Θα ‘θελα να ‘χα μαγικό και σπάνιο βοτάνι

Θα ‘θελα να ‘μουν φυλακτό, στα ρούχα σου επάνω

να σε προσέχω διαρκώς, κακό να μην σε πιάνει

κι εσύ το νου σου πάντοτε να έχεις μην ξεχάσεις

όταν αλλάζεις φορεσιά. να τρέμεις μην με χάσεις.

Θα ‘θελα να ‘χα μαγικό και σπάνιο βοτάνι

που να γιατρεύει κάθε τι και θάνατο ξορκίζει

να στο χαρίσω και μ’αυτό αθάνατη  να γίνεις

αστερισμός στον ουρανό τις νύχτες να στολίζεις. 

Θα ΄θελα να ‘μουν ναυαγός στο άγνωστο μαζί σου

και να προσεύχομαι ποτέ, να μην μας βρει κανένας. 

                             Πάν Καρτσωνάκης

Με φυλακτά και αγιασμό, με ξόρκια και λιβάνι

Θυμάμαι όταν μου ΄λεγες, σαν άλλαζες φυτίλι 

- Όσο θα καίει τούτο δω, το λάδι στο καντήλι,

θα ΄ρχονται όλες οι ψυχές στη φλόγα για να πίνουν.

κι έτσι θα εγκλωβίζονται κι ως το πρωί θα μείνουν.

Με φυλακτά και αγιασμό, με ξόρκια και λιβάνι

δεν καταφέρνω τίποτα, τίποτα δε με πιάνει.

Έρχεσαι πάντα ξαφνικά, στον ύπνο μου, μιλάμε

αλλά και πάλι ξαφνικά, ξυπνώ γιατί φοβάμαι.

Εσύ  μου έλεγες συχνά, δεν πρέπει να μπερδεύω

τους ζωντανούς με τους νεκρούς και τώρα το πιστεύω.

Μην έρχεσαι στον ύπνο μου, δεν έχω συνηθίσει.

Ξέρω πως είναι όνειρο κι όμως θα με φοβίσει.

                                    Πάν Καρτσωνάκης

ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΓΕΝΝΗΣΗ: ποίημα της Γεωργίας ΚΟΛΛΙΑ.

Στο παραθύρι μου  μπροστά

νοιώθω αστείρευτη χαρά

γιατί είναι όλα γιορτινά

φέγγουν λαμπιόνια στην σειρά 

Τρέχουν εδώ τρέχουν εκεί

οι άνθρωποι χουν γιορτή

αφού γεννήθηκε ο Χριστός 

και λούστηκε  η φύση φως

Τα μαγαζια όλα ανοιχτά,

τα πάρκα γέμισαν παιδιά

η πόλη ντύθηκε κομψά

σαν μία όμορφη κυρά.

Το βλέμμα στρέφω στον Χριστό 

στη φάτνη είναι σαν μωρό 

και δίπλα ζώα ένα σωρό

κάτω από τον έναστρο ουρανό

Ας ψαλουμε όλοι μαζί

γιατί είναι σήμερα γιορτή

είναι η νύχτα μαγική 

ας αγαλλιάσει η ψυχή

"Ωσσανά εν τοις υψίστης

  ουρανού και γης ο κτίστης". 

                Και εις έτη πολλά

            ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΟΛΛΙΑ

Ωδή στο έργο του Νταλί......της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΚΟΛΛΙΑ

ΚΟΥΛΟΥΒΑΧΑΤΑ-Κόντρα στον χρόνο

   

Ωδή στο έργο του Νταλί 

Τρέχει τρέχει η ζωή

σαν νερό μες στην πηγή

τρέχουν όνειρα κ ελπίδες

φεύγουν μέρες ,φεύγουν μήνες

Και ξωπίσω τους εγώ

να τα φτάσω δεν μπορώ

ένα τέρμα θε να βάλω

ένα φρένο να πατήσω

και όλο μένω εγώ πίσω. 

Κουλουβάχατα έχουν γίνει

και είναι το τώρα που με πνίγει

τι να κάνω, προλαβαινω;

κάθομαι και επιμένω.

