Μπορείς να μοιραστείς, εσύ και το μυαλό σου.

Ένα καλό βιβλίο ή ένα ενδιαφέρον άρθρο 

σε ένα περιοδικό, είναι η καλύτερη παρέα

για τις μικρές και μοναχικές νυχτερινές ώρες, 

που μπορείς να μοιραστείς εσύ και το μυαλό σου.

Το μυαλό σου να σε ταξιδεύει ελεύθερο με τη μυρωδιά 

του φρέσκου καφέ και το τσιγάρο να καίει στο τασάκι, 

λιβάνι στην έμπνευση!

 Δίπλα σου το στυλό και το χαρτί, να κρατάς σημειώσεις 

και η μουσική να γεμίζει το τοπίο με την παρουσία της.

Όλοι οι άλλοι να κοιμούνται

 (εκτός από σένα και κάτι άλλα φαντάσματα) 

και συ σαν κολασμένος να γυρνάς

 από σελίδα σε σελίδα και σαν να πίνεις αίμα 

από τα ίχνη που άφησαν κάποιοι άλλοι 

κολασμένοι πριν από σένα .

Πίνεις αίμα και σου πίνουν, έτσι καθώς ανασταίνεις 

κάποιους που πέρασαν από τον υλικό κόσμο μας, 

σε άλλα επίπεδα πνευματικά, 

αφήνοντάς μας την αγωνία τους.

Κάποιους που με έκπληξη, πολλές φορές, 

ανακαλύπτεις πόσο ίδιοι με εσένα είναι. 

Σου τραβούν συνεχώς κουρτίνες μπρος 

από τα μάτια σου αποκαλύπτοντας πόσο πιο απλά 

είναι όλα αλλά και πόσο σύνθετα.

 Ανακαλύπτεις το σύμπαν μέσα σε μια σκόνη, 

που δεν είναι ούτε καν ορατή. 

Ανακαλύπτεις το σύμπαν μέσα σου 

και μέσα στα όνειρά σου. 

Νιώθεις το σύμπαν μέσα σου να γεννιέται 

και να πεθαίνει συνεχώς.

Και είσαι σίγουρος ότι σαν κι εσένα υπήρχαν, υπάρχουν 

και θα υπάρξουν χιλιάδες.

 Είσαι ο ένας αλλά και μέρος του όλου. 

Είσαι μία σκόνη μη ορατή

αλλά ταυτόχρονα όλο το σύμπαν.

                                  Πάν Καρτσωνάκης

Εντάξει, ας μην απελπιζόμαστε, θα υπάρχουν και άλλοι κατοικήσιμοι πλανήτες στον....γαλαξία μας.

Όποιος είναι έτοιμος να δει και έτοιμος να ακούσει

ας κοιτάξει γύρω του προσεκτικά.

Ολόγυρά η φύση, μας διδάσκει με αγάπη και επιμονή 

από την πρώτη ημέρα που, ως παράσιτο,

οριστικοποιήσαμε τη σημερινή μας μορφή,

 με την σπίθα εκείνη όμως, που χρόνους αργότερα

 και όταν τιθασεύσαμε τις άναρθρες κραυγές μας 

την ονοματίσαμε.

Εκείνη την σπίθα που υπήρχε μέσα στο μυαλό μας,

 την ονομάσαμε φιλάρεσκα λογική και ίσως όχι άδικα.

Αυτή η σπίθα είναι που μας έκανε ανήσυχους, 

να μη βολευόμαστε και να ορμάμε συνεχώς

 προς το άγνωστο και το νέο.

Αυτή η σπίθα μας έκανε να σπάμε τα πήλινα 

ποδάρια της παράδοσης και με τα φτερά της

 να πετάμε σε νέες ψηλότερες κι απάτητες 

πρωτύτερα κορυφές  με τρόπο ώστε

 να δημιουργούμε νέες και συνεχώς νέες παραδόσεις.

Αυτή η σπίθα, μας ξεχώρισε οριστικά από τα άλλα

 πλάσματα που συνοικούσαν τον πλανήτη 

και μας πρόσφερε ένα κυρίαρχο ρόλο πάνω του.

