Όλο και πιο νωρίς νυχτώνει τώρα αλλά η νύχτα, παραμένει νύχτα. (3 φωτογραφίες)

Μα όσες φορές και να νυχτώσει

άλλες τόσες και θα ξημερώσει.

Να ευχηθώ καλό μας ξημέρωμα.

Την αυγή μπορείς να την φτάσεις μόνο 

περπατώντας το μονοπάτι της νύχτας.

Χαλίλ Γκιμπράν

Λιβανοαμερικανός ποιητής & φιλόσοφος  (1883-1931)

Είμαστε πλέον για τα καλά, στα μέσα του φθινοπώρου. Έτσι ‘ναι, πάνε κι έρχονται, οι άνθρωποι, οι μέρες....

Είμαστε πλέον για καλά, μέσα του φθινοπώρου

και ο καιρός είναι γλυκός, τις πιο πολλές ημέρες.

Τώρα σου γράφω να σου πω, πως ήδη μου ‘χεις λείψει

αλλά προσμένω να σε δω, Πρωτοχρονιά ελπίζω. 

Απλώνει τώρα τρυφερά, με σεβασμό, η νύχτα

σαν μάνα λες που στοργικά θα σκέπαζε τον γιο της

κι ένα φωτάκι μακρινό στην θάλασσα που φέγγει

είναι βαρκούλα προφανώς που κάνει πυροφάνι. 

Έτσι ‘ναι, πάνε κι έρχονται, οι άνθρωποι, οι μέρες

σαν κύματα στην θάλασσα, σαν φώτα στις βαρκούλες. 

                                              Πάν Καρτσωνάκης

Ωστόσο είν΄ ο έρωτας διάχυτος στη φύση.

Ο άνεμος και η βροχή, ο ήλιος, το φεγγάρι

μπορούν να δώσουν έμπνευση στους ποιητές να γράψουν

όπως αντιλαμβάνονται προσωπικά την φύση

τους ποταμούς και τα βουνά αλλά και τα λουλούδια.

Μα πιο μεγάλη έμπνευση ξεχωριστή τους δίνουν

οι σκέψεις, τα αισθήματα ο άνθρωπος πως νιώθει

όταν τα βέλη του μικρού θεούλη τον λαβώσουν

ναρκώνοντας την λογική και κόβοντας τα φρένα.

Ωστόσο είν΄ ο έρωτας διάχυτος στη φύση 

γιατί αρχέγονος αυτός δημιουργός της είναι. 

                                     Πάν Καρτσωνάκης

Καληνύχτα από Κόρινθο: Να ταξιδεύει το μυαλό σε κόσμους του ονείρου.

Να ταξιδεύει το μυαλό σε κόσμους του ονείρου

πασπαλισμένους μπόλικη γρανίτα του απείρου

να μην ισχύουν οι γνωστοί ως φυσικοί κανόνες

και να γκρεμίζονται ταμπού, οι σκοτεινές τους ζώνες.

Να καταστρέφεις το παλιό, το δόγμα, την «αξία»

που οικοδόμησαν σαθρά όλη την «πολιτεία».

Να ξαναδείς τον άνθρωπο σε μέγεθος και βάθος.

Όχι με  μέτρο αριθμούς, αυτό είναι το λάθος.

Αυτός ο κόσμος λογικός είναι στην θεωρία.

Ωστόσο άλλη άποψη έχει η Ιστορία.

                                    Πάν Καρτσωνάκης

Υ.Γ: Να μην ξεχνάς ότι υπάρχουν κάποιοι 

που δεν μπορούν να απολαύσουν ούτε καν αυτό 

που εσύ έχεις και δεν το εκτιμάς λόγω του ότι 

δεν έχεις βιώσει την στέρησή του. 

Κόρινθος: Καλημέρα με φωτογραφίες από αγριολούλουδα που ανθίζουν δίπλα μας κι ένα ποίημα.

Ανθίζουν δίπλα μας και όμως

πάρα πολλές φορές 

ούτε που τους δίνουμε σημασία.

Διόλου δεν έφυγαν.

 Αναπνέουν ακόμη εδώ.

 Σαν τα λουλούδια την Άνοιξη.

Υπάρχει το άρωμά τους.

Αγριολούλουδα που επιμένουν.

Τι και αν ρήμαξαν τα σπίτια τους,

 βεβήλωσαν τα ιερά τους,

έσπασαν τ αγάλματα με τη μορφή τους,

κι έκαψαν τα γραφτά τους.

Υπάρχουν ακόμη εδώ!

Γκρέμισαν κι έφεραν στο έδαφος

τους ιερούς ναούς τους.

 Ξερίζωσαν τη θύμισή τους;

Όχι δεν έφυγαν ποτέ από τη χώρα τους.

 Υπάρχουν πάντοτε στη γη που τους ξεγέννησε.

Διόλου δεν έφυγαν κυνηγημένοι.

Αναπνέουν ακόμη.

