Εδώ στα ίδια μένουμε στον ίδιο τον πλανήτη.

Απόδραση θα ήθελα να κάνω μία μέρα 

θυμάμαι μου ‘λεγες συχνά να ταξιδέψω στ’ άστρα.

Μήπως γνωρίζεις να μου πεις πόσοι πλανήτες μοιάζουν

μόνο στον γαλαξία μας μ’ αυτόν που κατοικούμε;

Μα φυσικά απάντηση δεν είχα να σου δώσω

πολύ απλά σου έλεγα πως δεν υπάρχει λόγος

γιατί με μιαν απόδραση στ’ αστέρια δεν πηγαίνεις.

Εδώ στα ίδια μένουμε στον ίδιο τον πλανήτη.

Μπορεί να γίνουμε σκιές και  λίπασμα στο χώμα

και ίσως να υπάρχουμε στις μνήμες κάποιων φίλων. 

                                      Καρτσωνάκης Πάν

Να, κάτι τέτοια σου ‘γραφα σαν έκανα θητεία.

Αν ψάξεις μες τα βότσαλα μπορεί να βρεις διαμάντια

από αιώνων ίδρωτα και δάκρυα ανθρώπων 

αλλά και κατακόκκινα ρουμπίνια από  αίμα

κάποιων που το ‘χυσαν εδώ πριν από μας, χιλιάδες.

Να, κάτι τέτοια σου ‘γραφα σαν έκανα θητεία

και λαχταρούσα τη στιγμή,  με άδεια έστω να ‘λθω

να περπατούμε ολημερίς και όταν βασιλέψει,

ο ήλιος, μεγαλόπρεπος....οι δυο να γίνουμε ένα.

Έλα, που όμως, στη ζωή, αλλιώς τα σχεδιάζεις

κι άλλα προκύπτουν ξαφνικά προτού το καταλάβεις.

                                        Πάν Καρτσωνάκης

Εικόνες που αδυνατούν να περιγράψουν λόγια.....

Εικόνες που αδυνατούν να περιγράψουν λόγια

έχουν σε χρόνους άρρυθμους μια λογική δική τους.

Στα μονοπάτια του μυαλού γεννούν τα όνειρά μας

κάνουν ταξίδια που κανείς παραμυθάς δεν είπε. 

Αλλόκοτες, περίπλοκες, προσωπικές πορείες

σπάζουν φραγμούς και σύνορα με γνώμονα τ αστέρια.

Αγανακτούν και πνίγονται να σπάσουνε τους φράχτες

κι απ το υπόγειο τραγουδούν τις κορυφές του κόσμου. 

Χαρτογραφούν οι ποιητές τα ίχνη τους αφήνουν

κι αν προχωρήσουν χάνονται βυθίζονται στο μέλλον.

Αδυνατούν οι ποιητές να ζήσουν στην αλήθεια, 

έτσι κι αλλιώς το ξέρουνε αλήθεια δεν υπάρχει. 

                                        Πάν Καρτσωνάκης

Images that fail to describe the words, 

have at times of no rhythm a logic of their own. 

In the paths of the mind they born our dreams 

and make trips that no storyteller has ever said.

Strange, complex, personal roots 

break barriers and borders, leading by the stars.

Furious and eager to break the fences 

and they sing from the basement the peaks of the world. 

The poets make maps, they leave their traces

and if they go ahead, they are lost and sunk in the future.

The poets are unable to live the truth, 

although they know that truth does not exist.

                                           Kartsonakis Pan

Μην πολεμάς την θάλασσα με πέτρες δεν σου φταίει.....ο άνθρωπος εφήμερα μονάχα θα νικάει.

Είναι θεριό η θάλασσα και πώς να την δαμάσεις

όπως πολλοί προσπάθησαν να βάλουν χαλινάρι

μα κείνη τους ξεγέλαγε και δήθεν τα χατίρια

τους έκανε και νόμιζαν μα κείνη δεν νικιόταν.

Ολόγυρα η θάλασσα την γη μας αγκαλιάζει

και τα ποτάμια απ την γη σ’ αυτήν θα καταλήξουν

και μόνο αυτά με τον καιρό μπορούν να την δαμάσουν

ο άνθρωπος εφήμερα μονάχα θα νικάει. 

