Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Poem. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Poem. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 11 Μαΐου 2026

Αν δεν το φάω το θεριό, εκείνο θα με φάει.

Η νύχτα δεν μας πρόδωσε, 
σκιές μόνο χορεύουν στα όνειρά μας
ξεψυχούν στο πρώτο φως της μέρας.

Ισορροπούν και ταλαντεύονται 
στην κόχη του μυαλού μας
ανάμεσα στον άυλο, τον κόσμο της ελπίδας
και των ενστίκτων του κορμιού 
και της επιθυμίας.

Παραπατούν τρεκλίζουνε
σηκώνονται και πέφτουν
μα προσπαθούν να προχωρούν
ωστόσο κύκλους κάνουν μόνο 
ώσπου το νήμα ξαφνικά 
κόβει η Αριάδνη 
κι αρχίζουν τα αδιέξοδα,
ο φόβος σε κυκλώνει  
Λαβύρινθο θυμίζει.
………………......................
Αν δεν το φάω το θεριό, 
εκείνο θα με φάει.
                  Πάν Καρτσωνάκης

Τετάρτη 6 Νοεμβρίου 2024

Σα σανίδα από θλιβερό ναυάγιο ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος..

Και να που φτάσαμε εδώ
Χωρίς αποσκευές
Μα μ’ ένα τόσο ωραίο φεγγάρι.

Και εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο
φτωχή ανθρωπότητα, δεν μπόρεσες
ούτε ένα κεφάλαιο να γράψεις ακόμα.
Σα σανίδα από θλιβερό ναυάγιο
ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη...

Βέβαια αγάπησε
τα ιδανικά της ανθρωπότητας,
αλλά τα πουλιά
πετούσαν πιο πέρα.
Σκληρός, άκαρδος κόσμος,
που δεν άνοιξε ποτέ μιαν ομπρέλα
πάνω απ’ το δέντρο που βρέχεται.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη...

Ύστερα ανακάλυψαν την πυξίδα
για να πεθαίνουν κι αλλού
και την απληστία
για να μένουν νεκροί για πάντα.
Αλλά καθώς βραδιάζει
ένα φλάουτο κάπου
ή ένα άστρο συνηγορεί
για όλη την ανθρωπότητα.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη...

Καθώς μένω στο δωμάτιο μου,
μου ’ρχονται άξαφνα φαεινές ιδέες.
Φοράω το σακάκι του πατέρα
κι έτσι είμαστε δυο,
κι αν κάποτε μ’ άκουσαν να γαβγίζω
ήταν για να δώσω
έναν αέρα εξοχής στο δωμάτιο.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη...

Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη
μ’ ένα άστρο ή μ’ ένα γιασεμί
σαν ένα τραγούδι που καθώς βρέχει
παίρνει το μέρος των φτωχών.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη!
Δως μου το χέρι σου...
Δως μου το χέρι σου...
Τάσος Λειβαδίτης
 «Αλλά τα βράδια»


 

Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου 2016

....και καταγράφουν σκέψεις τους όπως και αναπνέουν.

Να γρατζουνάω στα λευκά, χαρτιά μου, σκόρπιες λέξεις
από παιδί συνήθιζα ένοιωθα την ανάγκη
κι αργότερα που το ‘ψαξα για να βρω τις αιτίες
χάθηκα σε λαβύρινθο μα έξοδο δε βρήκα.

Ακόμη μέχρι σήμερα εξήγηση δεν έχω
μια ικανή απάντηση να καταλήξω κάπου.
Μάλλον ο κάθε άνθρωπος γράφει για κάποιους λόγους
λίγο-πολύ παρόλα αυτά όλοι συγκλίνουν κάπου.

Έχουν ανάγκη προφανώς να εκφραστούνε κάπως
και καταγράφουν σκέψεις τους όπως και αναπνέουν.
                                    Πάν Καρτσωνάκης

Παρασκευή 25 Μαρτίου 2016

Κάθε εποχή έχει τους ποιητές της, οι ποιητές όμως έχουν όλες τις εποχές μέσα τους.

Απ το καντήλι άναβα θυμάμαι το τσιγάρο 
και μου λεγε η μάνα μου,  -μα δε φοβάσαι Χάρο; 
Είναι μεγάλη γρουσουζιά νεκρούς να κοροϊδεύεις 
Το θάνατο με τη ζωή ποτέ να μη μπερδεύεις! 

Ο θάνατος και οι νεκροί
είναι του άλλου κόσμου. 
Στον άλλον είναι ζωντανοί,
μαζί τους και ο γιος μου! 