Το άρωμά τους υπάρχει ακόμη εδώ.

 Όσες γενιές και να περάσουν.

   Πάν Καρτσωνάκης

 They never left.

They still breathe in here.

 Like the flowers in springtime.

Their perfume exists.

Wildflowers that persist.

What if their temples are ravaged,

their sacred places are desecrated,

 their statues are broken

and their writings are burned .

They are still here!

Their sacred temples were destroyed and demolished.

But their remembrance was not washed out?

No, they never left their homeland.

There are always in the soil that once gave them birth.

They still breathe.

Their scent is still around us

and it will remain here

 for as many generations will pass through.

Pan Kartsonakis 

Μια καληνύχτα από την Κόρινθο με 3 φωτογραφίες κι ένα ποίημα.

The gods will judge us 

if we indeed were unworthy 

for standing οn their bodies 

and we desecrated

 the birth land 

that we heritage.

Our shadows will be 

the witnesses of accusation,

the most reliable pimps,

 that will abandon us 

afterwards in order

to be the shadows 

of someone else.

In eternity 

we'll wander 

shadeless.

Pan Kartsonakis

Θα μας δικάσουν οι θεοί,

αν πράγματι στο σώμα τους 

ανάξιοι σταθήκαμε 

και την γενέθλια χώρα μας, 

αυτήν που αξιωθήκαμε,

βεβηλώσαμε!

Μάρτυρες κατηγορίας 

θα είναι οι σκιές μας,

οι πιο αξιόπιστοι ρουφιάνοι, 

που ύστερα θα μας εγκαταλείψουν 

για να γίνουν οι σκιές

κάποιων άλλων.

Στην αιωνιότητα

δίχως σκιά θα τριγυρνάμε.

Πάν Καρτσωνάκης

Δραπετεύω απ΄ τον κόσμο, τα άψυχα τα πράγματα.....

Δραπετεύω απ΄ τον κόσμο, τ' άψυχα τα πράγματα

σ έναν άλλον που 'ναι μόνο, όνειρα και θαύματα.

Τον καθρέφτη μη σκεπάζεις, γιατί θέλω να κρυφτώ

κι όποτε θα τον κοιτάζεις, να σου λέω σ΄ αγαπώ! 

Τον καθρέφτη μας μη σπάζεις 

γιατί είναι γρουσουζιά

την ζωή σου δεν αλλάζεις

μοναχά με μια γροθιά!

Μαύρο φόρεμα να βάζεις να δακρύζεις, δένομαι

με τα Ανθρώπινα και πάλι, τόσο που θα φαίνομαι.

Το καντήλι μην ανάβεις, μες το φως αισθάνομαι

εγκλωβίζομαι κοντά του, καίγομαι και χάνομαι!

Πάν Καρτσωνάκης

Μάρτης 1990

Η τέχνη, η παιδική ματιά και το ανοικτό μυαλό!

Τι είναι η τέχνη;

Να ένα καλό ερώτημα, που ωστόσο, όσες απαντήσεις 

και να έχουν δώσει φωτισμένοι δημιουργοί

 και θεωρητικοί, μέσα στους τόσους αιώνες πολιτισμού 

και πάλι θα ήταν αδύνατο να απαντηθεί.

Και γιατί να απαντηθεί, άλλωστε;

Η ερώτηση αυτή, έτσι όπως διατυπώνεται,

 εμπεριέχει ήδη μία απάντηση.

Γιατί θα πρέπει να είναι κάτι το συγκεκριμένο η τέχνη;

Όλη μας η ζωή μήπως δεν είναι στην πραγματικότητα

 ή τουλάχιστον θα έπρεπε να είναι, μια εφαρμογή

 της υψηλότερης τέχνης;

Της τέχνης της ζωής!

Η τέχνη του ευ ζην, που όπως έλεγε και ο Αλέξανδρος, 

του είχε μάθει ο δάσκαλός του Αριστοτέλης

 και φυσικά δεν εννοούσε την καλοπέραση.

Η τέχνη απλά έχει πολλές μορφές έκφρασης

 και η πιο σωστή ερώτηση θα ήταν,

πως μπορώ να βιώσω την Τέχνη μέσα στη ζωή μου;

Η Τέχνη υπάρχει μέσα στην ίδια τη Ζωή 

και είναι άρρηκτα συνδεδεμένη μαζί της

 και το μόνο που προϋποθέτει είναι ανοικτά 

παιδικά μάτια δίχως κουρτίνες, όπως έλεγε

 και κάποιος φίλος μου χαρακτηριστικά, 

αλλά και ανοικτό μυαλό. 

Πολύ απλό, θα μου πείτε, αλλά κάνετε λάθος 

γιατί ελάχιστοι άνθρωποι τα διαθέτουν 

στην πραγματικότητα και το σημαντικότερο

 ακόμα λιγότεροι τα διαθέτουν μέχρι την ηλικία

 που να είναι σε θέση να τα αξιοποιήσουν δημιουργικά.

