Η ΓΟΜΑ, της Γεωργίας Κόλλια

Κάθε όνομα και δάκρυ

 και ζητώ να βρώ μιαν άκρη

 μια γόμα που θα σβήσει

 τις φιλίες που  έχουν δύσει

Φίλους που έγιναν σιωπή

που χαθήκαν μιαν αυγή

 ήρθε η ώρα να αφήσω

 με την γόμα μου να σβήσω

Έδωσα και παραπάνω

 τον λογαριασμό πια χάνω

 ένας ήταν ο Οιδίπους

 δεν κρατώ άλλο τους τύπους

Τα ματάκια μου δεν βγάζω

 την ψυχή μου λογαριάζω

 και αν πονώ τώρα πολύ

 δεν υπάρχει επιλογή

Θετική και ονειροπόλα

 τα προσφέρω όλα για όλα

 στην ζωή μου θέλω αξίες

 σταθερές, σωστές φιλίες.

           Γεωργία Κόλλια

ΑΓΑΠΗΣ ΣΠΟΡΟΣ της Γεωργίας Κόλλια..

Δεν μπορώ άλλο να αντέξω 

Θέλω να  φύγω Θέλω να τρέξω 

νοιώθω σαν κούκλα από γυαλί

που μέρα νύχτα ακροβατεί. 

Τούτος ο κόσμος δεν με σηκώνει

όσα κερδίζω γίνονται σκόνη

και είναι αλήθεια να απορείς 

ποιο είναι το όριο της αντοχής. 

Υπάρχει πείνα, υπάρχει πόνος

και κάθε ένας βαδίζει μόνος

πότε θα δούμε μια άσπρη μέρα

να πάρει η ζωή μας μια στάλα αέρα. 

Σε αυτόν τον κόσμο της αδικίας

πολλοί διαλέγουν δρόμο κακιάς

μα εγώ διαλέγω της αρετής

και αν θελήσεις, με ακολουθείς.

Θέλω να πάω κόντρα σε όλα

φως και αγάπη κρατώ για "όπλα"

κι ένα χαμόγελο από άκρη σε άκρη 

για να τους σβήνω το κάθε δάκρυ. 

Έτσι είμαι εγώ και αυτό γυρεύω

αγάπης σπόρο παντού φυτεύω

έτσι όπως δίδαξε ο Χριστός 

που είναι βοηθός μας μοναδικός.

                   Γεωργία Κόλλια

 

Ησυχία (ένα ποίημα της Γεωργίας Κόλλια)

Ένα σπιτάκι χαμηλό

πόσο αλήθεια επιθυμώ

να κάθομαι να ηρεμώ

και να αγναντεύω το βουνό 

Να χω κοντά μου τον Θεό

και να μπορώ να του μιλώ

και εαν θα θελω συντροφιά

να χω μονάχα τα πουλιά . 

Μια ροδιά και μια μηλιά

και τα τρεχούμενο νερά

και σαν θα πέφτει η νυχτιά 

να γαληνεύει η καρδιά.

Να φύγω από όλα τα κοινά 

έχω ανάγκη ειλικρινά 

και κάπως έτσι η ζωή

να ξεκινά κάθε πρωί

          Γεωργία Κόλλια

No es un suen̈o ni simple optasia... Δεν είναι ένα όνειρο κι απλά μια οπτασία....

No es un suen̈o ni simple optasia 

tiene carne y huesos y no fantasia

siempre guardo cosas,unas fotografias

que me ayudan mejor en estas "utopias".

Como viento, como lluvia huellas me dejan 

lo que viviremos juntos, en mi memoria quedarà

y como un gusano de seda capullo hilarè 

versos a mi alrededor para entrar y morir 

La muerte y la vida no tienen importancia 

valor tiene el suen̈o y el proceso.

             Pan Kartsonakis

Η απόδοση στην Ισπανική γλώσσα

έγινε από την καθηγήτρια φιλόλογο της Ισπανικής.

