Τότε που έφευγαν τα τραίνα για το μέτωπο.

         "Και ξαφνικά, κάποια στιγμή, 

             οι ράγες γεμίζουν ζωή"!

"Στην παλαιά αποβάθρα ταξιδιώτες

περιμένουν χρόνια το τρένο.

Το διαμελισμένο τρένο του σταθμού.

Κουφάρια ακίνητα μηχανής και βαγονιών

στέκονται μπροστά τους.

Άνθρωποι και τρένο σε στάση."

“Ένα φάντασμα σταθμάρχη περιμένει το σινιάλο.

Ξαφνικά, κάποια στιγμή,

οι ράγες γεμίζουν ζωή …”

Ανάμεσα στις σκουριασμένες ράγες

των παλιών σιδηροδρομικών σταθμών

που από την εγκατάλειψη, έχουν χορταριάσει

κι έχουν αφίξεις κι αναχωρήσεις τρένων

κάτι χρόνια να αναγγείλουν,

ο επισκέπτης αν θα ψάξει

με προσοχή όμως μεγάλη και αγάπη

και είναι τυχερός,

θα ανακαλύψει

ανάμεσα στις πέτρες και τα σκουπίδια

κάτι πολύτιμα πετράδια που γυαλίζουν.

Είναι κάτι πέτρες

που σταλαγματιά με τη σταλαγματιά έχουνε γίνει

από χιλιάδες δάκρυα χαράς

μα πιότερο της λύπης

κι από βαλσαμωμένα λόγια αγάπης.

Τις έχουν σχηματίσει

τόσα λόγια, υποσχέσεις και φιλιά

αναχωρήσεων κι αφίξεων

απολιθώματα αναστεναγμών

και προπαντός ιζήματα

ανεκπλήρωτων υποσχέσεων επιστροφής.

 Καρτσωνάκης Πάν

Μήπως, ενώ έχουμε πεθάνει, ζούμε μόνο κατά φαντασίαν;

Άρα μη θανόντες τώ δοκείν ζώμεν μόνον,

Έλληνες άνδρες, συμφορά πεπτωκότες

όνειρον εικάζοντες είναι τόν βίον;

ή ζώμεν ημείς, τού βίου τεθνηκότος;

Παλλαδάς ο Αλεξανδρεύς, 4ος μ.Χ. αιών,

 Έλληνας ποιητής

μτφρ: Μήπως, ενώ έχουμε πεθάνει,

 ζούμε μόνο κατά φαντασίαν,

εμείς οι Έλληνες, 

που έχομε περιπέσει σε συμφορά

νομίζοντας ότι η ζωή είναι όνειρο;

ή ζούμε εμείς, κι έχει αποθάνει η ζωή;

(θρηνεί για την εξαφάνιση του Ελληνισμού)

Διόλου δεν έφυγαν

Αναπνέουν ακόμη εδώ.

Σαν τα λουλούδια την Άνοιξη.

Υπάρχει το άρωμά τους.

Αγριολούλουδα που επιμένουν.

Τι και αν ρήμαξαν τα σπίτια τους,

βεβήλωσαν τα ιερά τους,

έσπασαν τ αγάλματα με τη μορφή τους

κι έκαψαν τα γραφτά τους.

Υπάρχουν ακόμη εδώ!

Γκρέμισαν κι έφεραν στο έδαφος

 τους ιερούς ναούς τους.

Ξερίζωσαν τη θύμησή τους;

Όχι δεν έφυγαν ποτέ από τη χώρα τους.

Υπάρχουν πάντοτε στη γη που τους ξεγέννησε.

Διόλου δεν έφυγαν κυνηγημένοι.

Αναπνέουν ακόμη.

Το άρωμά τους υπάρχει ακόμη εδώ.

Όσες γενιές και να περάσουν.

                     Πάν Καρτσωνάκης

They never left.

     They still breathe in here.

   Like the flowers in springtime.

       Their perfume exists.

     Wildflowers that persist.

What if their temples are ravaged,

their sacred places are desecrated,

  their statues are broken

and their writings are burned.

     They are still here!

Their sacred temples were destroyed

     and demolished.

But their remembrance was not washed out?

No, they never left their homeland.

There are always in the soil

that once gave them birth.

 They still breathe.

Their scent is still around us

 and it will remain here

for as many generations will pass through. 

Pan Kartsonakis

Ανάμεσα στις σκουριασμένες ράγες των παλιών σιδηροδρομικών σταθμών.

Ανάμεσα στις σκουριασμένες ράγες

των παλιών σιδηροδρομικών σταθμών

που  από την εγκατάλειψη, έχουν χορταριάσει 

κι έχουν αφίξεις κι αναχωρήσεις τρένων

κάτι χρόνια να αναγγείλουν, 

ο επισκέπτης αν θα ψάξει 

με προσοχή όμως μεγάλη και αγάπη 

και είναι τυχερός, 

θα ανακαλύψει 

ανάμεσα στις πέτρες και τα σκουπίδια

κάτι πολύτιμα πετράδια που γυαλίζουν. 

Είναι κάτι πέτρες 

που σταλαγματιά με τη σταλαγματιά έχουνε γίνει

από χιλιάδες δάκρυα χαράς

μα πιότερο της λύπης

κι από βαλσαμωμένα λόγια αγάπης.

Τις έχουν σχηματίσει 

τόσα λόγια, υποσχέσεις και φιλιά 

αναχωρήσεων κι αφίξεων 

απολιθώματα αναστεναγμών 

και προπαντός ιζήματα

ανεκπλήρωτων υποσχέσεων επιστροφής. 

Πάν Καρτσωνάκης