Μην πολεμάς την θάλασσα με πέτρες δεν σου φταίει

αυτή ανέκαθεν εκεί υπήρχε και υπάρχει. 

                                        Πάν Καρτσωνάκης

Το φεγγαράκι απόψε στο γιαλό.............

Το φεγγαράκι απόψε

Το φεγγαράκι απόψε στο γιαλό

θα πέσει, ένα βαρύ μαργαριτάρι.

Κι απάνω μου θα παίζει το τρελό

τρελό φεγγάρι.

Ολο θα σπάει το κύμα ρουμπινί

στα πόδια μου σκορπίζοντας αστέρια.

Οι παλάμες μου θα ‘χουνε γενεί

δυο περιστέρια

Θ’ ανέβουν — ασημένια δυο πουλιά —

με φεγγάρι — δυο κούπες — θα γεμίσουν,

με φεγγάρι τους ώμους, τα μαλλιά

θα μου ραντίζουν.

Το πέλαγο χρυσάφι αναλυτό.

Θα βάλω τ’ όνειρό μου σε καΐκι

ν’ αρμενίσει. Διαμάντι θα πατώ

λαμπρό χαλίκι.

Το γύρω φως ως θαν τη διαπερνά,

η καρδιά μου βαρύ μαργαριτάρι.

Και θα γελώ. Και θε να κλαίω… Και να,

να το φεγγάρι!

                            ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

Στους ανοιχτούς ορίζοντες το βλέμμα σου πετάει......

Στους ανοιχτούς ορίζοντες το βλέμμα σου πετάει

σαν το πουλί που λεύτερο απ’ το κλουβί ξεφεύγει

στην όποια σου «δραπέτευση» απ το κλουβί της πόλης

σαν γιατρικό ‘ναι βάλσαμο, για το μυαλό, το νιώθεις. 

Τους ανοιχτούς ορίζοντες οσάκις αντικρίζουν

οι άνθρωποι των πόλεων αισθάνονται περίπου

σαν μαθητές στο σχόλασμα που διακοπές αρχίζουν

σαν τον φαντάρο, άδεια που του ‘δωσαν και φεύγει. 

Τους ανοιχτούς ορίζοντες λατρεύει το μυαλό μας

γιατί μονάχα λεύτερο ανθίζει και θεριεύει. 

                               Πάν Καρτσωνάκης

Στους Ποιητές θα πέσει, όπως πάντα, ο κλήρος......

ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ....

Στους Ποιητές θα πέσει, 

όπως πάντα, ο κλήρος

να γεμίσουν την Κιβωτό 

με συναισθήματα, εμπειρίες, 

ηλιοβασιλέματα, πρωτοβρόχια 

και παπαρούνες των αγρών,

νιφάδες χιονιού τη νύχτα, 

έρημες παραλίες κι έναστρες νύχτες,

παιδικά παιχνίδια και φωνές, 

γλυκά τραγούδια και βουνοκορφές,

ήρεμα συναισθήματα και αγάπες, 

φιλίες και φιλιά, 

χειρονομίες ανθρώπων 

και παρήγορη ανθρωπιά,

γιατί, αφού ο επερχόμενος

Κατακλυσμός της Βάρβαρης,

Τεχνολογικής, Θεαματικής 

και Καταναλωτικής Μαζοκρατίας 

θα τα εξαφανίσει όλα,

ο μόνος τρόπος 

για να διασωθούν είναι 

να τα 'χουν αποθηκεύσει

οι Ποιητές, 

κάπου, 

για να τα ξαναθυμηθούν

και να τα χρησιμοποιήσουν

πάλι οι άνθρωποι, 

επάνω στο όρος Αραράτ 

της Μοναχικής τους Συνείδησης.

              ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΛΕΖΟΣ

Μια καληνύχτα από την Κόρινθο και να θυμάστε.... "Αθάνατος, ο άνθρωπος, ίσως ποτέ δε γίνει".

