Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κορινθος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κορινθος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 31 Μαΐου 2026

Έρχεται σαν αρχόντισσα, η νύχτα, και μας παίρνει

Κάθε φορά που έρχεται, η νύχτα, την ημέρα
να συμπληρώσει, βάζοντας στην τούρτα κερασάκι
μ ένα ηλιοβασίλεμα εντύπωση  να κάνει
σαν Κίρκη και σαν μάγισσα για να μας ξελογιάσει. 

Έρχεται σαν αρχόντισσα, η νύχτα, και μας παίρνει
σ ένα χορό αισθήσεων σε κίνηση και χρώμα
και κάποιων παραισθήσεων ίσα να ξεχαστούμε
με υποσχέσεις μπόλικες που τόσο μας αρέσουν.

Η νύχτα σαν αρχόντισσα φανταχτερά ντυμένη.
Χορεύει κι όλο γδύνεται γυμνή ποτέ δε μένει. 
                     Πάν Καρτσωνάκης

Παρασκευή 22 Μαΐου 2026

En el sueño la mente en mundos viaja Μέσα στον ύπνο το μυαλό σε κόσμους ταξιδεύει.

En el sueño la mente en mundos viaja
sin normas de lògica, leyes de física
Puedes volar como los pájaros y con las ferias lucrative
y cuando te sientes acorralado te despiertas poco antes de morir.

Así como de repente te despiertas, nuestra mente huye 
quisiera que mi cuerpo pudiera hacer lo mismo.
Y unos dicen que puede y en otros mundos va
porque aunque el cuerpo parece perecedero, 
no  es sino el vehìculo en este viaje terrenal.

Incluso en Odisea de Ulises ve y reconoce, 
en el Hades, a amigos y conocidos entonces el Ulises.
                           Pan Kartsonakis
Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα
έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.
                                  Γεωργία  Κόλλια

Μέσα στον ύπνο το μυαλό σε κόσμους ταξιδεύει 
δίχως κανόνες λογικής, της φυσικής τους νόμους.
Μπορείς πετάς σαν τα πουλιά και με θεριά παλεύεις
κι όταν στριμώχνεσαι ξυπνάς λίγο προτού πεθάνεις.

Όπως ξυπνώντας ξαφνικά ο νους μας δραπετεύει
θα ήθελα το σώμα μου το ίδιο να μπορούσε
και κάποιοι λένε το μπορεί και σ’ άλλους κόσμους πάει
 γιατί το σώμα το φθαρτό που φαίνεται δεν είναι
παρά το όχημα σ’ αυτό το γήινο ταξίδι. 

Ακόμη και στον Όμηρο βλέπει κι αναγνωρίζει,
στον Άδη, φίλους και γνωστούς τότε ο Οδυσσέας.
                                    Πάν Καρτσωνάκης

Τρίτη 28 Απριλίου 2026

Νο es viento este que canta en el tejado Δεν είναι άνεμος αυτός, που τραγουδά στη στέγη

Νο es viento este que canta en el tejado
y con gotas  de lluvia, en mi ventana llora

Ni este que golpea mi puerta  toda la noche 
y con el árbol en el patio festeja y baila.

¿Es este el viento que  hace crujir las persianas 
camina en el  pasillo y me rompiò la maceta ?


¿Es este viento que susurra palabras
 y silba una melodìa que parece como si llorára?

Claro  que el viento no entra en la casa 
sino el que llega en casa para morir
 o quizá también llega para nacer de nuevo.
            Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα
έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.
Γεωργία  Κόλλια

Δεν είναι άνεμος αυτός, που τραγουδά στη στέγη 
και με σταγόνες της βροχής, στο τζάμι μου δακρύζει.

Ούτε αυτός που μου χτυπά,την πόρτα όλη νύχτα 
και με το δέντρο στην αυλή, γλεντάει και χορεύει.

