Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα περίπατος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα περίπατος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 3 Αυγούστου 2017

Ελάχιστοι την θέωση ίσως και να βιώσουν.

Όταν οι μύστες ένωναν τα χέρια τους να ψάλουν 
μπρος στο βωμό θυμίαμα προσφέροντας  στο θείο
και οι πιστοί εκστατικοί να μάθουν καρτερούσαν 
αν θα δεχτεί την προσφορά για να τους ευνοήσει. 

Ανέκαθεν οι άνθρωποι από θεούς ζητούσαν 
παρακαλούσαν τους θεούς όπως κι αν ονομάζουν
μια δύναμη ανώτερη γι αυτούς ν’ αποφασίζει
και κάποιους να μεσολαβούν η σύνδεση να γίνει.  

Ελάχιστοι την θέωση ίσως και να βιώσουν
που βρίσκεται εν σπέρματι σε όλους τους ανθρώπους. 
                            Πάν Καρτσωνάκης

Δευτέρα 11 Ιουλίου 2016

'Ισως είναι το νόμισμα που σφίγγει στα δόντια του

Και τι είναι τελικά το Ποίημα; 
'Ισως είναι το νόμισμα που σφίγγει στα δόντια του 
ο Ποιητής για να μπει στη βάρκα του Θανάτου.
 Με αυτό θα πληρώσει για το μέγα θαύμα 
που αξιώθηκε και που δεν είναι άλλο 
από την ίδια τη ζωή.

Έχω γράψει τούτο το χαϊ-κου:
'Ολοι χωράμε
οι ζωντανοί κι οι νεκροί
Το μόνο που ξέρω είναι πως ο Ποιητής 
ήταν πάντα ένας αφοσιωμένος της Ζωής.
Είτε τον γεμίζει χαρά, είτε τον θλίβει η Ζωή, 
είτε τον πάει στον Ουρανό, 
είτε τον κατεβάζει στην Κόλαση, 
αυτός μένει πάντα ο αφοσιωμένος της.

Τη μυστήρια αγάπη του για τη Ζωή 
δεν έχει άλλο τρόπο να την εκφράσει: γράφει ποιήματα. 
Νομίζω ότι προσπαθεί να εκφράσει
 κυρίως αυτό που κρύβει η ζωή. 
'Οπως ο έρωτας κρύβει αυτό 
που μας κάνει ερωτευμένους.

Η Ποίηση λοιπόν είναι πράξη ερωτική; 
'Η μήπως πράξη απόγνωσης; 
'Η μήπως και τα δύο; 
Πράξη ερωτική και συνάμα πράξη απόγνωσης.
 Γιώργης Παυλόπουλος

Παρασκευή 15 Ιανουαρίου 2016

Καθώς κοιτάζω γύρω μου τη φύση του Γενάρη.....

Όταν ο άνεμος βογκά στους δρόμους και στις στέγες
και τρίζουν τα πορτόφυλλα φυλλορροούν τα δέντρα
εγώ κοιτάζω σύννεφα που κυνηγά ο ήλιος
τα κύματα της θάλασσας που ‘ρχονται και ξεσπάνε.  

Νιώθω μονάχα λύτρωση και δάκρυα στα μάτια
καθώς κοιτάζω γύρω μου τη φύση του Γενάρη
κι όπως συνήθως γίνεται στους  τίτλους τέλους, έργου
μια μουσική υπόκρουση νομίζω πως ακούω.