Τόσο κυρίαρχο που τώρα πια,  εδώ και μισό αιώνα

 περίπου, το ανθρώπινο είδος κομπάζει ότι μπορεί 

να προκαλέσει ακόμη και την εξαφάνισή του.

Ίσως και να το μπορεί.

Αλλά γιατί το κάνει τότε, θα αναρωτηθεί κάποιος. 

Δώστε όποια απάντηση εσείς θέλετε……..

Κλείνοντας το κείμενό μου αυτό, θα ήθελα έτσι

 απλά να πω ότι μόνο τα παράσιτα σκοτώνουν

 τελικά τον οργανισμό που πάνω του παρασιτούν.

Και αυτό γίνεται μόνο και όταν, δεν μπορούν 

να μάθουν να συμβιώνουν μαζί του.

Εντάξει, ας μην απελπιζόμαστε, θα υπάρχουν

και άλλοι κατοικήσιμοι πλανήτες στον....γαλαξία μας.

Υ.Γ: Φυσικά και πιστεύω ότι και τίποτε άλλο 

να μην κάνουμε που να επιταχύνει την διαδικασία

 ο πλανήτης θα μας ξεφορτωθεί με τον έναν

 ή τον άλλον τρόπο.

Άλλωστε έχω βάσιμες υποψίες πως δεν είμαστε 

 και ο πρώτος «πολιτισμός» που γνώρισε 

ο πλανήτης μας.

Όταν λέω ο πρώτος, αναφέρομαι σε αυτόν

 που μαθαίνουμε στα σχολεία.

Φιλικά, όπως πάντοτε.

Πάν Καρτσωνάκης

Αυτοί οι νόμοι που, πολύ πριν οι πόλεις γίνουν κράτη, ξεχώρισαν τον άνθρωπο από τα άλλα ζώα.

Η Αντιγόνη τίμησε το σώμα τ’ αδελφού της 

πολιτισμού πανάρχαιου στους νόμους πειθαρχώντας.

Αυτοί οι νόμοι που πολύ πριν, οι πόλεις γίνουν κράτη 

ξεχώρισαν τον άνθρωπο από τα άλλα ζώα.

 

Αντίθετα απ’ την σκοπιά της πόλεως, του κράτους

παράνομη την πράξη της, προδοτική θα κρίνεις.

Ο Πολυνείκης έφερε στρατό μιας άλλης πόλης

ενάντια στον αδελφό επίορκος που ήταν.

 

Ο Τειρεσίας τελικά του Κρέοντα τη γνώμη

κατάφερε, την άλλαξε μα καθυστερημένα

κι όταν στο τέλος έθαψε το σώμα τ’ ανιψιού του

η Αντιγόνη και ο γιος είχαν αυτοκτονήσει. 

 

Τεράστιο το δίλημμα ο ποιητής που θέτει

σ’ όλους  εμάς τους θεατές 

και ποιος, από μηχανής θεός, θα δώσει λύση;

                         Πάν Καρτσωνάκης

Υ.Γ:Πολλοί ακόμη και σήμερα αναρωτιούνται

 αν η απόφασή της Αντιγόνης ήταν σωστή ή όχι

 και κάποιοι κρίνουν πως ήταν λάθος.

Ο Θάνατος, στο τέλος, δεν δίνει καμία λύση.

Εγώ, όμως θεωρώ πως η Αντιγόνη,

 ενός πολιτισμού πανάρχαιου

 στους νόμους πειθαρχώντας 

αψήφησε τον νόμο της πολιτείας 

καθώς τον θεώρησε και πολύ σωστά ως ύβρι

για μία πολιτεία που θέλει να λέγεται πολιτισμένη.

Η γενιά των Λαβδακιδών, που βασίλεψε στη Θήβα, έδωσε και στους τρεις

 μεγάλους τραγικούς πλούσιο υλικό για τη σύνθεση των τραγωδιών τους.

Σύμφωνα με τον μύθο, ο Κάδμος, ιδρυτής της Θήβας, σκότωσε 

το ιερό φίδι του Άρη που φύλαγε την πηγή του θεού. 

Ο εγγονός του Λάβδακος καταδίωξε τη λατρεία του θεού Διονύσου και αμάρτησε

 κατά του θεού. 