Είναι ο άνεμος αυτός, που τρίζει τα παντζούρια,
βαδίζει στον διάδρομο και μου ‘σπασε τη γλάστρα;

Είναι ο άνεμος αυτός που ψιθυρίζει λόγια, 
σφυρίζει μία μουσική που μοιάζει σαν να κλαίει;

Μα φυσικά ο άνεμος, δεν μπαίνει μες στο σπίτι
αλλά αυτός που έρχεται, στο σπίτι να πεθάνει
μα ίσως και να έρχεται να γεννηθεί και πάλι. 
                   Πάν Καρτσωνάκης

Σάββατο 18 Απριλίου 2026

Με φυλακτά και αγιασμό, με ξόρκια και λιβάνι

Θυμάμαι όταν μου ΄λεγες, σαν άλλαζες φυτίλι 
- Όσο θα καίει τούτο δω, το λάδι στο καντήλι,
θα ΄ρχονται όλες οι ψυχές στη φλόγα για να πίνουν.
κι έτσι θα εγκλωβίζονται κι ως το πρωί θα μείνουν.

Με φυλακτά και αγιασμό, με ξόρκια και λιβάνι
δεν καταφέρνω τίποτα, τίποτα δε με πιάνει.
Έρχεσαι πάντα ξαφνικά, στον ύπνο μου, μιλάμε
αλλά και πάλι ξαφνικά, ξυπνώ γιατί φοβάμαι.

Εσύ  μου έλεγες συχνά, δεν πρέπει να μπερδεύω
τους ζωντανούς με τους νεκρούς και τώρα το πιστεύω.
Μην έρχεσαι στον ύπνο μου, δεν έχω συνηθίσει.
Ξέρω πως είναι όνειρο κι όμως θα με φοβίσει.
                                    Πάν Καρτσωνάκης

Τετάρτη 15 Απριλίου 2026

Πίνεις αίμα και σου πίνουν, έτσι καθώς ανασταίνεις κάποιους

Ένα καλό βιβλίο ή ένα ενδιαφέρον άρθρο σε ένα περιοδικό,
 είναι η καλύτερη παρέα για τις μικρές και μοναχικές 
νυχτερινές ώρες, που μπορείς να μοιραστείς εσύ και το μυαλό σου.

Το μυαλό σου να σε ταξιδεύει ελεύθερο με τη μυρωδιά 
του φρέσκου καφέ και το τσιγάρο να καίει στο τασάκι, 
λιβάνι στην έμπνευση!
 Δίπλα σου το στυλό και το χαρτί, να κρατάς σημειώσεις 
και η μουσική να γεμίζει το τοπίο με την παρουσία της.

Όλοι οι άλλοι να κοιμούνται
 (εκτός από σένα και κάτι άλλα φαντάσματα) 
και συ σαν κολασμένος να γυρνάς από σελίδα σε σελίδα 
και σαν να πίνεις αίμα από τα ίχνη που άφησαν 
κάποιοι άλλοι κολασμένοι πριν από σένα .

Πίνεις αίμα και σου πίνουν, έτσι καθώς ανασταίνεις κάποιους 
που πέρασαν από τον υλικό κόσμο μας, σε άλλα επίπεδα πνευματικά, 
αφήνοντάς μας την αγωνία τους.

Κάποιους που με έκπληξη, πολλές φορές, 
ανακαλύπτεις πόσο ίδιοι με εσένα είναι. 
Σου τραβούν συνεχώς κουρτίνες μπρος από τα μάτια σου 
αποκαλύπτοντας πόσο πιο απλά είναι όλα αλλά και πόσο σύνθετα.
 Ανακαλύπτεις το σύμπαν μέσα σε μια σκόνη, 
που δεν είναι ούτε καν ορατή. 
Ανακαλύπτεις το σύμπαν μέσα σου και μέσα στα όνειρά σου. 
Νιώθεις το σύμπαν μέσα σου να γεννιέται και να πεθαίνει συνεχώς.

Και είσαι σίγουρος ότι σαν κι εσένα υπήρχαν, υπάρχουν 
και θα υπάρξουν χιλιάδες.
 Είσαι ο ένας αλλά και μέρος του όλου. 
Είσαι μία σκόνη μη ορατή αλλά ταυτόχρονα όλο το σύμπαν.
                                 Πάν Καρτσωνάκης

Τετάρτη 8 Απριλίου 2026

ΤΟ ΑΛΙΣΒΕΡΙΣΙ (30 Αργύρια) της Γεωργίας Κόλλια.

