Κάποιων ανθρώπων, τα κεριά, μας στέλνουν φως ακόμα.

Κάθε στιγμή μοναδική είναι αυτή που ζούμε

την ίδια κιόλας την στιγμή έφυγε, δεν γυρνάει.

Σαν το νερό στον ποταμό που βλέπεις να κυλάει

και είναι πάντοτε εδώ μα κείνο έχει φύγει.

Είναι  κεριά που σβήσανε έγραψε κι ο Καβάφής

μα έχουν κάποιες διαφορές οι  μέρες των ανθρώπων

γιατί ενώ απ τα κεριά το φως τους έχει σβήσει

κάποιων ανθρώπων, τα κεριά, μας στέλνουν φως ακόμα.

Αν δεν καώ, αν δεν καείς σκοτάδια δεν φωτίζουν

Ναζίμ Χικμέτ ο ποιητής έγραφε μες το κελί.

             Πάν Καρτσωνάκης

Ηττήθηκε πριν γεννηθεί και πέθανε στη γέννα.

Ο μοιρολάτρης άνθρωπος είναι παραιτημένος 

ηττήθηκε πριν γεννηθεί και πέθανε στη γέννα.

Εσύ γράφεις τη μοίρα σου και όχι ο καφές σου.

Γι αυτό σου λέω, στον καφέ, μην ψάχνεις τη ζωή σου.

Κι αν, όπως είπε ο ποιητής, την ζωή σου δεν μπορείς

όπως θέλεις να την κάνεις, προσπάθησε μονάχα 

πως να μην την ευτελίζεις, μην κάνεις βαρετή,

πηγαίνοντάς τη δω κι εκεί, ανόητα, σαν ξένη.

Άδραξέ τη, τη ζωή σου, γιατί ζεις για μια φορά

να τολμήσεις να πετάξεις κι ας σου κάψουν τα φτερά.

                    Πάν Καρτσωνάκης

'Ισως είναι το νόμισμα που σφίγγει στα δόντια του

Και τι είναι τελικά το Ποίημα; 

'Ισως είναι το νόμισμα που σφίγγει στα δόντια του 

ο Ποιητής για να μπει στη βάρκα του Θανάτου.

 Με αυτό θα πληρώσει για το μέγα θαύμα 

που αξιώθηκε και που δεν είναι άλλο 

από την ίδια τη ζωή.

Έχω γράψει τούτο το χαϊ-κου:

'Ολοι χωράμε

οι ζωντανοί κι οι νεκροί

Το μόνο που ξέρω είναι πως ο Ποιητής 

ήταν πάντα ένας αφοσιωμένος της Ζωής.

Είτε τον γεμίζει χαρά, είτε τον θλίβει η Ζωή, 

είτε τον πάει στον Ουρανό, 

είτε τον κατεβάζει στην Κόλαση, 

αυτός μένει πάντα ο αφοσιωμένος της.

Τη μυστήρια αγάπη του για τη Ζωή 

δεν έχει άλλο τρόπο να την εκφράσει: γράφει ποιήματα. 

Νομίζω ότι προσπαθεί να εκφράσει

 κυρίως αυτό που κρύβει η ζωή. 

'Οπως ο έρωτας κρύβει αυτό 

που μας κάνει ερωτευμένους.

Η Ποίηση λοιπόν είναι πράξη ερωτική; 

'Η μήπως πράξη απόγνωσης; 

'Η μήπως και τα δύο; 

Πράξη ερωτική και συνάμα πράξη απόγνωσης.

 Γιώργης Παυλόπουλος

Κόρινθος: Μια καληνύχτα με 4 φωτογραφίες και λίγα λόγια.

Όταν την είδα για πρώτη φορά

 την κοίταξα με περιφρόνηση 

 και της ζήτησα να μου αδειάζει την γωνιά

 γιατί δεν άντεχα να την βλέπω.