            Γεωργίας Κόλλια

Δεν είναι ένα όνειρο κι απλά μια οπτασία,

είναι με σάρκα και οστά και όχι φαντασία.

Πάντα φυλάω πράγματα, κάποιες φωτογραφίες

που με βοηθούν καλύτερα σ αυτές τις «νοσταλγίες».

Σαν άνεμος, σαν τη βροχή, σημάδια που αφήνουν,

όσα θα ζήσουμε μαζί, στη μνήμη μου θα μείνουν

και σαν μεταξοσκώληκας κουκούλι θα υφάνω

στιχάκια ένα γύρω μου να μπω για να «πεθάνω».

Ο θάνατος και η ζωή δεν έχουν σημασία

Αξία έχει τ όνειρο και η διαδικασία.

              Πάν  Καρτσωνάκης

Αθάνατες οντότητες και φίλοι, συγγενείς μας....

Οι ζωντανοί έχουν σκιά, για να τους συνοδεύει

κι όταν για μας είναι νεκροί, δίχως σκιά στο σύμπαν

θα τριγυρνούν σ’ ασύλληπτες ταχύτητες και θα 'ναι 

οντότητες αθάνατες, ποτέ τους δεν πεθαίνουν. 

Ωστόσο κάποιοι πιο πολύ, κοντά μας τριγυρνάνε 

αυτοί που κάτι άφησαν δεν πρόλαβαν τον κύκλο

δεν ολοκλήρωσαν εδώ και προσπαθούν συνήθως

λαθραία να τρυπώνουνε, στα όνειρα συνήθως.

Αθάνατες οντότητες οι φίλοι, συγγενείς μας

κι είναι νεκροί όταν εμείς τους έχουμε ξεχάσει. 

                                Πάν Καρτσωνάκης

 

ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΓΕΝΝΗΣΗ: ποίημα της Γεωργίας ΚΟΛΛΙΑ.

Στο παραθύρι μου  μπροστά

νοιώθω αστείρευτη χαρά

γιατί είναι όλα γιορτινά

φέγγουν λαμπιόνια στην σειρά 

Τρέχουν εδώ τρέχουν εκεί

οι άνθρωποι χουν γιορτή

αφού γεννήθηκε ο Χριστός 

και λούστηκε  η φύση φως

Τα μαγαζια όλα ανοιχτά,

τα πάρκα γέμισαν παιδιά

η πόλη ντύθηκε κομψά

σαν μία όμορφη κυρά.

Το βλέμμα στρέφω στον Χριστό 

στη φάτνη είναι σαν μωρό 

και δίπλα ζώα ένα σωρό

κάτω από τον έναστρο ουρανό

Ας ψαλουμε όλοι μαζί

γιατί είναι σήμερα γιορτή

είναι η νύχτα μαγική 

ας αγαλλιάσει η ψυχή

"Ωσσανά εν τοις υψίστης

  ουρανού και γης ο κτίστης". 

                Και εις έτη πολλά

            ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΟΛΛΙΑ

Ψιτ, Αλέκο, ξαναδιάβασε την Οδύσσεια και για την επιστροφή του Οδυσσέα στην Ιθάκη. Κάτι που δεν πρόσεξες!

Λοιπόν, δεν γνωρίζω με ποιο σκεπτικό

αποφασίστηκε αυτός ο τίτλος 

για το προσφάτως εκδοθέν βιβλίο σου

αλλά να σου θυμίσω, 

ότι ο Οδυσσέας δεν έφτασε στην Ιθάκη

επειδή τα κατάφερε 

αλλά διότι τον "λυπήθηκε" ο Αλκίνοος 

αλλά και που ίσως ήθελε να τον ξεφορτωθεί

διότι υποψιάστηκε πως η κόρη του Ναυσικά

ήταν τσιμπημένη μαζί του.