Ο γιος του Λάιος απήγαγε τον γιο του Πέλοπα Χρύσιππο και ο Πέλοπας 

τον καταράστηκε να πεθάνει άτεκνος ή να σκοτωθεί από το παιδί του. 

Από εκεί ξεκινούν οι συμφορές του γένους των Λαβδακιδών, 

που για τρεις συνεχόμενες γενιές υποφέρουν απ’ αυτή τη βαριά κατάρα.

 

Ο Οιδίπους, γιος του Λαΐου, σκότωσε, χωρίς να το γνωρίζει τον πατέρα του

 και παντρεύτηκε τη μητέρα του, την Ιοκάστη, με την οποία απέκτησε δύο γιους,

 τον Πολυνείκη και τον Ετεοκλή, και δύο κόρες, την Αντιγόνη και την Ισμήνη.

 Όταν αποκαλύφθηκε η τραγική αλήθεια, η Ιοκάστη απαγχονίστηκε

 και ο Οιδίπους αυτοτυφλώθηκε και αυτοεξορίστηκε. 

Σε σωζόμενο απόσπασμα της Θηβαΐδας αναφέρεται ότι ο Οιδίποδας

 καταράστηκε τους δυο γιους του να μοιράσουν την κληρονομιά του 

με οπλισμένο χέρι και να κατεβούν στον Αδη αλληλοσφαγμένοι, επειδή 

είχαν παραβεί την εντολή του να μη χρησιμοποιήσουν ποτέ το ασημένιο τραπέζι 

του Κάδμου και το χρυσό κύπελλο (δέπας), με το οποίο έπινε κρασί ο Λάιος.

 

Τα δύο αδέλφια, Πολυνείκης και Ετεοκλής, συμφώνησαν να βασιλέψουν διαδοχικά 

ανά ένα χρόνο. Πρώτος βασίλεψε ο Ετεοκλής, ο οποίος όμως αρνήθηκε 

να παραδώσει την εξουσία στον Πολυνείκη.

 Ο Πολυνείκης έφυγε από τη Θήβα και πήγε στο Άργος, όπου παντρεύτηκε 

την κόρη του βασιλιά Άδραστου. 

Μαζί με τον πεθερό του και άλλους πέντε Αργείους ηγεμόνες εκστράτευσε 

εναντίον της Θήβας, για να διεκδικήσει την εξουσία. 

Οι επτά Αργείοι αρχηγοί τάχθηκαν απέναντι από τους επτά Θηβαίους ήρωες 

που υπερασπίζονταν τις επτά πύλες της Θήβας. 

Απέναντι από τον Ετεοκλή ήταν ο Πολυνείκης.

 Η τελική μονομαχία των δύο αδερφών επιβεβαίωσε την κατάρα του Οιδίποδα.

 Τα δύο αδέρφια έπεσαν αλληλοσκοτωμένα μπροστά στα τείχη της πόλης, 

η οποία όμως σώθηκε.

 

Ο νέος άρχοντας της πόλης Κρέων, αδελφός της Ιοκάστης και θείος των παιδιών, 

εκδίδει διαταγή να ταφεί ο Ετεοκλής με τιμές, ενώ το σώμα του Πολυνείκη 

να μείνει άταφο, βορά στα σκυλιά και τα όρνια, 

γιατί θέλησε να προδώσει την πατρίδα του. 

Από το σημείο αυτό αρχίζει η υπόθεση της τραγωδίας.

Η Αντιγόνη είναι το δεύτερο από τα σωζόμενα έργα του Σοφοκλή. 

Το δίδαξε, το 442 π.Χ., κερδίζοντας την πρώτη νίκη. 

Στη νεότερη εποχή από τον μύθο της Αντιγόνης εμπνεύστηκαν αρκετοί

 ξένοι συγγραφείς. 

Ενδεικτικά αναφέρονται οι σύγχρονοι Ζ. Ανούιγ και Μ. Μπρεχτ.

H Αντιγόνη είναι βραβευμένη ταινία του Γ. Τζαβέλλα

παραγωγής 1961, βασισμένη στο ομώνυμο αρχαίο δράμα 

του Σοφοκλή με πρωταγωνίστρια την Ειρήνη Παππά.