Κάτι σαν κλάμα γυναικών θρήνο και μοιρολόι 
στου άνεμου τα βογκητά  που σέρνεται στους δρόμους.
Πάν Καρτσωνάκης
15-1-2016

Τρίτη 5 Μαΐου 2015

Να βλέπεις το μέλλον που έρχεται ή το χθες που έφυγε;

Αλήθεια τι είναι καλύτερο; 
Να βλέπεις το μέλλον που έρχεται 
ή το χθες που έφυγε; 
Να ζεις το σήμερα σαν όπως αρμόζει 
στους ανδρείους της ηδονής,
 όπως έγραφε και ο Καβάφης, 
ή απλά να το καταγράφεις, κάτι 
σαν ανταποκριτής του μέλλοντος;
 Αλήθεια πόσες φορές θα ξαναγυρίσουμε εδώ
 αλλάζοντας μοντέλο ζωής κάθε φορά 
ή έχουμε μόνο μία και ανεπανάληπτη ευκαιρία; 
Μήπως κουβαλάμε μνήμες άλλων 
που έζησαν χιλιάδες χρόνια πριν 
και όχι στο δικό μας ηλιακό σύστημα απαραίτητα;
 Μήπως είμαστε ταξιδιώτες, πολύ απλά,
 που κάνουν στάση στον πλανήτη μας 
περιμένοντας το επόμενο λεωφορείο;
 Μήπως είμαστε ο σπόρος που φύτρωσε 
πάνω σε τούτον τον πλανήτη; 
Μήπως είμαστε η αρρώστια
 ενός πλανήτη που γερνάει; 
Πάν Καρτσωνάκης
Really,what is the best? 
To see the future that comes 
or the yesterday that's gone?
 To live the present appropriately
 to the brave men of the pleasure, 
as Kavafis wrote
 or just write it down, 
like a future correspondent? 
Really,how many times
 shall we get back here, 
changing our way of life each and every time 
or do we have one and only unique opportunity? 
Do you carry memories of other people,
 that lived thousands of years before 
and not necessarily in our solar system?
Are we simply just travelers that make 
a stop in this planet
 waiting for the next bus to pass by?
 Are we the seeds that have grown on this planet? 
Are we the disease of this planet
 that's getting old?
 Kartsonakis Pan

Σάββατο 31 Μαΐου 2014

Κόρινθος: Όλο να φύγεις ήθελες, σχεδίαζες ταξίδια. . .


  


























Στη  πόλη σου ασφυκτικά πίστευες πως πνιγόσουν
         κι ανόητα χαράμιζες  άσκοπα τον καιρό σου
     εγκλωβισμένος στα μικρά κι ασήμαντα δρομάκια
     με τα λαμπρά ονόματα, που έγραφε κι ο Κώστας
      ο Καρυωτάκης λίγο πριν, αυτόχειρας δραπέτης,
       από την Πρέβεζα βρεθεί στων ιδεών την πόλη
      που "νομοθέτας της, κανείς γελάει τυχοδιώκτης". 

     Πολύ συχνά το σούρουπο και πριν να έλθει νύχτα
       τα βήματά σου σ έφερναν στης πόλης το λιμάνι
   εκεί που θα φευγαν γι αλλού τα πλοία που χαν δέσει.
     
    Τα κοίταζες σιωπηλός ώσπου να σκοτεινιάσει
κι ύστερα πάλι γύρναγες στους ίδιους πάλι δρόμους . . 

       Έτσι που ρήμαξες εδώ γι΄ αλλού να μην ελπίζεις.
                           Τάκης  Καρτσωνάκης

Τετάρτη 21 Μαΐου 2014

Κόρινθος: Χορευτές του ήλιου και της θάλασσας.

Ανθοδέσμη
Φωνές και πούπουλα.
Εαρινή συμφωνία προς τιμή του ήλιου.
Λευκές πινελιές στον γαλάζιο καμβά.
Ένα σμάρι ελπίδες για τους ναυαγούς
και για μένα
που ώρες μπορώ να τους χαζεύω
με το μυαλό μου μαζί τους να πετάει
κοντά τους
ξένος και φίλος της στεριάς.
Γλάροι !!!
Βεγγαλικά του θεού.
Ακροβάτες του ανέμου.
Λευκές φωνές αγγέλων.
Χορευτές του ήλιου και της θάλασσας.
Πάρτε μαζί σας την ψυχή μου
να πετάξει όπως εσείς στα κύματα
στα σύννεφα και στον ήλιο.
Σπονδή στην Άνοιξη.
Τάκης Καρτσωνάκης