Πώς να «φυτρώσουν τα φτερά» που κρύβεις στο μυαλό σου

άμα βαδίζεις στα σκυφτά όταν δεν γονατίζεις;

Αλλά και όταν στα ψηλά σηκώνεις το κεφάλι

το κάνεις ικετευτικά με προσευχές και πάλι;

Κάποιες φορές που σήκωσε, ο άνθρωπος κεφάλι

και τόλμησε με τους θεούς στα ίσα να τα βάλει

αυτοί τότε φοβήθηκαν αθάνατος μη γίνει

και τιμωρό του στείλανε ψυχοπομπό να πάρει.

Αθάνατος, ο άνθρωπος, ίσως ποτέ δε γίνει

μα δικαιούται όρθιος τουλάχιστον να ζήσει.

                 Πάν Καρτσωνάκης

Τα μάτια του Πήγασου είναι σχεδόν σβηστά.

Πάει καιρός που δραπέτευσαν από τα χέρια του Περσέα.

 Θέλησε να φτάσει χωρίς τίποτα στα λευκά αστέρια 

και να θαυμάσει το ρυθμό όλου του σύμπαντος. 

Federico Garcia Lorca (απόσπασμα)

Σαν ουρανός, στα πόδια μου, για να τον περπατήσω.

Πρώτη φορά π΄ αντίκρισα, την θάλασσα θυμάμαι

εκστατικός στεκόμουνα την κοίταζα με δέος.

Στα μάτια μου φαινότανε σαν ουρανός που χάμω

στα πόδια μου εξάπλωσε, για να τον περπατήσω.

Αυτό πρέπει να ένοιωσαν σαν έφτιαξαν τις βάρκες 

κι ύστερα τα καράβια τους για να την περπατήσουν

κι ανθρώπους άλλους για να δουν πως σκέφτονται να μάθουν

δρόμους χαράζοντας πολλούς νέους του εμπορίου.

Οι Έλληνες από νωρίς, απ’ τη μυθολογία

ταξίδεψαν σχεδόν παντού και είναι Ιστορία. 

                           Πάν Καρτσωνάκης

Αθάνατος κι αμείλικτος κανέναν δεν φοβάται.

Τον έρωτα προσπάθησαν από θεό να κάνουν

κάτι αισχρό σιχαμερό που πρέπει να τον κρύβουν.

Οι άνθρωποι στην ηδονή αμαρτωλοί να νοιώθουν 

και δίδασκαν την αποχή, μετάνοια, νηστεία.

Αιώνες τα κατάφεραν  επέζησε λαθραία

να κρύβεται και μουλωχτά παράνομα να βγαίνει

να γίνεται ιστόρημα τραγούδι τροβαδούρων.

Παρ’ όλ’ αυτά  ενίκησε……..βγήκε στην επιφάνεια.

Ο έρωτας είναι θεός συμβιβασμούς δεν κάνει.

Αθάνατος κι αμείλικτος  κανέναν δεν φοβάται.

                            Πάν Καρτσωνάκης

O έρωτας δεν αποτέλεσε μόνο συναίσθημα, τρόπο έκφρασης 

και πηγή έμπνευσης, αλλά και Θεό. 

Κατά την αρχαιότητα, σύμφωνα με τη Θεογονία του Ησίοδου, 

Ο Έρωτας ήταν από τις τρεις θεότητες που δημιούργησαν τον Κόσμο – οι άλλες δύο

 ήταν το Χάος και η Γαία. 

Αυτή η μορφή του Έρωτα γεννήθηκε πριν από τους θεούς του Ολύμπου, 

όταν το Χάος γέννησε τη Γαία και τον Τάρταρο.

Και μια ενδιαφέρουσα ιστορία για τον Έρωτα… 

Κατά τον Ρωμαίο συγγραφέα Απουλήιου, ο θεός Έρωτας έπεσε θύμα 

του ίδιου του του εαυτού. 

Λένε πως υπήρχε μια όμορφη, θνητή κοπέλα, η Ψυχή, 

που η φήμη για την ομορφιά της έφτανε ως τα πέρατα του κόσμου.

 Μόλις η ζηλιάρα θεά Αφροδίτη έμαθε για την ομορφιά της κοπέλας,

 ένιωσε απειλή και έστειλε τον γιό της Έρωτα να δηλητηριάσει όλους τους άνδρες 

για να μην την θέλει κανείς. 