Μία διευκρίνιση εδώ νομίζω ότι χρειάζεται.

Παιδική ματιά και ανοικτό μυαλό, εκ πρώτης όψεως 

δείχνουν ότι είναι το ίδιο αλλά έχουν μία διαφορά.

Έχω γνωρίσει αρκετούς ανθρώπους με παιδική 

ματιά αλλά δίχως ανοικτό μυαλό και το αντίθετο.

Ο άνθρωπος γεννιέται και πεθαίνει, ερωτεύεται 

πονάει και συνειδητοποιεί αυτά που του συμβαίνουν 

και θέλοντας να τα εκφράσει δημιουργεί.

Ο άνθρωπος μιλάει, γράφει, χειρονομεί, αφήνοντας 

τα χνάρια του σε μία προσπάθειά του να διεισδύσει 

στο σκοτάδι που καλύπτει τα μεγάλα ερωτήματα 

της ζωής και του θανάτου, της γνώσης

 του ποιος ή τι είναι, τι ήταν και τι θα γίνει.

Η γνώση του καλού και του κακού, 

του νέου και του παλιού, του γνωστού και του άγνωστου.

Η ετυμολογία της λέξης ΝΟΥΣ σημαίνει άλλωστε, 

νέου έσις, δηλαδή επιθυμία του νέου, 

του καινούργιου, του άγνωστου.

Ο άνθρωπος συνειδητοποιώντας την σημασία

 του θανάτου και νιώθοντας αυτή την πρόκληση, 

επιθυμεί να τον νικήσει με κάθε τρόπο.

Ο άνθρωπος και μέσα στις σπηλιές έκανε τέχνη.

Ο καλλιτέχνης της σπηλιάς πρόσφερε είδωλο 

στην κοινότητα μπορεί και μόνο για διακοσμητικούς

 σκοπούς, όπως κάποιοι ισχυρίζονται, 

αλλά προσωπικά πιστεύω ότι οι διακοσμητικοί λόγοι

 δεν ήταν ο σκοπός του, ήταν απλά το αποτέλεσμα,

 ύστερα από την όποια άλλη χρησιμότητα της εικόνας.

Αυτό συμβαίνει ακόμα και σήμερα με τις ακριβές 
παλιές εικόνες που διακοσμούν κάποια σαλόνια,
 όχι φυσικά για λατρευτικούς λόγους.

Ο σκοπός του καλλιτέχνη της σπηλιάς,

 ήταν τελετουργικός, πρόσφερε είδωλο 

σε μια προσπάθεια εξουσίας πάνω στο υποκείμενο.

Πρόσφερε είδωλο στο ζώο που του ξέφυγε στο κυνήγι 

σε μια προσπάθεια να ξεγελάσει την πείνα του

 αλλά και κάρφωνε τα ακόντια πάνω του

 και σε συγκεκριμένα σημεία, σε μια προσπάθεια

 να συμβεί το ίδιο και στην πραγματικότητα.

Είναι ένας πανάρχαιος μαγικός τρόπος ότι έτσι φέρνεις, 

κάτω από τη δική σου κυριαρχία τον κόσμο.

Ένας πανάρχαιος μαγικός τρόπος, που οι ρίζες του 

χάνονται στα βαμμένα πρόσωπα, στους χορούς

 και στη διακόσμηση της ασπίδας του πολεμιστή ακόμη.

Η μαγεία είχε κι αυτή το ρόλο της στην τέχνη, 

ένα ρόλο που στην πραγματικότητα ποτέ δεν άφησε, 

κρατώντας τον έως τα σήμερα, 

μικρότερο ίσως αλλά ευδιάκριτο ακόμη.

Ο Άνθρωπος από τότε αφήνει τα χνάρια του 
και το κάνει αιώνες τώρα, στην πραγματικότητα
 με το ίδιο πάθος, αλλάζοντας κάθε φορά 
μόνο το μέσο και την γραφίδα του!

Φιλικά πάντοτε

Καρτσωνάκης Τάκης

Κι έτσι όπως ταξίδευε στους κάμπους, η ζωή....

Κι έτσι όπως ταξίδευε στους κάμπους, η ζωή,

πολύ καλά κλειδωμένη στον πυρήνα της

χαμογελούσε πονηρά στο καλοκαίρι

που με το ανάλαφρό του "βηματισμό"

ήταν ήδη «προ των πυλών».

Σκόρπιζε τη ζωή ο άνεμος

κι έστελνε μηνύματα αισιοδοξίας στον κόσμο.

Σκόρπιζε τη ζωή, ο άνεμος,

μιαν άνοιξη σαλπίζοντας ακόμη!

Πάν Καρτσωνάκης

And as life was travelling through the plains,

being well locked into its core,

was smiling slyly to the summer

which, in its light walking,

was already "in front of the gates"

Life was scattered by the wind

and was sending optimistic messages to the world.

Life was scattered by the wind

and was horning one more spring!

Kartsonakis Pan