Διέταξε λοιπόν το πλήρωμα ενός από τα καράβια του

να τον πάνε στην Ιθάκη και μάλιστα 

τον μετέφεραν στην παραλία κοιμισμένο.

Στην περίπτωση τώρα την δική σου

έχεις καταλάβει ποιος παίζει τον ρόλο του Αλκίνοου;

Υ.Γ: Πάντως σε παραδέχομαι.

Όλους εκείνους τους συντρόφους σου

τους έβαλες στα ορεινά 

κι εκείνοι όχι μόνο το δέχτηκαν 

αλλά μάλλον και το ευχαριστήθηκαν.

Τώρα μένει, από εδώ και μπρος,

να αρχίσεις να σκοτώνεις μνηστήρες. 

Ωδή στο έργο του Νταλί......της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΚΟΛΛΙΑ

ΚΟΥΛΟΥΒΑΧΑΤΑ-Κόντρα στον χρόνο

   

Ωδή στο έργο του Νταλί 

Τρέχει τρέχει η ζωή

σαν νερό μες στην πηγή

τρέχουν όνειρα κ ελπίδες

φεύγουν μέρες ,φεύγουν μήνες

Και ξωπίσω τους εγώ

να τα φτάσω δεν μπορώ

ένα τέρμα θε να βάλω

ένα φρένο να πατήσω

και όλο μένω εγώ πίσω. 

Κουλουβάχατα έχουν γίνει

και είναι το τώρα που με πνίγει

τι να κάνω, προλαβαινω;

κάθομαι και επιμένω.

Πείσμα εγώ κόντρα στον χρόνο

χαλινάρι του απλώνω

μα θα σκάσω δεν μπορώ

κάθομαι κ αναπολώ

τον παλιό καλό καιρό 

Απ την μια είναι οι γάμοι

απ την άλλη οι σπουδες

τα παιδιά κ οι δουλειές

οι απαιτήσεις ένα σωρό

ψάχνω δύναμη να βρω

άλλο φτάνει  δεν βαστώ.

       ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΟΛΛΙΑ

Ο ΝΤΡΑΜΕΡ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ (αφιερωμένο στον Τ.Ν)

Ο ντράμερ παίζει με ρυθμό

που βγαίνει απ την ψυχή του

Για να απολαύσει το κοινό

την  groovy μουσική του. 

Λάμψεις χορεύουν γύρω του

με κάθε άγγιγμα του

και με πιατίνια και ραβδια 

κομμάτια απ την καρδιά του 

Είναι η ψυχή της μπάντας του

αέρας και οδηγός της

και με τον κάθε χτυπο του

μαρκάρει τον  παλμό της

Σαν παίζει πανω στην σκηνή 

όλοι χειροκροτάνε

ανθιζουν συναισθήματα

τα χέρια τους κουνάνε 

Baker, Rich και Ringo Starr 

μαγεύουν το κοινό του

και οι οπαδοί χορεύουνε 

στον δυνατό σκοπό τους

              Γεωργία Κόλλια

ΑΝΕΜΕΛΑ ΧΡΟΝΙΑ...

Αναμνήσεις απ 'εκείνα τα χρόνια.

Χρόνια που πέρασαν ανέμελα.

Ανέμελη ήμουν παιδούλα τότε.

Τότε που σκορπίζαμε 

παιδικές φωνές στον αέρα.

Αέρας φύσηξε οι αναμνήσεις χάθηκαν.

Χάθηκαν και έμεινε το τώρα αβάσταχτο.

                        Γεωργία Κόλλια

Μια παροιμία, ο λαός, λέει για να γελάει..

Πάντα σχεδόν, τα όνειρα, σου λένε την αλήθεια

μα ‘συ δεν θέλεις να το δεις σ’ αρέσουν παραμύθια

δεν το πιστεύεις και απλά, ξεχνάς πως στην ουσία

αυτό συμβαίνει, το γιατί, θα έχει μια αιτία. 