Πώς έτρεμε, φοβότανε, η μάνα μου θυμάμαι 
κάθε φορά που έλεγα, έτσι για να γελάμε 
-Όνειρο είμαι αλλουνού και ζω όσο κρατήσει 
και θα πεθάνω ξαφνικά, αυτός όταν ξυπνήσει!
   Πάν Καρτσωνάκης
Σαν το ποτάμι μέσα μου, το αίμα τους κυλάει
Πίνουν, διψούν, οι πρόγονοι, κι αυτό τους ξεδιψάει
Όσο χτυπάει η καρδιά θα πίνουν, θα μεθάνε
Κι απ τη δική μου τη ζωή μερίδιο ζητάνε.

Ο ένας μου πρόγονος ζωή φιλήσυχη να κάνω
Ο άλλος επικίνδυνα στα όρια να φτάνω
Ισορροπώντας προσπαθώ να τους τα συμβιβάσω
Με μια δική μου λογική και να τους ξεγελάσω. 

Μέσα στο σώμα μου θα ζουν και πάντα θα παλεύουν
Να κυριέψουν το μυαλό οι πρόγονοι γυρεύουν.
                                         Καρτσωνάκης Πάν
Φίλοι μου, κάθε εποχή έχει τους ποιητές της! 
  Οι ποιητές όμως έχουν όλες τις εποχές μέσα τους.

Κυριακή 14 Φεβρουαρίου 2016

Αφιερωμένο στους ερωτευμένους. Στους αθεράπευτα κι αιώνια ερωτευμένους.

Να ταξιδεύω μ άρεσε στα όνειρά μου μέσα
κι όταν ξυπνούσα το πρωί και ήμουν κουρασμένος
σκεφτόμουν τα υπέροχα ταξίδια που χα κάνει
κι ήταν γλυκιά η κούραση ήμουν ευτυχισμένος.

Δεν μ ένοιαζαν ποια όμορφα τοπία συναντούσα
ούτε και τα περίεργα τα φρούτα και τα άνθη
τα ζώα τα παράξενα τα δέντρα και τα ρούχα
οι γλώσσες και οι άνθρωποι αδιάφορα μου ήταν.

Υπέροχα τα έβρισκα εκείνα τα ταξίδια 
γιατί στα όνειρα κι εσύ ήσουν μαζί μου πάντα.
Πάν Καρτσωνάκης
Υ.Γ: Αφιερωμένο στους ερωτευμένους.
Στους αθεράπευτα κι αιώνια ερωτευμένους.


Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2014

Αξία έχει τ όνειρο και η διαδικασία.

Ερασιτεχνισμός.

Δεν είναι ένα όνειρο κι απλά μια οπτασία,
είναι με σάρκα και οστά και όχι φαντασία.
Πάντα φυλάω πράγματα, κάποιες φωτογραφίες
που με βοηθούν καλύτερα σ αυτές τις «νοσταλγίες».

Σαν άνεμος, σαν τη βροχή, σημάδια που αφήνουν,
όσα θα ζήσουμε μαζί, στη μνήμη μου θα μείνουν
και σαν μεταξοσκώληκας κουκούλι θα υφάνω
στιχάκια ένα γύρω μου να μπω για να «πεθάνω».

Ο θάνατος και η ζωή δεν έχουν σημασία
Αξία έχει τ όνειρο και η διαδικασία.
Πάν  Καρτσωνάκης

Πέμπτη 30 Οκτωβρίου 2014

Τους έρωτες σαν όνειρα και θαύματα θα ζούμε.

Οι νύχτες κλέβουν θαύματα που κρύβουν τα σκοτάδια
τα νοιώθεις σαν τ΄ αρώματα κι αισθάνεσαι σα χάδια.
Μα στη ζωή μας τη μικρή ποιοι τάχα προλαβαίνουν
να εξηγήσουν θαύματα και πως αυτά συμβαίνουν;

Φεγγοβολούν σαν αστραπές, σαν έρωτες που σβήνουν
και παραμένουν θαύματα κι εξήγηση δε δίνουν.

Τις νύχτες ανεκπλήρωτα τα όνειρα θα μένουν
όσες φορές κι αν έλθουνε όσο κι αν επιμένουν.
Τους έρωτες σαν όνειρα και θαύματα θα ζούμε
εμείς που δεν θα μάθουμε απ τ΄ όνειρο να βγούμε. 
                           Καρτσωνάκης  Πάν
                               Νοέμβρης 2013

Τετάρτη 24 Σεπτεμβρίου 2014

Δε θα σου στείλω μήνυμα ούτε θα τραγουδήσω.

