Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα λαϊκή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα λαϊκή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 12 Ιουλίου 2020

Κι όσοι την ερωτεύτηκαν τους τρώει το μαράζι

Δεν αγαπά η θάλασσα αισθήματα δεν έχει
κι όσοι την ερωτεύτηκαν τους τρώει το μαράζι
Δεν αγαπά η θάλασσα μονάχα οι γοργόνες
λένε πως ερωτεύτηκαν, με ναυτικούς, για λίγο.

Σε αγναντεύω θάλασσα, τα ήρεμα νερά σου
μα σαν θυμώνεις γίνεσαι ακόμη πιο ωραία.
Σε αγκαλιάζω θάλασσα, γεύομαι τα φιλιά σου
μπορεί να είναι αλμυρά, αυτή 'ναι η ομορφιά σου.

Της θάλασσας, μυστήριος θα παραμένει κόσμος
σ’ όλους εμάς τους στεριανούς που ζούμε στα παράλια.
                                                  Πάν Καρτσωνάκης

Πέμπτη 19 Ιουλίου 2018

Όποιος φοβάται το κενό, ποτέ δεν πέφτει μέσα.

Υπάρχουν νύχτες που το φως αργεί πολύ να έλθει
σου δίνουν την εντύπωση πως δεν θα ξημερώσει.
Οι ώρες, λες και πέτρωσαν ή έπεσαν για ύπνο
κι εγώ κοιτάζω το κενό σαν κάτι να προσμένω.

Μα πειρασμός τεράστιος και μια αμφιβολία
αν όντως είναι το κενό αυτό που με τρομάζει.
Όσο δεν πέφτω στο κενό δεν παύει να υπάρχει
Ο ποιητής, το έγραψε, και άδικο δεν είχε.

Όποιος φοβάται το κενό, ποτέ δεν πέφτει μέσα
μα δεν θα μάθει, το κενό, αν ήταν φαντασία.
                                            Πάν Καρτσωνάκης
Τη γλώσσα μου έδωσαν Ελληνική. 
Το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου.
Οδυσσέας Ελύτης
Το άπειρο υπάρχει για μας όπως 
η γλώσσα για τον κωφάλαλο
Οδυσσέας Ελύτης
Το «κενό» υπάρχει όσο δεν πέφτεις μέσα του.
Οδυσσέας Ελύτης
Και η Ποίηση πάντοτε είναι μία όπως ένας είναι ο ουρανός. 
Το ζήτημα είναι από πού βλέπει κανείς τον ουρανό. 
Εγώ τον έχω δει από καταμεσίς της θάλασσας.
    Οδυσσέας Ελύτης

Πέμπτη 1 Μαρτίου 2018

Δεν πίνεται η θάλασσα κι ωστόσο μας μεθάει.

Κάποιοι λαοί στο αίμα τους έχουν απ’ την αλμύρα
ωκεανών πολύ προτού καμιά ξηρά υπάρξει
και μες τα παραμύθια τους αλλά και στα τραγούδια
την θάλασσα την έχουνε αναφοράς σημείο.

Η θάλασσα ατέλειωτη κυκλώνει τον πλανήτη
τον αγκαλιάζει θέλοντας νομίζεις να τον πνίξει
μα τρυφερά χαϊδολογά λες και τον νανουρίζει.
Δεν πίνεται η θάλασσα κι ωστόσο μας μεθάει.

Ίσως γι αυτό την θάλασσα ποτέ δεν την χορταίνω 
και ταξιδεύω μέσα της έστω και με το βλέμμα.
                 Πάν Καρτσωνάκης

Τρίτη 9 Μαΐου 2017

Αθάνατοι, οι άνθρωποι σαν σύννεφα και κύμα.

Σαν σύννεφο στον ουρανό που λεύτερο φαντάζει
μα πάντοτε ο άνεμος μπορεί να το τρομάζει
να του αλλάζει σχήματα, το πάει όπου θέλει,
τ’ ανθρώπου είναι η ζωή κατάλαβα εν τέλει.

Οι άνθρωποι σαν κύματα μουγκρίζουν, αγριεύουν,
θεριεύουν και λυσσομανούν, χορεύουν, ταξιδεύουν.
Στο τέλος και τα κύματα σαν άνθρωποι θα σβήσουν
σε κάποια βράχια στις ακτές θα’ λθουν να ξεψυχήσουν.

Αθάνατοι, οι άνθρωποι σαν σύννεφα και κύμα
που ένας πάντα γίνεται από μονάδα χύμα.
                                  Καρτσωνάκης Πάν

Παρασκευή 28 Απριλίου 2017

Αγάπα, γιατί Άνοιξη για πάντα δεν θα είναι....

Άνοιξη βγαίνουν τα γερά νιογέννητα πουλάκια
και μια γιορτή φανταστική στην εξοχή αρχίζει
ολόγυρα σε όργιο χρωμάτων να μεθάμε
να ξεγελιέται η καρδιά και θέλει ν’ αγαπήσει.