Στα όνειρα μπορώ να πω, οι πύλες ξεκλειδώνουν

και μνήμες τ’ ασυνείδητου έρχονται ξεγυμνώνουν

να ξεκουρδίσουν το μυαλό στο σώμα συμμετέχουν

αυτό δεν είναι μυστικό μα λίγοι το κατέχουν. 

Μια παροιμία, ο λαός, λέει για να γελάει

«Καρβέλια βλέπει στ’ όνειρο όποιος απλά πεινάει». 

                             Πάν Καρτσωνάκης

Είναι μηδέν και άπειρο, το νόημα του κόσμου;

Αυτοί που πλάθουν όνειρα κοιτάζοντας το μέλλον

νιώθουν καλύτερα εκτός κι όχι εντός πορείας.

Πάντοτε ζουν ασύμβατα ισορροπούν στην κόχη 

στα σύνορα παρθενικών, της σκέψης, ταξιδιών τους.

Τι‘ναι θεός, τι άνθρωπος, μια ύπαρξη,ιδέα;

Είναι μηδέν και άπειρο, το νόημα του κόσμου;

Ποιο σε τυφλώνει πιο πολύ και τίποτα δεν βλέπεις;

Είναι το φως το δυνατό ή το σκοτάδι μήπως;

Είναι θεριό, ο άνθρωπος, ή μήπως και τα δύο;

Είναι θεριό μα και μπορεί, σχεδόν θεός να γίνει.

                                         Πάν Καρτσωνάκης  

Σα σανίδα από θλιβερό ναυάγιο ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος..

Και να που φτάσαμε εδώ

Χωρίς αποσκευές

Μα μ’ ένα τόσο ωραίο φεγγάρι.

Και εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο

φτωχή ανθρωπότητα, δεν μπόρεσες

ούτε ένα κεφάλαιο να γράψεις ακόμα.

Σα σανίδα από θλιβερό ναυάγιο

ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα

που μυρίζει η γη...

Βέβαια αγάπησε

τα ιδανικά της ανθρωπότητας,

αλλά τα πουλιά

πετούσαν πιο πέρα.

Σκληρός, άκαρδος κόσμος,

που δεν άνοιξε ποτέ μιαν ομπρέλα

πάνω απ’ το δέντρο που βρέχεται.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα

που μυρίζει η γη...

Ύστερα ανακάλυψαν την πυξίδα

για να πεθαίνουν κι αλλού

και την απληστία

για να μένουν νεκροί για πάντα.

Αλλά καθώς βραδιάζει

ένα φλάουτο κάπου

ή ένα άστρο συνηγορεί

για όλη την ανθρωπότητα.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα

που μυρίζει η γη...

Καθώς μένω στο δωμάτιο μου,

μου ’ρχονται άξαφνα φαεινές ιδέες.

Φοράω το σακάκι του πατέρα

κι έτσι είμαστε δυο,

κι αν κάποτε μ’ άκουσαν να γαβγίζω

ήταν για να δώσω

έναν αέρα εξοχής στο δωμάτιο.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα

που μυρίζει η γη...

Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη

μ’ ένα άστρο ή μ’ ένα γιασεμί

σαν ένα τραγούδι που καθώς βρέχει

παίρνει το μέρος των φτωχών.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα

που μυρίζει η γη!

Δως μου το χέρι σου...

Δως μου το χέρι σου...

Τάσος Λειβαδίτης

 «Αλλά τα βράδια»

 

Η Ελευθερία, ο ελεύθερος άνθρωπος και η ευθύνη.

Ο ελεύθερος άνθρωπος είναι συνήθως μόνος.

Αν η αγάπη είναι σκλαβιά, τότε δεν είναι αγάπη.

 Ο ελεύθερος άνθρωπος έχει την αίσθηση

 της ειρηνικής σιγουριάς μέσα του.

Ο ελεύθερος άνθρωπος αρνείται να παρασυρθεί

από τις επιδοκιμασίες ή τις αποδοκιμασίες των άλλων.