Πείσμα εγώ κόντρα στον χρόνο

χαλινάρι του απλώνω

μα θα σκάσω δεν μπορώ

κάθομαι κ αναπολώ

τον παλιό καλό καιρό 

Απ την μια είναι οι γάμοι

απ την άλλη οι σπουδες

τα παιδιά κ οι δουλειές

οι απαιτήσεις ένα σωρό

ψάχνω δύναμη να βρω

άλλο φτάνει  δεν βαστώ.

       ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΟΛΛΙΑ

Ο ΝΤΡΑΜΕΡ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ (αφιερωμένο στον Τ.Ν)

Ο ντράμερ παίζει με ρυθμό

που βγαίνει απ την ψυχή του

Για να απολαύσει το κοινό

την  groovy μουσική του. 

Λάμψεις χορεύουν γύρω του

με κάθε άγγιγμα του

και με πιατίνια και ραβδια 

κομμάτια απ την καρδιά του 

Είναι η ψυχή της μπάντας του

αέρας και οδηγός της

και με τον κάθε χτυπο του

μαρκάρει τον  παλμό της

Σαν παίζει πανω στην σκηνή 

όλοι χειροκροτάνε

ανθιζουν συναισθήματα

τα χέρια τους κουνάνε 

Baker, Rich και Ringo Starr 

μαγεύουν το κοινό του

και οι οπαδοί χορεύουνε 

στον δυνατό σκοπό τους

              Γεωργία Κόλλια

Το στοιχειωμένο σπίτι....

Κάπου  πέρα μακριά

περνώντας κάμπους και βουνά

λέει μύθος αστικός

για ένα σπίτι δίχως φως .

Πάνω  ψηλά στον ουρανό ,

κράζουν  κοράκια ένα σωρό.

Προμυνήουνε κακό

για ένα σπίτι σκοτεινό .

Εκεί μέσα λένε λοιπόν 

κεκλεισμένων των θυρών

ακούγονται πατημασιές 

κλάματα ,ψίθυροι ,φωνές. 

Και αν διαβάτης εκεί σταθεί

και τυχόν θέλει να μπεί

η ψυχή του  θα χαθεί 

και φαντάσματα θα δεί. 

Κάθε 30 του Οκτώβρη, 

εκεί κοντά, δεν ξημερώνει

μένει το σπίτι στην σιωπή

μόνο ακούγεται κραυγή.

....(κραυγή)

"Μην τολμήσεις και περάσεις 

Την ψυχή σου θα την χάσεις".

               Γεωργία Κόλλια

Τώρα μπορεί φθινόπωρο σε λίγο κι ο χειμώνας.

Μη σε τρομάζει που το φως της μέρας λιγοστεύει

ανάλογα τις εποχές που έρχονται και φεύγουν.

Τώρα μπορεί φθινόπωρο σε λίγο κι ο χειμώνας

μα θα ‘ρθει πάλι άνοιξη και πάλι καλοκαίρι.

Μην σε τρομάζουν οι χρονιές που έρχονται και φεύγουν

Έτσι κι αλλιώς είναι γνωστό μα κι όλοι το γνωρίζουν 

σαν αστραπή, σαν μια βροχή και η ζωή μας είναι

σαν σύννεφα στον ουρανό και σαν αφρός στο κύμα.

Έτσι απλά οι άνθρωποι, στον χρόνο ταξιδεύουν

σαν όπως σπίθες της φωτιάς που καίει μες το σύμπαν. 

                      Πάν Καρτσωνάκης

Asombrado el hombre, desde siempre miraba. Εκστατικός, ο άνθρωπος, ανέκαθεν κοιτούσε

Dentro de la luz victorioso, el sol reina

y ban̈a color al cielo y al mar a la vez

Asombrado el hombre, desde siempre miraba

al sol que como a un rey y a Dios contemplaba. 

Muchas canciones escribieron, cantaron himnos al sol.

Pintores plasmaron su amanecer y su  ocaso

Enamorados dan los votos del amor

pero la mayorìa perjuros se haràn. 

