Αυτή μου την ψευδαίσθηση «ταΐζω» με τους στίχους.

Να δραπετεύσω στ όνειρο στα σύννεφα να πάω

σε κορυφές απάτητες σε δάση και σε λόγγους

σε ακρογιάλια και νησιά στα κύματα απάνω

όπως πετάνε τα πουλιά και όπως ο αέρας.

Κι όταν θα έλθει η στιγμή να φύγω απ τον κόσμο

θα ήθελα σαν τα πουλιά να γίνω έστω λίγο.

Σαν άνεμος ελεύθερος να νιώσω λίγες ώρες

έστω και σαν ψευδαίσθηση στερνή επιθυμία.

Αυτή μου την ψευδαίσθηση «ταΐζω» με τους στίχους

αλλά κι εσύ, στην ποίηση, δεν βρίσκεις «καταφύγιο»;

                                     Πάν Καρτσωνάκης

Ψιθυριστά και τρυφερά οι μέρες αργοσβήνουν.........

Πάνω στα φύλλα, η βροχή, λέει πολλά τραγούδια.

Με σεβασμό, μουρμουριστά, ποτίζει τα λουλούδια.

Του φθινοπώρου, η βροχή, σα βάλσαμο στ αυτί μου

ακούω κλαίει τρυφερά απ έξω, στην αυλή μου.

Τράβηξα τις κουρτίνες μου, με φως να πλημμυρίσει

το σκοτεινό δωμάτιο και τις σκιές να σβήσει.

Άνοιξα και το τζαμωτό, είναι ζεστά κι ακόμα

μ αρέσουνε οι μυρωδιές,  απ το βρεγμένο χώμα.

Ψιθυριστά και τρυφερά οι μέρες αργοσβήνουν,

του φετινού καλοκαιριού ανάμνηση να γίνουν.

 Πάν Καρτσωνάκης

Σεπτέμβριος του 2014