 Τόσο άσχημη μου είχε φανεί.

 Έφυγε, μα από τότε την ξαναείδα

κι άλλες φορές. 

Τόσες πολλές και σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα 

που υποπτεύομαι πως τελικά τίποτα δεν ήταν τυχαίο.

Με τον καιρό την συνήθισα και μπορώ να πω 

πως η αρχική απέχθεια, για την εξωτερική της εμφάνιση, 

έγινε σιγά - σιγά και δίχως να το καταλάβω 

συμπάθεια κι εκτίμηση 

ώσπου στο τέλος έγινε και αυτό που φοβόμουν 
από την αρχή. 

Έφτασε μια στιγμή που τόλμησε 

να μου προτείνει να συζήσουμε. 

Ήταν μία πολύ δύσκολη, για μένα,

 χρονική συγκυρία και ενέδωσα.

 Τελικά έγινε κι αυτό!

Από τότε όμως, σχεδόν κάθε νύχτα, 

μου ανάβει τα φώτα και απαιτεί να γράφω! 

Μόνο τις πρώτες πρωινές ώρες, που πάει για ύπνο, 

με αφήνει να ησυχάσω κι εγώ. 

Έτσι περνάμε τον καιρό μας 

αλλά δεν τολμώ να τη χωρίσω 

γιατί οφείλω επίσης να ομολογήσω 

πως τώρα πια είμαι ευχαριστημένος 

με συντροφιά και παρηγοριά την Ποίηση.

 Ξέχασα επίσης να σας πω, πως εντωμεταξύ, 

ζούμε μαζί λες και την έχω παντρευτεί

 με τους καυγάδες μας, τους μικροχωρισμούς μας 

και όλα τα σχετικά, 

άσχετα αν την μοιράζομαι με τόσους πολλούς. 

Την έχω ανάγκη κι ας μου πίνει το αίμα κυριολεκτικά.

 Πιστεύω ότι όπως οι παντρεμένοι 

που είναι κατά βάθος ευχαριστημένοι όσο και αν γκρινιάζουνε

 έτσι κι εγώ έχω μία μορφή εξάρτησης 

γιατί αλλιώς θα είχα πάρει διαζύγιο 

ή θα είχα αυτοκτονήσει. 

Πόσο δίκιο είχε εκείνος που έγραψε

πως είναι το καταφύγιο που φθονούμε.

 Πάν Καρτσωνάκης

Το θηρίο που ποτέ δεν εγκατέλειψε τον άνθρωπο.

Ο πόλεμος ήταν ανέκαθεν ο τρόπος που το θηρίο 

ήξερε να επιβιώνει.

Το θηρίο που ποτέ δεν εγκατέλειψε τον άνθρωπο.

Για να μην τρομάζουν όμως οι άνθρωποι 

το έντυναν με όμορφα και πολύχρωμα ρούχα

ούτως ώστε να φαντάζει όμορφο, κι έτσι περήφανο

 και κορδωτό το παρουσίαζαν, στα μάτια των έφηβων κυρίως.

Αυτών δηλαδή που θα έτρωγε ο Μινώταυρος. 

Από τους χρόνους των παραμυθιών

και των ηρωικών κατορθωμάτων  των προγόνων τους

οι άνθρωποι πολεμούσαν.

Έγραφαν και μουσικές και στίχους

για να ντύσουν το θηρίο κι έκαναν γιορτές και παρελάσεις

για να τιμήσουν τους νεκρούς τους.

Φυσικά, αυτοί που αμύνονταν για την πατρίδα,

και την υπεράσπιση της γης των προγόνων τους

 δεν είχαν άδικο αλλά και οι άλλοι 

εφευρίσκαν ιδανικά για τους πολέμους τους.

Πότε μιλούσαν για εκπολιτισμό των βαρβάρων,

πότε για την δημοκρατία ενάντια στον ολοκληρωτισμό

ή την προσφορά βοήθειας στους συμμάχους τους

 και άλλοτε για μια Ελένη.