Sol para mì tus lindos ojos

para perderme dentro de un laberinto sin hilo

                                            Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα

έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.

                                        Γεωργία  Κόλλια

 

Μέσα στο φως θριαμβευτής, ο ήλιος βασιλεύει

και λούζει χρώμα ουρανό και θάλασσα συγχρόνως.

Εκστατικός, ο άνθρωπος, ανέκαθεν κοιτούσε 

τον ήλιο, που σαν βασιλιά και σαν θεό θαρρούσε.

Πολλά τραγούδια έγραψαν, τον ύμνησαν τον ήλιο

Ζωγράφοι αποτύπωσαν ανατολή και δύση

Ερωτευμένοι δίνουνε τους όρκους της αγάπης

αλλά οι περισσότεροι επίορκοι θα γίνουν.

Ήλιος για μένα να χαθώ, τα όμορφά σου μάτια

σαν μέσα σε λαβύρινθο με δίχως έναν μίτο.

                 Πάν Καρτσωνάκης

Το τέρας ήταν οι πιστοί φρουροί του καθεστώτος.

Θρησκευτικός συμβολισμός εγώ πιστεύω ήταν,

κυρίως ο Λαβύρινθος, που έπρεπε την λύση

να βρει κι από την έξοδο να βγει κανείς μονάχος.

Σ’ αυτήν του την προσπάθεια η μύηση γινόταν.

Αυτούς που ο Μινώταυρος τους έτρωγε εντέλει 

ήταν οι επικίνδυνοι εχθροί του καθεστώτος.

Μα φυσικά Μινώταυρος σαφώς και δεν υπήρχε 

όπως τον περιγράφουνε ανθρωποφάγο τέρας.

Το τέρας ήταν οι πιστοί φρουροί του καθεστώτος

Ιερατείο του ναού που ήταν εξουσία. 

                                   Πάν Καρτσωνάκης

Θα σου μιλώ για σιωπές και τούτον τον χειμώνα.

Θα σου μιλώ για σιωπές της πέτρας στο ποτάμι

έτσι καθώς γλυκολαλιά της δίνει το νεράκι

όταν τις νύχτες λούζονται νεράιδες τραγουδώντας

και μαγεμένοι βάτραχοι, ένα φιλί προσμένουν. 

Θα σου μιλώ για σιωπές και τούτον τον χειμώνα

δίπλα στο τζάκι μοναχός χαζεύοντας ενθύμια

και πότε-πότε γράφοντας μηνύματα και στίχους

που όμως ξέρω τελικά, ποτέ δεν θα σου στείλω. 

Θα σου μιλώ για σιωπές της πέτρας στο σκοτάδι

τις νύχτες τις αφέγγαρες που τριγυρνούν νεράιδες. 

                                       Πάν Καρτσωνάκης

Ως πότε παλικάρια να ζούμεν στα στενά...

Θούριος

Ως πότε παλικάρια να ζούμεν στα στενά,

Mονάχοι σα λιοντάρια, σταις ράχαις στα βουνά;

Σπηλιές να κατοικούμεν, να βλέπωμεν κλαδιά,

Nα φεύγωμ’ απ’ τον Kόσμον, για την πικρή σκλαβιά.

Nα χάνωμεν αδέλφια, Πατρίδα, και Γονείς,

Tους φίλους, τα παιδιά μας, κι’ όλους τους συγγενείς.

Καλλιώ ‘ναι μιας ώρας ελεύθερη ζωή,

Παρά σαράντα χρόνοι σκλαβιά, και φυλακή.

Τι σ’ ωφελεί αν ζήσης, και είσαι στη σκλαβιά,

Στοχάσου πως σε ψένουν καθ’ ώραν στη φωτιά.

Βεζύρης, Δραγουμάνος, Aφέντης κι αν σταθής,

O Tύραννος αδίκως, σε κάμει να χαθής.

Δουλεύεις όλ’ ημέρα, σε ό,τι κι αν σοι πη,

Kι’ αυτός πασχίζει πάλιν, το αίμα σου να πιη.