 Ο ελεύθερος άνθρωπος είναι απαλλαγμένος

από ρόλους που υπαγορεύουν,

ουσιαστικά,

τρόπους συμπεριφοράς.

 Ο ελεύθερος άνθρωπος είναι υπεύθυνος,

 χωρίς να ανησυχεί όμως

για τις εγωιστικές ερμηνείες των άλλων,

σχετικά με το τι είναι ευθύνη.

 Ο ελεύθερος άνθρωπος μπορεί να αισθάνεται

 πολίτης του κόσμου και ταυτόχρονα

 πολίτης της πιο μικρής κοινότητας

χωρίς να νοιάζεται το τι πιστεύουν οι άλλοι

για το πώς θα έπρεπε να αισθάνεται.

Ο ελεύθερος άνθρωπος αγαπά τους άλλους

 γι' αυτό που είναι 

και όχι γι' αυτό που θα τον βόλευε να είναι.

Αγαπά την ελευθερία του το ίδιο ακριβώς

 όσο και την ελευθερία των άλλων.

 Άνθρωπος που, με την συμπεριφορά του,

υποδουλώνει άλλους και στηρίζει

την υποτιθέμενη προσωπική του ελευθερία

 στην υποδούλωση άλλων ανθρώπων,

με διάφορους τρόπους,

δεν είναι στην ουσία ελεύθερος.

 Είναι σκλάβος του εγωισμού του.

 Και κάτι τελευταίο.

Είναι ανόητο να χάνετε τον καιρό σας,

 προσπαθώντας να αλλάξετε τη γνώμη

που έχουν οι άλλοι για σας.

Αρκεί απλά να είστε ο εαυτός σας. 

                   Πάν Καρτσωνάκης 

Υ. Γ:και προπαντός κανένας μας δεν είναι τέλειος.

Πέφτουν οι φράχτες που κρατούν τα ένστικτα, τις μνήμες.

Σαν τον αλήτη, το μυαλό, λογαριασμό δεν δίνει.

Εκτροχιάζεται συχνά και λεύτερο καλπάζει.

Δεν υπακούει σ’ εντολές σε νόρμες και κανόνες

σε λογικές που χαλινό και όρια του βάζουν.

Πέφτουν οι φράχτες που κρατούν τα ένστικτα, τις μνήμες.

Αυτές που ‘ναι στα κύτταρα, πολύ καλά κρυμμένες.

Μα προπαντός, στα όνειρα, διάπλατες ανοίγουν 

οι πύλες και ορμητικά χωρίς φραγμούς γιορτάζουν.

Μακάρι ένα όνειρο να ’ταν και η ζωή μας 

κι όταν ξυπνούσαμε, αυτό, να ‘ταν ο θάνατός μας.

                                       Πάν Καρτσωνάκης

Δεν τολμώ, αδυνατώ, ξέχασα να πετάω.

Τρύπωνα στα σεντόνια μας, να μπω στα όνειρά σου

Εσύ μπορεί να έφευγες, υπήρχε τ’ άρωμά σου.

Σαν άνθος ήσουν κόπηκες το βάζο να στολίζει

Το λίγο κι όσα ζήσαμε, ακόμη με φωτίζει.

Βάτραχος που τον φίλησες, ο πρίγκιπας να γίνω

με τα φιλιά, μου έλεγες, τα μάγια θα σου λύνω.

Ο έρωτάς σου, έλεγα, μπορεί και με ‘χει κάνει

να ζω πάνω στα σύννεφα, που λογική δεν φτάνει.

Τώρα, ωστόσο, λογικός φιλήσυχος γερνάω

και δεν τολμώ, αδυνατώ, ξέχασα να πετάω.

                                Τάκης Καρτσωνάκης

Δώστε όποια απάντηση εσείς θέλετε…μπορείτε;

Όποιος είναι έτοιμος να δει και έτοιμος να ακούσει

 ας κοιτάξει γύρω του προσεκτικά.