Πάν Καρτσωνάκης

Αφιερωμένο στους ερωτευμένους. Στους αθεράπευτα κι αιώνια ερωτευμένους.

Να ταξιδεύω μ άρεσε στα όνειρά μου μέσα

κι όταν ξυπνούσα το πρωί και ήμουν κουρασμένος

σκεφτόμουν τα υπέροχα ταξίδια που χα κάνει

κι ήταν γλυκιά η κούραση ήμουν ευτυχισμένος.

Δεν μ ένοιαζαν ποια όμορφα τοπία συναντούσα

ούτε και τα περίεργα τα φρούτα και τα άνθη

τα ζώα τα παράξενα τα δέντρα και τα ρούχα

οι γλώσσες και οι άνθρωποι αδιάφορα μου ήταν.

Υπέροχα τα έβρισκα εκείνα τα ταξίδια 

γιατί στα όνειρα κι εσύ ήσουν μαζί μου πάντα.

Πάν Καρτσωνάκης

Υ.Γ: Αφιερωμένο στους ερωτευμένους.

Στους αθεράπευτα κι αιώνια ερωτευμένους.

Μα φυσικά δεν είναι άνεμος αυτός που μπαίνει σπίτι να κρυφτεί.

Δεν είναι άνεμος αυτός,

που τραγουδά στη στέγη 

και με σταγόνες τις βροχής,

στο τζάμι μου δακρύζει 

ούτε αυτός που μου χτυπά, 

την πόρτα όλη νύχτα 

και με το δέντρο στην αυλή,

γλεντάει και χορεύει.

Είναι ο άνεμος αυτός, 

που τρίζει τα παντζούρια,

βαδίζει στον διάδρομο 

και μου ‘σπασε τη γλάστρα;

Είναι ο άνεμος αυτός 

που ψιθυρίζει λόγια, 

σφυρίζει μία μουσική

που είναι σα να κλαίει;

Μα φυσικά δεν είναι άνεμος αυτός, 

που μπαίνει σπίτι να κρυφτεί,

μα κάποιος που πεθαίνει.

ή πάλι όποιος προσπαθεί

να μπει μέσα στο σπίτι

μπορεί και να γεννιέται.

Πάν Καρτσωνάκης 2009

This is not the wind

that sings on the roof

and bursts in tears

with rain drops 

on my window glass.

This is not the wind that knocks

 on my door all night long 

and has fun by dancing 

with the tree in the yard, either.

Is this the wind that creaks

on the window shutters, 

walks in the corridor 

and broke my flower pot?

Is this the wind that whispers

some words and whistles a crying music?

But of course it is not the wind,

 that tries to enter into the house 

in order to hide itself.

 But it's someone who is dying.

But of course it is not the wind,

 that tries to enter into the house 

in order to hide itself.

 But it's someone who is born.

  Kartsonakis Pan 2009

Απ το υπόγειο τραγουδούν τις κορυφές του κόσμου.

Στα μονοπάτια του μυαλού γεννούν τα όνειρά μας

 κάνουν ταξίδια που κανείς παραμυθάς δεν είπε. 

Εικόνες που αδυνατούν να περιγράψουν λόγια

 έχουν σε χρόνους άρρυθμους μια λογική δική τους.

 Αλλόκοτες, περίπλοκες, προσωπικές πορείες

 σπάζουν φραγμούς και σύνορα με γνώμονα τ αστέρια. 

Αδυνατούν οι ποιητές να ζήσουν στην αλήθεια, 

έτσι κι αλλιώς το ξέρουνε αλήθεια δεν υπάρχει.

 Αγανακτούν και πνίγονται να σπάσουνε τους φράχτες

 κι απ το υπόγειο τραγουδούν τις κορυφές του κόσμου.