Όμως εκείνος καταλάθος πληγώθηκε από τα βέλη του, και την ερωτεύτηκε παράφορα. 

Καθώς τα χρόνια περνούσαν και η Ψυχή δεν μπορούσε να παντρευτεί κανένα, 

όπως οι άλλες αδερφές τις που είχαν κάνει ήδη οικογένειες, 

οι γονείς της ζήτησαν βοήθεια από το Μαντείο των Δελφών. 

Εκεί τους είπαν πως » η Ψυχή θα παντρευόταν έναν αθάνατο και ότι έπρεπε 

να πάει ντυμένη νύφη στη κορυφή ενός βουνού και να περιμένει έναν δράκο». 

Έτσι, η κοπέλα οδηγήθηκε στην κορυφή του βουνού, όπου ο άνεμος Ζέφυρος 

την λυπήθηκε και την μετέφερε σε μια καταπράσινη κοιλάδα 

με ένα υπέροχο παλάτι που είχε φτιάξει για εκείνη ο Έρωτας. 

Κάθε βράδυ την επισκεπτόταν, χωρίς όμως να της αποκαλύψει ποιος είναι.

Πηγή

Αθάνατες οντότητες και φίλοι, συγγενείς μας.

Οι ζωντανοί έχουν σκιά για να τους συνοδεύει

κι όταν για μας είναι νεκροί, δίχως σκιά στο σύμπαν

θα τριγυρνούν σ’ ασύλληπτες ταχύτητες και θα 'ναι 

οντότητες αθάνατες, ποτέ τους δεν πεθαίνουν. 

Ωστόσο κάποιοι πιο πολύ κοντά μας τριγυρνάνε 

αυτοί που κάτι άφησαν δεν πρόλαβαν τον κύκλο

δεν ολοκλήρωσαν εδώ και προσπαθούν συνήθως

λαθραία να τρυπώνουνε στα όνειρα συνήθως.

Αθάνατες οντότητες οι φίλοι, συγγενείς μας

κι είναι νεκροί όταν εμείς τους έχουμε ξεχάσει. 

                                Πάν Καρτσωνάκης

Αερικά που τριγυρνούν τις νύχτες δίχως σώμα.

Αερικά που τριγυρνούν τις νύχτες στα ποτάμια 

λίγοι μονάχα έχουν δει για να τα περιγράψουν.

Κάποιοι νεράιδες έχουν πει, πανέμορφες πως είναι

κι άλλοι τελώνια που θα πιουν, το αίμα των ανθρώπων.

Αερικά που τριγυρνούν τις νύχτες δίχως σώμα

είναι και κάποιων οι ψυχές π’ ανάπαυση δεν βρίσκουν

γιατί δεν ολοκλήρωσαν τον κύκλο της ζωής τους

κι ελπίζουν μήπως τους δοθεί μια νέα ευκαιρία.

Αερικά που τριγυρνούν στους δρόμους όλη νύχτα

είναι και κάποιοι άνθρωποι που βλέπεις κάθε μέρα. 

                              Πάν Καρτσωνάκης

Γιατί ήταν πάντα σήμερα σ’ αυτό μόνο υπήρχα.

Κι αύριο έχουμε καιρό τους άκουγα να λένε

πολύ συχνά κι από παιδί από πολλούς γνωστούς μου.

Έτσι κι εγώ το έκανα μέρος μιας θεωρίας

σ’ ότι μπορώ αναβολή να δίνω για το μέλλον.

Αναβολή σ’ αναβολή έφτασα στο σημείο

κάποια πολύ σημαντικά προβλήματα να πάνε

οι λύσεις τους στο άπειρο στον μέλλοντα τον χρόνο

κι έτσι ποτέ δεν τα ‘λυσα και μπερδεμένα μείναν.

Αύριο έλεγα κι εγώ κι αύριο δεν ερχόταν

γιατί ήταν πάντα σήμερα σ’ αυτό μόνο υπήρχα.

                       Καρτσωνάκης Πάν

..........που κάθε νύχτα πέθαινε και την αυγή γεννιόταν.