Διανομή

Ειρήνη Παππά… (Αντιγόνη)

Μάνος Κατράκης… (Κρέοντας)

Μάρω Κοντού… (Ισμήνη)

Ίλια Λιβυκού… (Ευρυδίκη)

Γιάννης Αργύρης (φρουρός)

Νίκος Καζής… (Αίμων)

Τζαβαλάς Καρούσος… (Τειρεσίας)

Βύρων Πάλλης… (άγγελος)

Θόδωρος Μορίδης

Γιώργος Βλαχόπουλος

Θανάσης Κεφαλόπουλος

Προ των πυλών η άνοιξη και ανάσταση θα γίνει...

Προ των πυλών η άνοιξη κι ανάσταση θα γίνει

ξυπνά και πάλι η ζωή, ολόγυρα στη φύση.

Οι Έλληνες την ταύτιζαν και με την Περσεφόνη

που κάθε χρόνο γύριζε στον κόσμο, στους ανθρώπους

αφήνοντας τον Πλούτωνα και τους νεκρούς του Άδη

στη μάνα της τη Δήμητρα κι ανθοφορούσε ο  κόσμος.

Γαλήνευε η Δήμητρα της γλύκαινε ο πόνος

άνθιζε το χαμόγελο στα χείλη της και πάλι

γέμιζε ο τόπος μουσικές ακούγονταν ολούθε

γλεντούσε ο κόσμος με χορούς κι έστηνε πανηγύρια.

Την αγαπώ την άνοιξη κι αγαπώ και σένα

γιατί σαν άνοιξη κι εσύ ανάστησες και μένα. 

                                Πάν Καρτσωνάκης

 

Ακόμη κι όταν τα σύννεφα, τον ουρανό, μας κρύβουν.

Ακόμη κι όταν σύννεφα, τον ουρανό, μας κρύβουν

αρκεί που ξέρω πως εκεί,  ο κόσμος μας, υπάρχει.

Από την γη σχηματισμούς μας φαίνονται πως κάνουν.

Κι εμείς, οι άνθρωποι, απλά τα βλέπουμε σαν ζώδια. 

Ανέκαθεν «διαβάζαμε» με στοχασμούς τ΄ αστέρια.

Κάποιοι καριέρα έκαναν προλέγοντας τη μοίρα.

Ακόμη τώρα αφελείς πιστεύουν καιροσκόπους

απατεώνες δηλαδή που πείθουν κάποιους άλλους. 

Αστέρια όμως σίγουρα υπήρχαν πριν υπάρξουν

ζώα, φυτά και άνθρωποι σε τούτον τον πλανήτη. 

                                     Πάν Καρτσωνάκης

Εις μάτην. Τώρα, ούτε για να πιουν νερό, δεν έχουν.

Φθινόπωρο και στην αυλή μονάχες οι καρέκλες

θα περιμένουν μάταια να έλθουνε οι φίλες

να πιούν το καφεδάκι τους να πουν και τα δικά τους

να θυμηθούν στα νιάτα τους, πρόσωπα, γεγονότα.

                         

 «Φθινόπωρο» και στην αυλή  δεν κάθεται κανένας

 Μόνο οι γάτες σπάνια κάνουν το πέρασμά τους

 μήπως κανείς τις θυμηθεί και βγει να τις ταΐσει.

 Εις μάτην. Ούτε για να πιουν, νερό, δεν έχουν τώρα.

Σαν χειμωνιάσει, θα χαθούν καρέκλες και τραπέζι

και την αυλή θυμήθηκα απ' την φωτογραφία. 

                                          Πάν Καρτσωνάκης

Είμαστε πλέον για τα καλά, στα μέσα του φθινοπώρου. Έτσι ‘ναι, πάνε κι έρχονται, οι άνθρωποι, οι μέρες....

Είμαστε πλέον για καλά, μέσα του φθινοπώρου

και ο καιρός είναι γλυκός, τις πιο πολλές ημέρες.

Τώρα σου γράφω να σου πω, πως ήδη μου ‘χεις λείψει

αλλά προσμένω να σε δω, Πρωτοχρονιά ελπίζω. 

Απλώνει τώρα τρυφερά, με σεβασμό, η νύχτα

σαν μάνα λες που στοργικά θα σκέπαζε τον γιο της

κι ένα φωτάκι μακρινό στην θάλασσα που φέγγει

είναι βαρκούλα προφανώς που κάνει πυροφάνι. 