 Χαρτογραφούν οι ποιητές τα ίχνη τους αφήνουν 

κι αν προχωρήσουν χάνονται βυθίζονται στο μέλλον. 

Πάν Καρτσωνάκης

Αύγουστος 2010

------------------------------------------

In the paths of the mind they born our dreams 

and make trips that no storyteller has ever said. 

Images that fail to describe the words, 

have at times of no rhythm a logic of their own.

 Strange, complex, personal roots 

break barriers and borders, leading by the stars.

 The poets are unable to live the truth, 

although they know that truth does not exist.

 Furious and eager to break the fences 

and they sing from the basement the peaks of the world. 

The poets make maps, they leave their traces 

and if they go ahead, they are lost and sunk in the future. 

Kartsonakis Pan

Ψιθυριστά και τρυφερά οι μέρες αργοσβήνουν.........

Πάνω στα φύλλα, η βροχή, λέει πολλά τραγούδια.

Με σεβασμό, μουρμουριστά, ποτίζει τα λουλούδια.

Του φθινοπώρου, η βροχή, σα βάλσαμο στ αυτί μου

ακούω κλαίει τρυφερά απ έξω, στην αυλή μου.

Τράβηξα τις κουρτίνες μου, με φως να πλημμυρίσει

το σκοτεινό δωμάτιο και τις σκιές να σβήσει.

Άνοιξα και το τζαμωτό, είναι ζεστά κι ακόμα

μ αρέσουνε οι μυρωδιές,  απ το βρεγμένο χώμα.

Ψιθυριστά και τρυφερά οι μέρες αργοσβήνουν,

του φετινού καλοκαιριού ανάμνηση να γίνουν.

 Πάν Καρτσωνάκης

Σεπτέμβριος του 2014

Φεγγοβολούν σαν αστραπές, σαν έρωτες που σβήνουν.

Οι νύχτες κλέβουν θαύματα που κρύβουν τα σκοτάδια

τα νοιώθεις σαν τ΄ αρώματα κι αισθάνεσαι σα χάδια.

Μα στη ζωή μας τη μικρή ποιοι τάχα προλαβαίνουν

να εξηγήσουν θαύματα και πως αυτά συμβαίνουν;

Φεγγοβολούν σαν αστραπές, σαν έρωτες που σβήνουν

και παραμένουν θαύματα κι εξήγηση δε δίνουν.

Τις νύχτες ανεκπλήρωτα τα όνειρα θα μένουν

όσες φορές κι αν έλθουνε όσο κι αν επιμένουν.

Τους έρωτες σαν όνειρα και θαύματα θα ζούμε

εμείς που δεν θα μάθουμε απ τ΄ όνειρο να βγούμε. 

                           Καρτσωνάκης  Πάν

                               Νοέμβρης 2013

Σαν φιλάργυρος πειρατής σχίζω τον χάρτη του θησαυρού.

Κουρνιάζω μέσα σου σιωπηλός 

κι ακούω τους χτύπους της καρδιά σου.

Κουλουριάζομαι σαν έμβρυο 

κι ανασαίνω θεσπέσιες ευωδιές 

του μυστικού σου κήπου. 

Απάνεμο λιμάνι κι αραξοβόλι, 

όαση στον άνυδρο κι άγριο κόσμο,

η αγκαλιά σου.

Ολοχρονίς μιαν Άνοιξη.

Μια δροσερή ανάσα ζωής 

στην μπόχα που πνίγει τις μίζερες ζωές μας.

Πολύχρωμα παράξενα πουλιά θαρρώ 

εκστασιασμένος πως ακούω 

και μουσικές εξαίσιες

από  αχειροποίητα μουσικά όργανα 

που δεν τόλμησε ποτέ 

να τ ακουμπήσει ανθρώπινο χέρι. 

Πολύτιμα πετράδια, λαμπερά σαν τ' αστέρια

ανακαλύπτω στα λόγια σου

κι εγώ σα φιλάργυρος πειρατής 

σχίζω τον χάρτη του θησαυρού

αχαρτογράφητη περιοχή να μείνει

για πάντα η κρυψώνα μου. 