Δε θα σου στείλω μήνυμα ούτε θα τραγουδήσω
και παραμύθια δε θα πω γιατί σε αγαπάω.
Μόνο αλήθειες θα σου πω όσο κι αν με πειράζει.
Ναι, σε θυμάμαι και πονώ, πίνω και ξενυχτάω.

                 Γι αυτό σου λέω μήνυμα 
                δεν πρέπει να σου στείλω
θα ναι τα λόγια μου πικρά και θα το μετανιώσω. 

Εσύ μου είπες κάποτε πως όταν αγαπήσεις
θα είναι η αγάπη σου σαν δρόμος δίχως τέλος
θα είναι ατελείωτη σαν ουρανός μ αστέρια
σαν θάλασσα π απλώνεται στα πέρατα του κόσμου.

                    Γι αυτό σου λέω μήνυμα 
                   δεν πρέπει να σου στείλω
θα ναι τα λόγια μου πικρά και θα το μετανιώσω. 
                                       Πάν Καρτσωνάκης

Τετάρτη 16 Απριλίου 2014

Σκέψου μόνο την Άνοιξη.......

Σκέψου μόνο την Άνοιξη 
που είναι όμορφη
 σα μια νεράιδα και σα θεά.
Σκέψου πως είναι η Άνοιξη
κλεισμένη σε κουκούλι 
που από μέσα του
ξεφυτρώνει ένα σκουλήκι 
με πολύχρωμα φτερά.
Θα ζήσει τόσο λίγο, 
σαν πεταλούδα, 
κι ωστόσο, αυτό το λίγο, 
αξίζει
για μια ολόκληρη ζωή.
Σκέψου την Άνοιξη που βρίσκεται 
κάτω από τους πάγους, 
μέσα σε ανήλιαγες σπηλιές 
και κάτι μέτρα χωμένη στο χώμα
 μαζί με τα τζιτζίκια.

Σκέψου τα λουλούδια 
που ανθίζουν την Άνοιξη 
σαν υψωμένες γροθιές 
να διώξουν τα σύννεφα.
Σκέψου μόνο την Άνοιξη
 που για να γεννηθεί 
καρτερά τις ιδανικές συνθήκες
αναπαραγωγής 
που συντυχαίνουν 
όλο και πιο δύσκολα.

Σκέψου λοιπόν την Άνοιξη
σα να είναι επανάσταση.
Κάρτσωνάκης Πάν

Σάββατο 14 Δεκεμβρίου 2013

Η μοναξιά είναι γένους θηλυκού.........

Η μοναξιά είναι γένους θηλυκού
που μέσα της, σαν λέξη, εγκυμονεί 
δίδυμα τα δύο άλφα 
που είναι και το πρώτο γράμμα της αλφαβήτου μας.
Επιπλέον, αν την κόψεις σε δυο κομμάτια
και ξεχάσεις πως υπάρχει το μόν –ος ή μόν-η
(και ποια είναι η διαφορά;)
τότε θα σου μείνει η αξία.
Τέλος, μπορείς να την προφέρεις 
με δύο τουλάχιστον τρόπους
Παράγει μάλιστα έναν ήχο 
που επαναλαμβανόμενος
μπορεί να σε ηρεμήσει και να χαλαρώσεις 
ή μπορεί να σε τρελάνει.
Είναι απλά ζήτημα ιδιοσυγκρασίας.
Πάν Καρτσωνάκης
Οκτώβριος 2013

Παρασκευή 27 Σεπτεμβρίου 2013

"Ξέρεις ποια είμαι"; Ρώτησε η νύχτα κι έγειρε με νάζι το κεφάλι της.