Έτσι ‘ναι, πάνε κι έρχονται, οι άνθρωποι, οι μέρες

σαν κύματα στην θάλασσα, σαν φώτα στις βαρκούλες. 

                                              Πάν Καρτσωνάκης

Με περιπαίζει τώρα πίσω από τον φανοστάτη του δρόμου και μου χαμογελά. (5 Photos)

Ένα φεγγάρι δικαιούται 

να παίζει μαζί μας κρυφτούλι;

Το φεγγάρι που ύμνησαν τόσοι  ποιητές 

μεγάλοι και τρανοί.

Αυτό που σε άλλες εποχές 

λατρεύτηκε ως θεά.

Που έδωσαν όρκους κοιτάζοντάς το, 

τόσοι ερωτευμένοι.

Κάτω από το φως του χόρεψαν

 τόσες πολλές μάγισσες.

Στο φως του έβλεπαν τον δρόμο για το σχολειό τους 

τα ελληνόπουλα.

Με το ίδιο το φως που μάζεψα

 το νερό της αθανασίας, σταγόνα την σταγόνα.

Τώρα με περιπαίζει, το ίδιο το φεγγάρι, 

μέσα στην γενέθλιά μου πόλη 

Με περιπαίζει πίσω από τον φανοστάτη του δρόμου

 και μου χαμογελά.

                                                  Πάν Καρτσωνάκης

Ενός πολιτισμού πανάρχαιου στους νόμους πειθαρχώντας. (Βίντεο)

Η Αντιγόνη τίμησε το σώμα τ’ αδελφού της 

πολιτισμού πανάρχαιου στους νόμους πειθαρχώντας.

Αυτοί οι νόμοι που πιο πριν οι πόλεις κράτη γίνουν

ξεχώρισαν τον άνθρωπο από τα άλλα ζώα.

Αντίθετα απ’ την σκοπιά της πόλεως, του κράτους

παράνομη την πράξη της, προδοτική θα κρίνεις.

Ο Πολυνείκης έφερε στρατό μιας άλλης πόλης

ενάντια στον αδελφό επίορκος που ήταν.

Ο Τειρεσίας τελικά του Κρέοντα τη γνώμη

κατάφερε, την άλλαξε μα καθυστερημένα

κι όταν στο τέλος έθαψε το σώμα τ’ ανιψιού του

η Αντιγόνη και ο γιος είχαν αυτοκτονήσει. 

Τεράστιο το δίλημμα ο ποιητής που θέτει

σ’ όλους  εμάς τους θεατές 

και ποιος, από μηχανής θεός, θα δώσει λύση;

                         Πάν Καρτσωνάκης

Υ.Γ:Ο Θάνατος, στο τέλος, δεν δίνει καμία λύση.

Πολλοί ακόμη και σήμερα αναρωτιούνται

 αν η απόφασή της Αντιγόνης ήταν σωστή ή όχι

 και κάποιοι κρίνουν πως ήταν λάθος.

Εγώ, όμως θεωρώ πως η Αντιγόνη,

 ενός πολιτισμού πανάρχαιου

 στους νόμους πειθαρχώντας 

αψήφησε τον νόμο της πολιτείας 

καθώς τον θεώρησε και πολύ σωστά ως ύβρι

για μία πολιτεία που θέλει να λέγεται πολιτισμένη.

Η γενιά των Λαβδακιδών, που βασίλεψε στη Θήβα, έδωσε και στους τρεις

 μεγάλους τραγικούς πλούσιο υλικό για τη σύνθεση των τραγωδιών τους.

Σύμφωνα με τον μύθο, ο Κάδμος, ιδρυτής της Θήβας, σκότωσε 

το ιερό φίδι του Άρη που φύλαγε την πηγή του θεού. 

Ο εγγονός του Λάβδακος καταδίωξε τη λατρεία του θεού Διονύσου και αμάρτησε

 κατά του θεού. 

Ο γιος του Λάιος απήγαγε τον γιο του Πέλοπα Χρύσιππο και ο Πέλοπας 

τον καταράστηκε να πεθάνει άτεκνος ή να σκοτωθεί από το παιδί του. 