Τι αλισβερίσι είναι αυτό
τα έχω αλήθεια χάσει
Οι σχέσεις πάνε και έρχονται 
 δεν μένουν,  έχουν  βιάση 

Δίνω με όλη την ψυχή 
να τους χαροποίησω 
στο τέλος μένω μοναχή
κομμάτια να μετρήσω

Τριάνντα αργύρια κρατώ
μήπως και τους τα δώσω
να δω και την κατάντια τους 
και να τους καμαρώσω

Όνειρα φύγανε με μιας
και οτι έφτιαχνα χαλάγαν
δεν ηταν φίλοι της καρδιάς
παίρνανε,προσπερνάγαν

Το μάθημα που δώσανε
είναι πολύ μεγάλο
ότι με κόπο έφτιαξα
δεν θα προσφέρω  άλλο
          ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΟΛΛΙΑ

Τρίτη 24 Μαρτίου 2026

Ανέκαθεν οι Έλληνες την τραγουδούν την θάλασσα.

Μας τραγουδά η θάλασσα ή μήπως φαντασία
που την γεννά λαχτάρα μας κρυφή επιθυμία
σειρήνες, που ακούγονται φωνές που σε μαγεύουν
καταμεσής στο πέλαγος με λόγια που πλανεύουν.

Την τραγουδούν την θάλασσα με χίλια δυο στιχάκια
ανέκαθεν οι Έλληνες ακόμη κι αν φαρμάκια
πολλές φορές μας πότισε κι αγαπημένους παίρνει
δώρα πολλά κι ανείπωτες και ηδονές μας φέρνει.

Στο κύτταρό μας το ΄χουμε ή λάθος έχω γνώμη;
Ατέλειωτες Οδύσσειες που γράφονται ακόμη. 
                                  Πάν Καρτσωνάκης

Niña con Paloma: Paloma, palomita, Περιστέρι, περιστεράκι, από Γεωργία Κόλλια

Niña con Paloma

Paloma, palomita,
sacude tus alas,
quédate conmigo en las malas.

Paloma, palomita,
cántame algo,
dicen que soy soldado y no valgo.

Paloma , palomita vuela alto,
enséñame también tu lindo canto.

Paloma , palomita,pon en tu vuelo alma
regala al mundo entero ,eterna calma.

Viven llorando la madres y las novias,
nos gobiernan mentes llenas de escorias

Paloma mia deja que las guerras se apaguen
y que los soldados con sus vidas ya no paguen.


Paloma, palomita,sigue volando,
contigo en mi alma, mensajes mando.

Paloma blanca,te ruego cántame algo,
y si quieres luego, vuela alto.
                              Γεωργία Κόλλια

Περιστέρι, περιστεράκι,
τίναξε  τα φτερά σου,
μείνε μαζί μου στις δύσκολες στιγμές.

Περιστέρι, περιστεράκι,τραγούδα μου κάτι,
λένε ότι είμαι στρατιώτης και δεν αξίζω.

Περιστέρι μου, πέτα ψηλά,
δίδαξέ με να αγαπώ και  επίσης το όμορφο  τραγούδι σου.

Περιστέρι ,περιστάκι βάλε στην πτήση σου ψυχή,
δώρισε στον κόσμο όλο αιώνια γαλήνη.

Κλαίνε οι μητέρες και οι νύφες,
μα κυβερνούν μυαλά γεμάτα απόβλητα.

Περιστέρι μου ,άφησε οι πόλεμοι να σβήσουν
και οι στρατιώτες με τις ζωές τους να μην πληρώνουν πια.

Περιστέρι, περιστεράκι συνέχισε να πετάς,
μαζί  με σένα στην ψυχή μου στέλνω μηνύματα.

Λευκό περιστέρι, σε παρακαλώ, τραγούδα μου κάτι,
και αν θέλεις μετά, πέτα ψηλά.
          Αλλά και στα ελληνικά 
από την ποιήτρια Γεωργία Κόλλια

Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2026

Το ποίημα μου βασίζεται στο έργο του Πικάσο "3 μουσικοί", γράφει η Γεωργία Κόλλια.