(Ρήγας Φεραίος ή Βελεστινλής) {απόσπασμα}

Ο ποιητής, στα σύννεφα, δεν ζει, ούτε πετάει.

Τους ποιητές φαντάζονται, στον Πήγασο καβάλα

να ταξιδεύουν  στα ψηλά, αθάνατοι να είναι

όσοι και μόνο στίχους τους έτυχε να διαβάσουν.

Κρατώντας  λύρα, με φωνή, δυνατή και καθαρή

μέσα στα σύννεφα που ζουν, μηνύματα να στέλνουν

ανταποκρίσεις προς την γη και τους απλούς ανθρώπους

Περήφανοι, υψιπετείς σαν όπως ο Φιλύρας

που αγαπούσε την ζωή και δεν τα παρατούσε

μα κι ούτε αυτοκτόνησε, όπως ο Καρυωτάκης.

Ο ποιητής, στα σύννεφα,  δεν ζει, ούτε πετάει.

μα λογικό δεν θα τον πουν, με στίχους σαν μεθάει.

                      Πάν Καρτσωνάκης 

Υ.Γ: Αφιερωμένο στους Περικλή Γιαννόπουλο, Κώστα Καρυωτάκη, 

Ρώμο Φιλύρα και Ναπολέοντα Λαπαθιώτη

Απόψε και πάλι, ήμασταν στην ακροθαλασσιά......να αποχαιρετήσουμε το φως. (6 φωτογραφίες)

...δίχως ήλιο αν μας καλεί η ημέρα,

πού είναι ο κόσμος;

(Απόσπασμα από το ποίημα 

«Δίχως πανί» της Συλλογής «Κάτω από σκιές και φώτα» [1929]).

Και τις αχτίδες σου, ήλιε, θα στις επιστρέψω.

Στου σύμπαντος τον οργασμό θα ζεσταθώ…

(Απόσπασμα από το ποίημα 

«Περιφρόνηση» της Συλλογής «Κατεβαίνοντας στη σιγή των αιώνων» [1933]).

Σαν μάγισσα η θάλασσα ασκεί μια γοητεία 

και ξελογιάζει εντελώς κάποιους απ τους ανθρώπους.

Είναι γοργόνα, μάγισσα κι όσοι την αγαπήσαν 

δεν την αλλάζουν με καμιά, άλλη του κόσμου χώρα.

Οι Έλληνες, απ την αρχή, τους μυθικούς μας χρόνους

η σχέση μας με θάλασσα υπήρξε ερωτική.

Καθόρισε τον ρόλο μας σ όλη την ιστορία.

Ακόμη και στο σήμερα, η θάλασσα μας σώζει.

Γοργόνας γάλα βύζαξε, ο Έλληνας, στην κούνια

γι αυτό και με τη θάλασσα έχει αυτή τη σχέση.

                                         Πάν Καρτσωνάκης

Δεν βιάζεται η θάλασσα, δεν έχει που να πάει

εμείς μόνο βιαζόμαστε, νεράκι που κυλάει.

Πάν Καρτσωνάκης

Κι αν ήσαι νέος, μες σταις φλέβες σου θα τρέξη

της θάλασσας ο πόθος· θα σε ’πη μια λέξι

το κύμα απ’ τον έρωτά του, και θα βρέξη

        με μυστική τον έρωτά σου μυρωδιά.

Βγάζει η θάλασσα κρυφή φωνή — 

        φωνή που μπαίνει

μες στην καρδιά μας και την συγκινεί

        και την ευφραίνει.

Τραγούδι είναι, ή παράπονο πνιγμένων; —

το τραγικό παράπονο των πεθαμένων,

        που σάβανό των έχουν τον ψυχρόν αφρό,

και κλαίν για ταις γυναίκες των, για τα παιδιά των,

και τους γονείς των, για την έρημη φωλιά των,

           ενώ τους παραδέρνει πέλαγο πικρό,

σε βράχους και σε πέτραις κοφτεραίς τους σπρώχνει,

τους μπλέκει μες στα φύκια, τους τραβά, τους διώχνει,

        κ’ εκείνοι τρέχουνε σαν νάσαν ζωντανοί

με ολάνοιχτα τα μάτια τρομαγμένα,

και με τα χέρια των άγρια, τεντωμένα,

        από την αγωνία των την υστερνή.