Από εκεί ξεκινούν οι συμφορές του γένους των Λαβδακιδών, 

που για τρεις συνεχόμενες γενιές υποφέρουν απ' αυτή τη βαριά κατάρα.

Ο Οιδίπους, γιος του Λαΐου, σκότωσε, χωρίς να το γνωρίζει τον πατέρα του

 και παντρεύτηκε τη μητέρα του, την Ιοκάστη, με την οποία απέκτησε δύο γιους,

 τον Πολυνείκη και τον Ετεοκλή, και δύο κόρες, την Αντιγόνη και την Ισμήνη.

 Όταν αποκαλύφθηκε η τραγική αλήθεια, η Ιοκάστη απαγχονίστηκε

 και ο Οιδίπους αυτοτυφλώθηκε και αυτοεξορίστηκε. 

Σε σωζόμενο απόσπασμα της Θηβαΐδας αναφέρεται ότι ο Οιδίποδας

 καταράστηκε τους δυο γιους του να μοιράσουν την κληρονομιά του 

με οπλισμένο χέρι και να κατεβούν στον Αδη αλληλοσφαγμένοι, επειδή 

είχαν παραβεί την εντολή του να μη χρησιμοποιήσουν ποτέ το ασημένιο τραπέζι 

του Κάδμου και το χρυσό κύπελλο (δέπας), με το οποίο έπινε κρασί ο Λάιος.

Τα δύο αδέλφια, Πολυνείκης και Ετεοκλής, συμφώνησαν να βασιλέψουν διαδοχικά 

ανά ένα χρόνο. Πρώτος βασίλεψε ο Ετεοκλής, ο οποίος όμως αρνήθηκε 

να παραδώσει την εξουσία στον Πολυνείκη.

 Ο Πολυνείκης έφυγε από τη Θήβα και πήγε στο Άργος, όπου παντρεύτηκε 

την κόρη του βασιλιά Άδραστου. 

Μαζί με τον πεθερό του και άλλους πέντε Αργείους ηγεμόνες εκστράτευσε 

εναντίον της Θήβας, για να διεκδικήσει την εξουσία. 

Οι επτά Αργείοι αρχηγοί τάχθηκαν απέναντι από τους επτά Θηβαίους ήρωες 

που υπερασπίζονταν τις επτά πύλες της Θήβας. 

Απέναντι από τον Ετεοκλή ήταν ο Πολυνείκης.

 Η τελική μονομαχία των δύο αδερφών επιβεβαίωσε την κατάρα του Οιδίποδα.

 Τα δύο αδέρφια έπεσαν αλληλοσκοτωμένα μπροστά στα τείχη της πόλης, 

η οποία όμως σώθηκε.

Ο νέος άρχοντας της πόλης Κρέων, αδελφός της Ιοκάστης και θείος των παιδιών, 

εκδίδει διαταγή να ταφεί ο Ετεοκλής με τιμές, ενώ το σώμα του Πολυνείκη 

να μείνει άταφο, βορά στα σκυλιά και τα όρνια, 

γιατί θέλησε να προδώσει την πατρίδα του. 

Από το σημείο αυτό αρχίζει η υπόθεση της τραγωδίας.

Η Αντιγόνη είναι το δεύτερο από τα σωζόμενα έργα του Σοφοκλή. 

Το δίδαξε, το 442 π.Χ., κερδίζοντας την πρώτη νίκη. 

Στη νεότερη εποχή από τον μύθο της Αντιγόνης εμπνεύστηκαν αρκετοί

 ξένοι συγγραφείς. 

Ενδεικτικά αναφέρονται οι σύγχρονοι Ζ. Ανούιγ και Μ. Μπρεχτ.

H Αντιγόνη είναι βραβευμένη ταινία του Γ. Τζαβέλλα

 παραγωγής 1961,

 βασισμένη στο ομώνυμο αρχαίο δράμα 

του Σοφοκλή με πρωταγωνίστρια την Ειρήνη Παππά.