Ολόγυρά η φύση, μας διδάσκει με αγάπη και επιμονή 

από την πρώτη ημέρα που, ως παράσιτο, οριστικοποιήσαμε 

τη σημερινή μας μορφή, με την σπίθα εκείνη όμως 

που χρόνους αργότερα και όταν τιθασεύσαμε

τις άναρθρες κραυγές μας την ονοματίσαμε.

Εκείνη την σπίθα που υπήρχε μέσα στο μυαλό μας,

 την ονομάσαμε φιλάρεσκα λογική και ίσως όχι άδικα.

Αυτή η σπίθα είναι που μας έκανε ανήσυχους, 

να μη βολευόμαστε και να ορμάμε συνεχώς προς το άγνωστο και το νέο.

Αυτή η σπίθα μας έκανε να σπάμε τα πήλινα ποδάρια της παράδοσης 

και με τα φτερά της να πετάμε σε νέες ψηλότερες 

κι απάτητες πρωτύτερα κορυφές  με τρόπο ώστε

 να δημιουργούμε νέες και συνεχώς νέες παραδόσεις.

Αυτή η σπίθα, μας ξεχώρισε οριστικά από τα άλλα πλάσματα 

που συνοικούσαν τον πλανήτη και μας πρόσφερε 

ένα κυρίαρχο ρόλο πάνω του.

Τόσο κυρίαρχο που τώρα πια,  εδώ και μισό αιώνα περίπου, 

το ανθρώπινο είδος κομπάζει ότι μπορεί να προκαλέσει ακόμη

 και την εξαφάνισή του.

Ίσως και να το μπορεί.

Αλλά γιατί το κάνει τότε, θα αναρωτηθεί κάποιος. 

Δώστε όποια απάντηση εσείς θέλετε……..

Κλείνοντας το κείμενό μου αυτό, θα ήθελα έτσι απλά να πω ότι

 μόνο τα παράσιτα σκοτώνουν τελικά τον οργανισμό 

που πάνω του παρασιτούν.

Και αυτό γίνεται μόνο και όταν, δεν μπορούν να μάθουν

 να συμβιώνουν μαζί του.

Εντάξει, ας μην απελπιζόμαστε, θα υπάρχουν

 και άλλοι κατοικήσιμοι πλανήτες στον …. γαλαξία μας.

Υ.Γ: Φυσικά και πιστεύω ότι και τίποτε άλλο να μην κάνουμε

 που να επιταχύνει την διαδικασία ο πλανήτης 

θα μας ξεφορτωθεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

Άλλωστε έχω βάσιμες υποψίες πως δεν είμαστε 

 και ο πρώτος «πολιτισμός» που γνώρισε ο πλανήτης μας.

Όταν λέω ο πρώτος, αναφέρομαι σε αυτόν που μαθαίνουμε στα σχολεία.

Φιλικά, όπως πάντοτε.

Πάν Καρτσωνάκης

 

Απ’ τα υπόγεια του μυαλού ξυπνούν... τα όνειρά μας.

Μας οδηγούν σε μακρινά, τα όνειρα, ταξίδια

πότε σε τόπους γνώριμους και πρόσωπα οικεία

κι άλλες φορές σε άγνωστα, τοπία θα μας πάνε.   

………………………………………

Σε ανεξήγητες συχνά  μας βάζουν ιστορίες.

Αλλά υπάρχουν άνθρωποι εξήγηση που δίνουν

πολλές φορές συμβολικά τα όνειρά μας λένε

προφητικά και τάχα μου το μέλλον φανερώνουν.

……………………………………………

Δηλώνουν τάχα ειδικοί και κάποιοι τους πιστεύουν.

Εγώ πιστεύω πως βαθιά στης μνήμης τα πηγάδια

προγονικές, στα κύτταρα, ξυπνούν οι αναμνήσεις.

                                        Πάν Καρτσωνάκης