Ποια είναι σπουδαιότερη, για τους ανθρώπους, σκέψου

από την αρχαιότητα περίοδος του χρόνου;

Η πρώτη που ‘ρχεται στο νου είναι μες τον Δεκέμβρη

όταν η μέρα ξεκινά πάλι να μεγαλώνει.

Ήταν σαφώς πολύτιμος ανέκαθεν ο ήλιος

για των ανθρώπων τη ζωή αλλά και του πλανήτη

στο περιβάλλον δηλαδή επίδραση που έχει 

σε κάθε μια εκδήλωση, ζωής, ολόγυρά μας.

Οι άνθρωποι τον λάτρεψαν, τον έκαναν θεό τους

που κάθε νύχτα πέθαινε και την αυγή γεννιόταν.

                                    Πάν Καρτσωνάκης

Υπάρχει θρύλος που παλιά είχα ακούσει, λέγαν..............

Πολλές φορές ουράνιο έχεις θαυμάσει τόξο

όταν το φως στους υδρατμούς ιριδισμούς χαρίζει.

Λένε πως το ουράνιο το τόξο συμβολίζει

ειρήνη, συμφιλίωση και άρα ευτυχία.

Υπάρχει θρύλος που παλιά είχα ακούσει, λέγαν

πως στο σημείο που στη γη το τόξο κατεβαίνει

υπάρχει ένας θησαυρός που κάντζαροι φυλάνε

κι αν είναι κάποιος έξυπνος μπορεί να ξεγελάσει.

Νομίζω πως οι άνθρωποι, επίστεψαν στους θρύλους

γιατί τους ξάνοιγαν, στο νου,  πόρτα στην φαντασία.

                                  Καρτσωνάκης Πάν

Ένας κόσμος σα νησί που ταξιδεύει.........

Ζωγράφισα με γράμματα

κι όλα τα χρώματα της γης

πλάθοντας έναν κόσμο

με λέξεις, όνειρα κι επιθυμίες.

Σε προσκάλεσα να ζήσουμε εκεί

κοιτάζοντας  τη θάλασσα,

τον ουρανό, τους γλάρους

ηλιοβασιλέματα και χαραυγές

έως το τέλος του χρόνου.

Κανείς να μην υπάρχει

 άλλος στον κόσμο μας

παρεκτός οι φίλοι μας.

Ένα κόσμο χάρτινο

 που να τον αντιλαμβάνονται

μόνο όσοι μας αγαπούν και αγαπάμε.

Ένας κόσμος σα νησί που ταξιδεύει

στην απεραντοσύνη του χρόνου

ένας κόσμος δίχως θάνατο

δίχως χθες και αύριο.

Ένας κόσμος που να υπάρχει μόνο το τώρα.

Ένας κόσμος του παρόντος………..

Μοιράστηκα όλα μου τα όνειρά μαζί σου

κι εσύ γέλασες.

Αυτά είναι παιδιάστικες φαντασίες

και ποιητικές ουτοπίες,

μου είπες,

αλλά τελικά δέχτηκες.

Από τότε όμως κάθε νύχτα

μου τραβάς τα σκεπάσματα

αποκαλύπτοντας το γυμνό μου σώμα.

Πάν Καρτσωνάκης

Κόρινθος: 5 φωτογραφίες κι ένα ποίημα, αφιερωμένα εξαιρετικά στη φυγή των νέων.

Χθες το βράδυ...είχα μια συζήτηση με 5 νέα παιδιά 

και το μόνο όνειρο που μου είπαν ότι έχουν πλέον

είναι να φύγουν από την πόλη αλλά και τη χώρα

στην οποία δεν βλέπουν να έχουν κανένα μέλλον.

Θυμάμαι που μου έλεγε σαν ήμουνα παιδάκι

για την πατρίδα, ο παππούς, τις αναμνήσεις που ‘χε.

Πατρίδες προαιώνιες των μυθικών Ελλήνων 

του Πόντου, το χρυσόμαλλο το δέρας, πως το ‘χάσαν.

Μου ‘λεγε πως διέφυγε και ήλθε στην Ελλάδα

και πως αόρατη κλωστή στην Κόρινθο τραβούσε.

Λένε πως μνήμες κουβαλούν, τα κύτταρα, αιώνες

και τις συνθήκες καρτερούν σαν σπόροι να φυτρώσουν. 