Διανομή

Ειρήνη Παππά... (Αντιγόνη)

Μάνος Κατράκης... (Κρέοντας)

Μάρω Κοντού... (Ισμήνη)

Ίλια Λιβυκού... (Ευρυδίκη)

Γιάννης Αργύρης (φρουρός)

Νίκος Καζής... (Αίμων)

Τζαβαλάς Καρούσος... (Τειρεσίας)

Βύρων Πάλλης... (άγγελος)

Θόδωρος Μορίδης

Γιώργος Βλαχόπουλος

Θανάσης Κεφαλόπουλος

ΠΗΓΗ

Like revellers’ chants and prodigal’s sons feasts. .... Σαν των γλεντζέδων άσματα κι ασώτων γλεντοκόπια.

-Listen to the cicadas which are crying on the trees, you told me

They do know that they will die this summer

-This is their song, it is not mourning

but a call to the female cicadas in the hope of mating.

-No, do not be prosaic see as a poet sees

These are creatures that live on the ground for so many years 

And they barely enjoy love and the sun

they flutter but they are sad, because they know they will die. 

Even Aesops himself saw the song differently 

Like revellers’ chants and  prodigal’s sons feasts

                                                Pan Kartsonakis

Απόδοση, στην Αγγλική γλώσσα,

από την κυρία Katerina Antonopoulou-Rouki

που έχω την τιμή να έχω φίλους μου 

και την ίδια και τον σύζυγό της.

-Άκου στα δέντρα, μου ‘λεγες, πως κλαίνε τα τζιτζίκια

Ξέρουν πως θα πεθάνουνε αυτό το καλοκαίρι.

-Αυτό 'ναι το τραγούδι τους δεν είναι μοιρολόι

μα κάλεσμα στα θηλυκά μήπως και ζευγαρώσουν. 

-Όχι, μην γίνεσαι πεζός σαν ποιητής να βλέπεις

αυτά ‘ναι πλάσματα που ζουν στο χώμα τόσα χρόνια

και χαίρονται ελάχιστα, τον έρωτα, τον ήλιο

βγάζουν φτερά μα θλίβονται, ξέρουν πως θα πεθάνουν.

Ο Αίσωπος κι αυτός αλλιώς, το «είδε» το τραγούδι.

Σαν των γλεντζέδων άσματα κι ασώτων γλεντοκόπια. 

                                                       Πάν Καρτσωνάκης

Πού να ξέραμε, μικρά παιδιά τότε, ότι το τζιτζίκι

 δεν είναι ένας σπάταλος χαραμοφάης.

Περισσότερα ΕΔΩ

Καληνύχτα φίλοι μου, από το διαδίκτυο. (2 φωτογραφίες)

Όπως πολλοί στην ομορφιά, του κόσμου, νοιώθουν δέος

να κυριεύει το μυαλό και όλο τους το σώμα

έτσι κι ο φόβος στα στοιχειά, της φύσης, πλημμυρίζει 

αντίστοιχα, τον άνθρωπο, αδύναμος μπροστά τους. 

Θεός θα νοιώσεις άνθρωπε παράλογες ελπίδες

τους φόβους σου όταν μπορείς έστω να ξεπεράσεις

κι όχι απλά ελεύθερος που ‘πε ο Καζαντζάκης

που κέρδισε και δίκαια, στο πάνθεον μια θέση.

Όλο το σύμπαν μέσα μας κι εμείς ούτε μια σκόνη.

Αυτό αν νοιώσεις μοναχά πιο άνθρωπος θα γίνεις. 

                                        Πάν Καρτσωνάκης

Λένε πολλά γι αυτήν, οι άνθρωποι, αρνητικά κυρίως.

Παίζει κι απόψε σαν παιδί κι εγώ ‘μαι μαγεμένος

την καμαρώνω σαν θεά ολόλαμπρη με στέμμα

να ντύνεται με σύννεφα να γδύνεται και πάλι

παίζει κρυφτό με δανεικό, το φως της, απ’ τον ήλιο.

Λένε πολλά, οι άνθρωποι, αρνητικά κυρίως

επιρροή πως άσκησε στις μάγισσες μεγάλη

και μυστικά πως έκρυβε, στην σκοτεινή πλευρά της. 

Στους κύκλους της μετρούσανε, οι άνθρωποι, τον χρόνο

Αρχόντισσα που λάτρεψαν  οι ποιητές και όσοι

ερωτευμένοι έδωσαν και όρκους στην Σελήνη.

                                        Πάν Καρτσωνάκης