"Ξέρεις ποια είμαι";
 Ρώτησε η νύχτα κι έγειρε με νάζι το κεφάλι της. 
Δεν περίμενε φυσικά καμία απάντηση από μένα. 
Ακούμπησε τα δάκτυλά της πάνω στα αστέρια
 και δείχνοντάς τα συμπλήρωσε
 "Είμαι η ποίηση που γράφεται και πεθαίνει διαρκώς. 
Είμαι η ποίηση που κανείς δεν έχει γράψει
 κι όμως υπάρχω 
Είμαι η ποίηση και θα υπάρχω
 ακόμη κι όταν εσύ κι ο κόσμος σου θα έχετε σβήσει". 
Συνέχισε να μου λέει διάφορα τέτοια 
μα δεν την άκουγα πια.
 Είχα «περάσει» στο επόμενο στάδιο
 κι έβλεπα ένα όνειρο με σένα 
που έτρεχες ξυπόλυτη στην παραλία
 ντάλα μεσημέρι, 
προσπαθώντας τάχα να μου ξεφύγεις
 παιχνιδιάρικα και γελώντας 
μου φώναζες προκλητικά να σε πιάσω. 
Είμαι η Ποίηση", μου φώναζες
 "και ποτέ δεν θα μπορέσεις να με πιάσεις". 
Πάν Καρτσωνάκης
"Do you know who I am?"
 the night asked me mannering,
 while leaned her head aside. 
She,certainly,didn't expect any response.
She put her fingers on the stars and completed,
while showed them to me:
 "I am the written and dying, all time poetry. 
I am the poetry that no one has written, 
but still exists. 
I am the poetry and will be there, 
even when you and your world will be gone". 
She kept on telling me stuff like this, 
but I was not listening anymore.
 I had "passed" to the next stage 
and was dreaming of you, 
who run barefoot on the beach, 
under the hot noon, pretending 
that you want to escape from me 
and called me defiantly to catch you.
 "I am the Poetry" you shouted to me 
"and you'll be never able to catch me" 
Kartsonakis Pan
Τι είναι ποίηση; 
Πολύ πιο εύκολα να πεις τι δεν είναι ποίηση. 
Εμείς γνωρίζουμε, τι είναι φως, 
όμως είναι πολύ δύσκολο να το εξηγήσεις.
 Τζόνσον Σ.
Το ποίημα θέλω να είναι νύχτα, 
περιπλάνηση σε ξεμοναχιασμένους δρόμους 
και σε αρτηρίες, όπου η ζωή χορεύει... 
Ασλάνογλου Νίκος
Ειλικρινά, δεν έχω ιδέα
 το τι ακριβώς είναι η ποίηση
Μα πίστεψέ με
αυτό ακριβώς είναι η ποίηση.
Μιχάλης Χελιώτης

Τρίτη 3 Σεπτεμβρίου 2013

Τέχνη του δρόμου (Street Art) ή πολύ απλά "μουτζουρώνω τους τοίχους";

Όποια και να είναι η απάντηση,
η κάθε εποχή 
έχει την "τέχνη" ή την τέχνη
( όπως προτιμάτε )
που την χαρακτηρίζει.*
*Δεν χρησιμοποιώ 
το ρήμα: που την εκφράζει.
Η Street Art αναπτύσσεται σε δημόσιους χώρους 
και περιλαμβάνει μια ποικιλία μορφών και τεχνικών. 
Τα wheat pasting, sticker bombing, stencil graffiti, 
poster art, οι υπαίθριες προβολές και εγκαταστάσεις, 
η χρήση μικτών τεχνικών,
 η παραποίηση οδικών σημάτων κ.α. περιλαμβάνονται 
σε αυτό που ονομάζουμε με μια λέξη σήμερα, street art. 
Το Graffiti είναι σίγουρα ο μεγάλος εκπρόσωπος 
της Street Art.
Η λέξη Graffiti, εμφανίστηκε ως όρος
 στα μέσα του 19ου αιώνα και προέρχεται 
από την ιταλική λέξη "graffiato" 
(γρατζουνισμένος). 
Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά απο αρχαιολόγους 
όπως ο Raffaele Garucci κατά την ανακάλυψη
 των επιγραφών και των φιγούρων στα ερείπια 
των κατακόμβων της Ρώμης και της Πομπιϊας, 
προσπαθώντας έτσι να ξεχωρίσει το φαινόμενο
 αυτό από τα υπόλοιπα είδη Τέχνης.
Το 1933 ο Γάλλος φωτογράφος Brassai γράφει 
σε ένα δοκίμιο του για την Graffiti: 
"The Bastard art of ill-famed streets"
 H μπάσταρδη Τέχνη 
των αρρωστημένων-διάσημων δρόμων! 
Το Graffiti συνδέεται σε αρκετές περιπτώσεις
 με τις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες της περιόδου.
 Ένα καλό παράδειγμα θα μπορούσε να είναι αυτό 
στην δεκαετία του 1960 κατά την διάρκεια 
της ?επανάστασης? των μαθητών στην Αμερική 
που με το σλόγκαν "Τhe Wall Will have their Say", 
οι τοίχοι των σχολίων της χώρας γέμισαν με ποίηση
 και πολιτικά μηνύματα.
 Την δεκαετία του 1970 πλέον το graffiti 
είχε αποκτήσει νέες τεχνικές και είχε κατακλύσει 
το μετρό της Νέας Υόρκης.







Κόρινθος
Αύγουστος 2013

Δευτέρα 12 Αυγούστου 2013

Ένα τραγούδι, για σένα, και ας το μετανιώσω.