Είπαν «μητέρα πόλεων», η Κόρινθος, υπήρξε

και την Κολχίδα ίδρυσαν Κορίνθιοι κι ο Αιήτης.

                                    Πάν Καρτσωνάκης

Κάποιων ανθρώπων, τα κεριά, μας στέλνουν φως ακόμα.

Κάθε στιγμή μοναδική είναι αυτή που ζούμε

την ίδια κιόλας την στιγμή έφυγε, δεν γυρνάει.

Σαν το νερό στον ποταμό που βλέπεις να κυλάει

και είναι πάντοτε εδώ μα κείνο έχει φύγει.

Είναι  κεριά που σβήσανε έγραψε κι ο Καβάφής

μα έχουν κάποιες διαφορές οι  μέρες των ανθρώπων

γιατί ενώ απ τα κεριά το φως τους έχει σβήσει

κάποιων ανθρώπων, τα κεριά, μας στέλνουν φως ακόμα.

Αν δεν καώ, αν δεν καείς σκοτάδια δεν φωτίζουν

Ναζίμ Χικμέτ ο ποιητής έγραφε μες το κελί.

             Πάν Καρτσωνάκης

'Ισως είναι το νόμισμα που σφίγγει στα δόντια του

Και τι είναι τελικά το Ποίημα; 

'Ισως είναι το νόμισμα που σφίγγει στα δόντια του 

ο Ποιητής για να μπει στη βάρκα του Θανάτου.

 Με αυτό θα πληρώσει για το μέγα θαύμα 

που αξιώθηκε και που δεν είναι άλλο 

από την ίδια τη ζωή.

Έχω γράψει τούτο το χαϊ-κου:

'Ολοι χωράμε

οι ζωντανοί κι οι νεκροί

Το μόνο που ξέρω είναι πως ο Ποιητής 

ήταν πάντα ένας αφοσιωμένος της Ζωής.

Είτε τον γεμίζει χαρά, είτε τον θλίβει η Ζωή, 

είτε τον πάει στον Ουρανό, 

είτε τον κατεβάζει στην Κόλαση, 

αυτός μένει πάντα ο αφοσιωμένος της.

Τη μυστήρια αγάπη του για τη Ζωή 

δεν έχει άλλο τρόπο να την εκφράσει: γράφει ποιήματα. 

Νομίζω ότι προσπαθεί να εκφράσει

 κυρίως αυτό που κρύβει η ζωή. 

'Οπως ο έρωτας κρύβει αυτό 

που μας κάνει ερωτευμένους.

Η Ποίηση λοιπόν είναι πράξη ερωτική; 

'Η μήπως πράξη απόγνωσης; 

'Η μήπως και τα δύο; 

Πράξη ερωτική και συνάμα πράξη απόγνωσης.

 Γιώργης Παυλόπουλος

Με τον ιδρώτα των πολλών κάνει ακόμα κύκλους.

Σαν τον τροχό, στα Λούνα Παρκ είναι αυτό το κράτος.

Οι πιο πολλοί στέκουν κοιτούν τους άλλους που γυρίζουν

και ο τροχός απ τα ψηλά στα χαμηλά τους πάει.

Ωστόσο αυτοί που τον κοιτούν πληρώνουν που γυρίζει.

Με τον ιδρώτα των πολλών κάνει ακόμα κύκλους

για ν ανεβάζει στα ψηλά δημαγωγούς και γλείφτες

που τους πολλούς στα χαμηλά κοιτάζουν και γελάνε

μα δημοσίως τον λαό με γαλιφιές "χαϊδεύουν".

Αυτά είχε υπ όψιν του, ο ποιητής και είπε

πως αν ξυπνήσεις μονομιάς θα ΄ρθει τούμπα ο ντουνιάς.

                     Πάν Καρτσωνάκης

Δυστυχώς και η Γη με δικά μας έξοδα γυρίζει.

           Οδυσσέας Ελύτης

Άιντε θύμα άιντε ψώνιο άιντε σύμβολο αιώνιο

αν ξυπνήσεις μονομιάς θα `ρθει ανάποδα ο ντουνιάς

 Κώστας Βάρναλης

Από την μπαλάντα του κυρ Μέντιου