Τόσο πολύ ερωτευμένος κι εγωιστής

αποδείχτηκα

που τη φυλακή της μοναξιάς μου τώρα

νοιώθω τόσο μα τόσο οδυνηρή και αδιέξοδη.

Πάν Καρτσωνάκης

Αυτοί, θέλω να είναι οι δικοί μου φίλοι.

Είναι κάποιοι άνθρωποι που δε μεγαλώνουν ποτέ

δεν ωριμάζουν, όπως συνήθως λένε, 

κι ούτε ποτέ τους κατασταλάζουν.

Παραμένουν περίεργοι σαν παιδιά κι αναποφάσιστοι.

«Ανοικτοί» για να δεχτούν κάθε τι το νέο 

ακόμη κι αν κάτι φαίνεται τρελό εκ πρώτης όψεως.

Έχουν μια δική τους οπτική για τον κόσμο

και ψάχνουν να βρουν σχέσεις, συνδυασμούς 

συσχετισμούς και αιτιολογίες

σε ότι συμβαίνει γύρω τους.

Ακόμη κι όταν όλα φαίνονται απλά

σίγουρα  και λογικά 

αυτοί ψάχνουν να βρουν το παράδοξο

το ανεξήγητο 

αυτό που αλλάζει την λογική ροή 

της ρουτινιάρικης εξέλιξης.

Τις περισσότερες φορές δεν τα καταφέρνουν

 και κουρασμένοι, ίσως και απογοητευμένοι

 κάποιοι πέφτουν στο κενό.

 Χάνονται στους δαιδαλώδεις λαβυρίνθους

 ή καίγονται σαν τις πεταλούδες στο φως της λάμπας.

Αυτοί είναι οι άνθρωποι που ζουν 

ανάμεσα στο σήμερα και το παρελθόν τους 

ισορροπώντας 

πάνω σε μια τεντωμένη σκέψη για το μέλλον.

Ζουν ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα.

Θρέφονται με τις επιθυμίες, τα θέλω και τα όνειρα.

Αυτοί, οι αιθεροβάμονες,

όπως κάποιοι τους χαρακτηρίζουν,

θέλω να είναι οι δικοί μου φίλοι.

Πάν Καρτσωνάκης

Νύχτα ξυπνούν τα ένστικτα που ζούνε στο κορμί μας.

Νύχτα ξυπνούν τα ένστικτα 

που ζούνε στο κορμί μας 

και προσπαθούν σα σύμβολα

 να μπούνε, με εικόνες,

 μες το μυαλό, σαν όνειρα 

υπόσταση να λάβουν 

και μια ζωή αυτόνομη 

με τέχνη να κερδίσουν.

Νύχτα ξυπνούν τα όνειρα, 

ο ήλιος τα σκοτώνει. 

Στο φως της μέρας, οι σκιές, 

δεν έχουν γοητεία 

ενώ τις νύχτες μαγικά

 τα σχήματα φαντάζουν 

και με τα χρώματα φωνή 

νομίζεις αποκτούνε.

Ονειροβάτες ποιητές 

ανοίγουνε τις πόρτες 

στα ένστικτά τους διαρκώς 

κι έγιναν έρμαιά τους. 

Ονειροβάτες ποιητές 

που χάσαν τη ζωή τους 

στις οπτασίες, στις σκιές 

υπόσταση να δίνουν. 

Καρτσωνάκης Πάν

Κι όμως, το φως του φεγγαριού ασκεί μια γοητεία!

Πώς να το πω;

Ούτε κι εγώ δεν έχω καταλάβει

πως γίνεται κι ασκεί 

μια τέτοια γοητεία

κι από τα βάθη του μυαλού

ξυπνάει αναμνήσεις.