Τραγούδι είναι, ή παράπονο πνιγμένων;—

το τραγικό παράπονο των πεθαμένων

        που κοιμητήριο ποθούν χριστιανικό.

Τάφο, που συγγενείς με δάκρυα ραντίζουν,

και με λουλούδια χέρια προσφιλή στολίζουν,

        και που ο ήλιος χύνει φως ζεστό κ’ ευσπλαγχνικό.

...................................................

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

(Από τα Αποκηρυγμένα, Ίκαρος 1983)

Άλλοτε η θάλασσα μας είχε σηκώσει στα φτερά της

Μαζί της κατεβαίναμε στον ύπνο

Μαζί της ψαρεύαμε τα πουλιά στον αγέρα

Τις μέρες κολυμπούσαμε μέσα στις φωνές

και τα χρώματα

Τα βραδιά ξαπλώναμε κάτω απ’ τα δέντρα

 και τα σύννεφα

Τις νύκτες ξυπνούσαμε για να τραγουδήσουμε

Ήταν τότε ο καιρός τρικυμία χαλασμός κόσμου

Και μονάχα ύστερα ησυχία

Αλλά εμείς πηγαίναμε χωρίς να μας εμποδίζει κανείς

Να σκορπάμε και να παίρνουμε χαρά

Από τους βράχους ως τα βουνά μας οδηγούσε

ο Γαλαξίας

Και όταν έλειπε η θάλασσα ήταν κοντά ο θεός

                   Γιώργος Σαραντάρης

 

Ωσαν τα κρίνα του αγρού που τη βροχή ποθούνε..........................

Ωσαν τα κρίνα του αγρού  που τη βροχή ποθούνε,  

έτσι ποθούν τα μάτια μου  τα μάτια σου να δούνε!

 

Ερωτικό δεν είναι κάλεσμα μα είναι μοιρολόι.

Έχει φτερά μα δεν πετά

γιατί απλά οι άνθρωποι

την έχουν  φυλακίσει. 

Ερωτικό δεν είναι κάλεσμα

μα είναι  μοιρολόι.

γιατί  μέσα στα κάγκελα

φεύγει, γλιστρά και η ζωή

και φεύγει τόσο άδικα.

Ερωτικό δεν είναι κάλεσμα

μα είναι  μοιρολόι.

Έχει φτερά μα δεν πετά

η καρδερίνα στο κλουβί 

κλαίει που βλέπει τη ζωή

έτσι να φεύγει άδικα

κι αυτή μέσα στα κάγκελα

να είναι θεατής.

Έχει φτερά μα δεν πετά

φτερά που κάποιοι άνθρωποι

τα έχουν αχρηστεύσει. 

Γι αυτό σαν κελαηδάει

έτσι  κλεισμένη στο κλουβί

δεν κελαηδά από χαρά

ούτε καλεί ερωτικά

αλλά μοιρολογάει.

             Πάν Καρτσωνάκης

Περνούν όμως τα τέρμινα κι ο κόσμος συνεχίζει....

Τον «δράκο» των παραμυθιών, δεν φρόντισαν να έχει

κάποιοι που στέλνουν μήνυμα στο messenger πως τάχα

θέλουν αυτοί, οι άνθρωποι, εμάς να προφυλάξουν

γιατί σημάδι θεϊκό, γέροντας έχει λάβει.

Μια προφητεία της τυφλής γερόντισσας σου λένε

από ανάγκη να φανούν δεν βρίσκουν άλλον τρόπο.

Η Παναγιά σε όραμα με δάκρυα της το ‘πε

και τώρα που το έμαθες μπορείς να πεις και σ’ άλλους.

Περνούν όμως τα τέρμινα κι ο κόσμος συνεχίζει

περιστροφές, γυροβολιές χιλιάδες χρόνια τώρα. 