Ακόμη κι αν σε πλήγωσαν και πάλι πεταρίζεις
κι αν θα ματώσει η πληγή πίνουν να ξεδιψάσουν
γιατί ‘ναι κάποιοι π’ αγαπούν αθώα σαν παιδάκια.
Ακόμη και τα τραύματα βαπτίζουν εμπειρίες.

Αγάπα, γιατί Άνοιξη για πάντα δεν θα είναι
θα έρθει και Φθινόπωρο κι ο κρύος ο Χειμώνας.
                               Πάν Καρτσωνάκης

Τετάρτη 13 Ιουλίου 2016

Άνθρωπος έχεις γεννηθεί κι όρθιος πάντα να ‘σαι.

Μη ζητάς την ευτυχία θά ‘λθει μόνη της αυτή
αν εσύ έχεις το  άγχος μην ελπίζεις να σε βρει.
Η ευτυχία ξεκινά από τον εαυτό μας
στα ‘σώψυχα μας κρύβεται και μέσα στο μυαλό μας.

Την ευτυχία μη ζητάς σε κόσμους μ' ουτοπίες.
Πόνος, μιζέρια, θάνατος, ναρκωτικές ουσίες.
Κοίτα τον κόσμο όρθιος μη σκύβεις το κεφάλι.
Αγώνα θέλει τσαμπουκά και ως εσχάτων πάλη.

Σειρήνες, Κίρκη, Κύκλωπες ποτέ σου μη φοβάσαι.
Άνθρωπος έχεις γεννηθεί κι όρθιος πάντα να ‘σαι.  
                                          Πάν Καρτσωνάκης

Κυριακή 12 Ιουνίου 2016

Να μην πιστεύετε οι μύθοι όσα λένε.

Πως κέρδισε ο Σίσυφος με κόλπο την Πειρήνη
όταν από το κάστρο του, ψηλά απ την Εφύρα
είδε τον Δία να τραβά με τ’ Ασωπού την κόρη
σ’ ένα νησί Σαρωνικού που ήταν η Οινώνη. 

Όταν λοιπόν ο Ασωπός την κόρη του ζητούσε
να τον βοηθήσει θέλησε πηγή αν του χαρίσει
κι έτσι ο Ακροκόρινθος απέκτησε νεράκι….
Γι αυτό όμως τιμώρησαν, τον Σίσυφο, στον Άδη.

Ωστόσο μην πιστεύετε οι μύθοι όσα λένε.
Παρόλα  αυτά τον νίκησε ο Σίσυφος τον Χάρο.  
                                Πάν Καρτσωνάκης
Υ. Γ: Τον γιο του Αίολου ονόμασαν Σίσυφο
            που πάει να πει δυο φορές σοφός. 


Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2015

Μήπως είμαστε η αρρώστια ενός πλανήτη που γερνάει;

Αλήθεια τι είναι καλύτερο; 
Να βλέπεις το μέλλον που έρχεται 
ή το χθες που έφυγε;
Να ζεις το σήμερα 
σαν όπως αρμόζει στους ανδρείους της ηδονής,
όπως έγραφε και ο Καβάφης, 
ή απλά να το καταγράφεις, 
κάτι σαν ανταποκριτής του μέλλοντος; 

Αλήθεια πόσες φορές θα ξαναγυρίσουμε εδώ 
αλλάζοντας μοντέλο ζωής κάθε φορά 
ή έχουμε μόνο μία κι ανεπανάληπτη ευκαιρία; 
Μήπως κουβαλάμε μνήμες άλλων 
που έζησαν χιλιάδες χρόνια πριν 
και όχι στο δικό μας ηλιακό σύστημα απαραίτητα;

Μήπως είμαστε ταξιδιώτες, πολύ απλά,
που κάνουν στάση στον πλανήτη μας 
περιμένοντας το επόμενο λεωφορείο;
Μήπως είμαστε ο σπόρος που φύτρωσε 
πάνω σε τούτον τον πλανήτη; 
Μήπως είμαστε η αρρώστια 
ενός πλανήτη που γερνάει; 
Πάν Καρτσωνάκης
Really,what is the best?
To see the future that comes
or the yesterday that's gone? 
To live the present appropriately 
to the brave men of the pleasure,
as Kavafis wrote or just write it down,
like a future correspondent? 

Really,how many times shall we get back here, 
changing our way of life each and every time 
or do we have one and only unique opportunity? 
Do you carry memories of other people,
that lived thousands of years before
and not necessarily in our solar system?

Are we simply just travellers 
that make a stop in this planet
waiting for the next bus to pass by? 
Are we the seeds that have grown 
on this planet? 
Are we the disease 
of this planet
 that's getting old? 
Kartsonakis Pan