Δε θα σου στείλω μήνυμα ούτε θα τραγουδήσω
και παραμύθια δε θα πω γιατί σε αγαπάω.
Μόνο αλήθειες θα σου πω όσο κι αν με πειράζει.
Ναι, σε θυμάμαι και πονώ, πίνω και ξενυχτάω.

Γι αυτό σου λέω μήνυμα δεν πρέπει να σου στείλω
θα ναι τα λόγια μου πικρά και θα το μετανιώσω. 

Εσύ μου είπες κάποτε πως όταν αγαπήσεις
θα είναι η αγάπη σου σα δρόμος δίχως τέλος
θα είναι ατελείωτη σαν ουρανός μ αστέρια
σα θάλασσα π απλώνεται στα πέρατα του κόσμου.

Γι αυτό σου λέω μήνυμα δεν πρέπει να σου στείλω
θα ναι τα λόγια μου πικρά και θα το μετανιώσω. 
                     Πάν Καρτσωνάκης

Πέμπτη 8 Αυγούστου 2013

Οι όρκοι που εδώσαμε στην άμμο ήταν γραμμένοι.

Δεν θα το πω στον άνεμο που όλο ταξιδεύει
μα ούτε και στα κύματα κανείς δεν το πιστεύει
οι όρκοι που εδώσαμε στην άμμο ήταν γραμμένοι
τους έσβησαν τα κύματα, τους πήραν οι ανέμοι.

Μα θα το πω στον ουρανό, σε κείνο το αστέρι
που ναι απ όλα πιο λαμπρό μα στέκει δίχως ταίρι.

Δεν θα το πω στα σύννεφα που φεύγουνε και πάνε
αλλά σε κείνα π αγαπούν δακρύζουν και βροντάνε
ότι τους όρκους άδικα οι άνθρωποι πιστεύουν,
μόνοι τους έρχονται στη γη και μόνοι τους μισεύουν.
                        Καρτσωνάκης Τάκης 

Πέμπτη 1 Αυγούστου 2013

Μήπως, ενώ έχουμε πεθάνει, ζούμε μόνο κατά φαντασίαν;

Άρα μη θανόντες τώ δοκείν ζώμεν μόνον,
Έλληνες άνδρες, συμφορά πεπτωκότες
όνειρον εικάζοντες είναι τόν βίον;
ή ζώμεν ημείς, τού βίου τεθνηκότος;
Παλλαδάς ο Αλεξανδρεύς, 4ος μ.Χ. αιών,
 Έλληνας ποιητής
μτφρ: Μήπως, ενώ έχουμε πεθάνει,
 ζούμε μόνο κατά φαντασίαν,
εμείς οι Έλληνες, 
που έχομε περιπέσει σε συμφορά
νομίζοντας ότι η ζωή είναι όνειρο;
ή ζούμε εμείς, κι έχει αποθάνει η ζωή;
(θρηνεί για την εξαφάνιση του Ελληνισμού)
Διόλου δεν έφυγαν
Αναπνέουν ακόμη εδώ.
Σαν τα λουλούδια την Άνοιξη.
Υπάρχει το άρωμά τους.
Αγριολούλουδα που επιμένουν.

Τι και αν ρήμαξαν τα σπίτια τους,
βεβήλωσαν τα ιερά τους,
έσπασαν τ αγάλματα με τη μορφή τους
κι έκαψαν τα γραφτά τους.
Υπάρχουν ακόμη εδώ!

Γκρέμισαν κι έφεραν στο έδαφος
 τους ιερούς ναούς τους.
Ξερίζωσαν τη θύμησή τους;

Όχι δεν έφυγαν ποτέ από τη χώρα τους.
Υπάρχουν πάντοτε στη γη που τους ξεγέννησε.
Διόλου δεν έφυγαν κυνηγημένοι.
Αναπνέουν ακόμη.
Το άρωμά τους υπάρχει ακόμη εδώ.
Όσες γενιές και να περάσουν.

                     Πάν Καρτσωνάκης
They never left.
     They still breathe in here.

   Like the flowers in springtime.

       Their perfume exists.

     Wildflowers that persist.
What if their temples are ravaged,
their sacred places are desecrated,
  their statues are broken
and their writings are burned.
     They are still here!
Their sacred temples were destroyed
     and demolished.
But their remembrance was not washed out?
No, they never left their homeland.
There are always in the soil
that once gave them birth.

 They still breathe.

Their scent is still around us

 and it will remain here
for as many generations will pass through. 
Pan Kartsonakis