Όχι, δεν θα τις πω ανάμνηση

αλλά και πώς να περιγράψω

εικόνες που ‘ρχονται στο νου

σα να τις έχω ζήσει

που όμως ποτέ δεν έζησα.

Όχι, δεν είναι λογικό.

Μα πώς να ονοματίσω

πώς να το πω, που αδυνατώ 

μια σοβαρή εξήγηση να δώσω;

Κι όμως, το φως του φεγγαριού

ασκεί μια γοητεία!

 Πάν Καρτσωνάκης

Λέξεις π ακούς στο σπίτι σου, στην αγορά, στους δρόμους.

 Εγώ δεν είμαι ποιητής, ποιήματα να γράφω

 λέξεις στοιχίζω στο χαρτί κι ύστερα υπογράφω.

 Λέξεις ωστόσο π αγαπώ κι από μικρός τις ξέρω

 στις ίδιες πότε χαίρομαι κι άλλοτε υποφέρω.

 Αυτές τις λέξεις τις απλές τις λέμε κάθε μέρα

  είναι στο λεξιλόγιο της μάνας, του πατέρα.

Λέξεις π ακούς στο σπίτι σου, στην αγορά, στους δρόμους.

Λέξεις που είναι ζωντανές κι όχι «νεκρές» σε τόμους. 

Όχι, δεν είμαι ποιητής κι αν γράφω έτσι στίχους

  είναι γιατί, νεώτερος, έγραφα μόνο τοίχους.

                                Τάκης Καρτσωνάκης

Αν είχε χρώμα ο άνεμος.

Αν είχε χρώμα ο άνεμος 

σάρκα τα όνειρά μου

 και μονοπάτια το μυαλό 

εγώ δεν θ΄ αγαπούσα.

Θα είχε σβήσει η φωτιά 

που ζει στα σωθικά μου 

και την ταΐζω όνειρα

 ελπίδες και στιχάκια.

Όμως ο άνεμος φωνή 

μονάχα διαθέτει 

και όνειρα η σάρκα μου

 να τρώει μόνο ξέρει.

.......................................

Μα το μυαλό μου αδιάβατο 

θα παραμένει δάσος

 κι εγώ χαμένος περπατώ 

ψάχνω, φωνάζω, γράφω

 χειρονομώ, γελώ κι ελπίζω.

Τάκης Καρτσωνάκης

If the wind had color

 if my dreams had flesh

 if my mind had paths 

I would not love.

The fire that burns inside me 

and I feed it with dreams,

 hopes and rimes,

 would have been out

 But the wind has only voice 

and my flesh just eats the dreams.

............................................

But my thoughts remains

 an impassable forest

 and I wander around

 searching,shouting,writing,

 gesturing and I hope...

Kartsonakis takis

Τώρα, δε φταίνε οι σκιές, αλλά το φως που φεύγει.

Δίχως φως δεν υπάρχουν σκιές,

έγραφε θυμάμαι ένα σύνθημα

στο μακό σου φανελάκι

και ζωγραφίζαμε ολόγυρα λουλούδια,

πουλιά, καρδιές και νότες.

Συμφωνούσαμε

πως ο κόσμος θα γίνει καλύτερος

και η δική μας η γενιά

νομίζαμε πως θα τον κάνει καλύτερο.

Πιστεύαμε πως η γενιά μας

θα καταργούσε τους πολέμους

την πείνα και την εξαθλίωση .

Τραγουδούσαμε την ειρήνη

τον έρωτα και την ελευθερία.

Γράφαμε συνθήματα στους τοίχους.

Τότε . . . . . . . . . . .

Τώρα . . . . . . . . . . . . . . .

Τώρα, δε φταίνε οι σκιές

που φαίνονται μεγάλες

αλλά το φως που φεύγει.

Φωτογραφίες - Κείμενο: Καρτσωνάκης

http://kartson.pblogs.gr/

http://petra.pblogs.gr/