                      Πάν Καρτσωνάκης

Έτσι ‘ναι, πάνε κι έρχονται οι άνθρωποι, οι μέρες.

Είμαστε πλέον για καλά, μέσα του φθινοπώρου

και ο καιρός είναι γλυκός, τις πιο πολλές ημέρες.

Τώρα σου γράφω να σου πω, πως ήδη μου ‘χεις λείψει

αλλά προσμένω να σε δω, Πρωτοχρονιά ελπίζω. 

Απλώνει τώρα τρυφερά, με σεβασμό, η νύχτα

σαν μάνα λες που στοργικά θα σκέπαζε τον γιο της

κι ένα φωτάκι μακρινό στην θάλασσα που φέγγει

είναι βαρκούλα προφανώς που κάνει πυροφάνι. 

Έτσι ‘ναι, πάνε κι έρχονται οι άνθρωποι, οι μέρες

σαν κύματα στην θάλασσα, σαν φώτα στις βαρκούλες. 

                                          Πάν Καρτσωνάκης

Για τους διάφορους διαγωνισμούς ποίησης και οι περισπούδαστοι κριτές.

Υπάρχει μία περίεργη λογική στους διαγωνισμούς

 που έχουν να κάνουν με τέχνη.

Η τέχνη δεν είναι αγώνας δρόμου που θα κόψει κάποιος

 πρώτος το νήμα στον τερματισμό αλλά δυστυχώς

 από αρχαιοτάτων χρόνων ήταν και είναι

 και δημόσιες σχέσεις αλλά και με πολλούς άλλους αστάθμητους παράγοντες 

να παίζουν ρόλο.

Δεν πρέπει να παίρνουμε λοιπόν τους διαγωνισμούς 

στα σοβαρά παρά μόνον ως αφορμή για δημόσιες σχέσεις.

Ναι, δημόσιες σχέσεις και βραβεία που πολύ απλά

 θα μπουν στο βιογραφικό μας 

αλλά που μας απομακρύνουν τις περισσότερες φορές 

από την ίδια την ουσία της τέχνης 

εκτός και αν τους δούμε σαν αυτό που είναι και μόνο 

δηλαδή σαν παιχνίδι δημοσίων σχέσεων.

Να φανταστείτε  ένα πρόχειρο παράδειγμα, 

ΟΙ ΝΕΦΕΛΕΣ του ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ

δεν είχαν πάρει το πρώτο 

αλλά το τρίτο βραβείο τότε που πρωτοπαίχτηκαν.

Ένα άλλο παράδειγμα είναι η Μήδεια

 που "ευτύχισε" κι αυτή το τρίτο βραβείο.

Θα μπορούσα να αναφέρω πάρα πολλά παραδείγματα 

αλλά θα γινόταν όλο αυτό κουραστικό.

Α, ναι και κάτι ακόμη τελευταίο.

Αν ο μεγάλος μας ποιητής Κωστής Παλαμάς

ήταν σε κριτική επιτροπή σε έναν διαγωνισμό ποίησης 

όπου θα ήταν ανάμεσα στους διαγωνιζομένους

 ο Καβάφης ή ο Καρυωτάκης

 ποια θα ήταν η γνώμη του πιστεύετε;

           Φιλικά Πάν Καρτσωνάκης

Προσωπικά κατανοώ τους ανθρώπους 

που συμμετείχαν σε διαγωνισμούς.

(αν κι εγώ δεν πιστεύω ούτε και συμμετέχω σε διαγωνισμούς) 

Η ιστορία έχει δείξει πόσο έξω πέφτουν ηθελημένα

 ή αθέλητα οι κριτές.

 Αυτοί οι άνθρωποι (οι διαγωνιζόμενοι) 

δεν διεκδικούν δάφνες αλλά έναν έπαινο. 

Οι διοργανωτές  θα μπορούσαν κάλλιστα 

 να μοιράζουν επαίνους συμμετοχής 

σε όλους αυτούς τους συμμετέχοντες.