, θα μεθάνε
κι απ τη δική μου τη ζωή μερίδιο ζητάνε.

Ο ένας μου πρόγονος ζωή φιλήσυχη να κάνω.....
Ο άλλος επικίνδυνα στα όρια να φτάνω.......
Ισορροπώντας προσπαθώ να τους τα συμβιβάσω
με μια δική μου λογική και να τους ξεγελάσω. 

Μέσα στο σώμα μου θα ζουν και πάντα θα παλεύουν
να κυριέψουν το μυαλό οι πρόγονοι γυρεύουν.
                                         Καρτσωνάκης Πάν

Δευτέρα 16 Απριλίου 2018

Μια καληνύχτα από την Κόρινθο με 2 φωτογραφίες και λίγους στίχους.

Σ’ αυτήν εδώ την αμμουδιά στα βότσαλα τα ίδια
πολλές γενιές περπάτησαν και παίξανε παιχνίδια.
Μ’ αυτήν την άμμο χτίσανε κάστρα και πολιτείες
και τ’ όνομά της σε καρδιά μπορεί να έχουν κάνει.


Κολύμπησαν κι αυτοί εδώ και χάζευαν τον ήλιο
κάθε φορά που έδυε πανέμορφος σαν τώρα
Μάλλον κι αυτοί θα άναβαν φωτιές στην παραλία
με τις παρέες τους κι αυτοί όπως κι εμείς πιστεύω.

Εδώ, σ’ αυτήν, θα έδωσαν και όρκους της αγάπης
 αιώνιας όπως κι εγώ κι εσύ είχαμε δώσει.
                                 Πάν Καρτσωνάκης

Κυριακή 15 Απριλίου 2018

Εδώ, σ’ αυτήν, θα έδωσαν και όρκους της αγάπης.

Σ’ αυτήν εδώ την αμμουδιά στα βότσαλα τα ίδια
πολλές γενιές περπάτησαν και παίξανε παιχνίδια.
Μ’ αυτήν την άμμο χτίσανε κάστρα και πολιτείες
και τ’ όνομά της σε καρδιά μπορεί να έχουν κάνει.


Κολύμπησαν κι αυτοί εδώ και χάζευαν τον ήλιο
κάθε φορά που έδυε πανέμορφος σαν τώρα
Μάλλον συχνά θα άναβαν φωτιές στην παραλία
με τις παρέες τους κι αυτοί όπως κι εμείς πιστεύω.

Εδώ, σ’ αυτήν, θα έδωσαν και όρκους της αγάπης
 αιώνιας όπως κι εγώ κι εσύ είχαμε δώσει.
                                  Πάν Καρτσωνάκης

Πέμπτη 5 Απριλίου 2018

Αλλά και το ηλιοβασίλεμα ήταν μαγευτικό στη παραλία μας.

Οι ζωγραφιές που χρώματα η φύση τα προσφέρει
με φως μονάχα, υδρατμούς, έτσι που διαθλάται.
Απλόχερα, υπέροχα κανείς δεν θα μπορέσει
ούτε κατάφερε ποτέ μια αίσθηση μονάχα. 

Ίσως μονάχα ποιητές να τα υμνήσουν ξέρουν
γιατί στοχεύουν στο μυαλό  ξυπνούν την φαντασία
που είναι μόνο ικανή και τα ‘χει καταφέρει
να ξεγελά τη λογική το θαύμα να βιώνει.

Εμείς, οι άνθρωποι, μπορεί αν θέλουμε να ζούμε,
τα θαύματα να νοιώθουμε που γύρω μας συμβαίνουν.
                                   Πάν Καρτσωνάκης

Δευτέρα 2 Απριλίου 2018

Οι ζωγραφιές που χρώματα η φύση τα προσφέρει....

Οι ζωγραφιές που χρώματα η φύση τους προσφέρει
με φως μονάχα, υδρατμούς, έτσι που διαθλάται.
Απλόχερα, υπέροχα κανείς δεν θα μπορέσει
ούτε κατάφερε ποτέ μια αίσθηση μονάχα. 

Ίσως μονάχα ποιητές να τα υμνήσουν ξέρουν
γιατί στοχεύουν στο μυαλό  ξυπνούν την φαντασία
που είναι μόνο ικανή και τα ‘χει καταφέρει
να ξεγελά τη λογική το θαύμα να βιώνει.

Εμείς, οι άνθρωποι, μπορεί αν θέλουμε να ζούμε,
τα θαύματα να νοιώθουμε που γύρω μας συμβαίνουν.
                                   Πάν Καρτσωνάκης

Πέμπτη 1 Μαρτίου 2018

Δεν πίνεται η θάλασσα κι ωστόσο μας μεθάει.

Κάποιοι λαοί στο αίμα τους έχουν απ’ την αλμύρα
ωκεανών πολύ προτού καμιά ξηρά υπάρξει
και μες τα παραμύθια τους αλλά και στα τραγούδια
την θάλασσα την έχουνε αναφοράς σημείο.

Η θάλασσα ατέλειωτη κυκλώνει τον πλανήτη
τον αγκαλιάζει θέλοντας νομίζεις να τον πνίξει
μα τρυφερά χαϊδολογά λες και τον νανουρίζει.
Δεν πίνεται η θάλασσα κι ωστόσο μας μεθάει.

Ίσως γι αυτό την θάλασσα ποτέ δεν την χορταίνω 
και ταξιδεύω μέσα της έστω και με το βλέμμα.
                 Πάν Καρτσωνάκης

Κυριακή 12 Νοεμβρίου 2017

Βυθίζομαι στη σιωπή στ’ απέραντο σκοτάδι....

Αυτή την ώρα που παντού τριγύρω το σκοτάδι
μας αγκαλιάζει τρυφερά το φως υποχωρώντας
η θάλασσα π’ απλώνεται νωχελικά μπροστά μας
φεγγοβολεί  σίγα-σιγά τα φώτα από την πόλη. 

Αυτήν την ώρα διάλεξες να έλθεις στο μυαλό μου
σαν οπτασία, φάντασμα κι επίμονα κοιτάζεις 
ακίνητη κι αμίλητη μα ‘γω καταλαβαίνω
τα λόγια είναι περιττά...ούτε κι εγώ μιλάω.

Βυθίζομαι στη σιωπή στ’ απέραντο σκοτάδι,
έτσι κι αλλιώς ούτε κερί σε λίγο δε θ’ ανάβει. 
                                Καρτσωνάκης Πάν