Το ποίημα μου βασίζεται στο έργο του Πικάσο

 "3 μουσικοί" που δημιουργήθηκε το 1921. 

Περιγραφή: 

Μαύρα φοράει ο μονάχος 

στην παρτιτούρα του σκυφτός 

Ο πιερότος χαρωπός,

μασκαρεμένος και αυτός.

Πιο δίπλα ο αρλεκίνος

χαίρεται και εκείνος.


Οι τρεις τις μάσκες τους φορούν 

το καρναβάλι ξεκινούν.

Τραγούδια παίζουν εύθυμα 

καθώς είναι τα έθιμα.



       ΠΟΊΗΜΑ 

Τρεις μουσικοί τα λέγανε

μελωδικά με γλύκα

Τραγούδια πιάνανε θαρρείς 

μου φευγε κάθε πίκρα. 


Φλογέρα, πιάνο και βιολί

ζωντάνευαν το κέφι

και όλοι χειροκρόταγαν

και πίνανε αψέντι. 


Και ο Πικάσο και εγώ 

τα πίναμε παρέα 

και η νύχτα εκείνη η έναστρη

πέρναγε τόσο ωραία. 


Και το φεγγάρι εσβησε 

και η νύχτα πια εχάθη

μα την κρατώ σαν φυλαχτό 

μες στης καρδιάς τα βάθη. 


Στους πίνακες σου θε να μπω

και εγώ, μην μείνω έξω 

στο σκηνικό τους να μπλεχτώ

και να το ζωντανέψω. 

   Γεωργία Κόλλια

Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2026

Δεν έμαθες από παιδί, μου έλεγες, φοβόσουν. No aprendiste de nin̈a, me decìas,que tenìas miedo..

Caminar descalza en la arena,recuerdo,
pero nunca en el mar habìas nadado.
No aprendiste de nin̈a, me decìas,que tenìas miedo
y ahora que creciste, que es muy tarde. 

Por esto yo te molestaba te llamaba sirena
y aquello que temìas que era una fàbula 
que decìa que en la tierra  si sale una sirena,
si vuelve a entrar al mar ya no regresa atràs. 

Que digan que te ahogaste, ya no les creo,
la barca cuando se hundió volviste a ser sirena.
                                    Pan Kartsonakis
Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα
έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.
                                      Γεωργία  Κόλλια

Να περπατάς ξυπόλητη στις αμμουδιές θυμάμαι
αλλά ποτέ στη θάλασσα δεν είχες κολυμπήσει.
Δεν έμαθες από παιδί, μου έλεγες, φοβόσουν
και τώρα που μεγάλωσες, πολύ αργά πως είναι.

Γι αυτό κι εγώ σε πείραζα σε φώναζα γοργόνα
και κείνο που φοβόσουνα πως ήταν ένας θρύλος
που έλεγε πως στην στεριά, σαν βγει μία γοργόνα
αν ξαναμπεί στη θάλασσα, πίσω δεν επιστρέφει.

Ας είπανε πως πνίγηκες, εγώ δεν τους πιστεύω
η βάρκα όταν βούλιαξε, ξανάγινες γοργόνα.
Πάν Καρτσωνάκης

Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2026

ΤΑ ΘΕΛΩ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ της Γεωργίας Κόλλια..

Μαμά:"Όταν θα μεγαλώσει
θα παντρευτεί με  ηθοποιό"
.........αποσιωπώ.

Μπαμπάς:"Όταν θα μεγαλώσει 
θα παντρευτεί με πλούσιο"...
...αποσιωπώ

Θεία:" Όταν θα μεγαλώσει 
θα κάνει πολλά παιδιά"..
...με απορία την κοιττω
 και δεν μιλώ.

Θείος:" Θα κλέψει και καρδιές 
με τέτοια ομορφιά"...
σωπαινω και απορώ.

Πολλά ζητάνε όλοι αυτοί
μα ούτε για μια στιγμή 
δεν κάθισαν να μου μιλήσουν,
ούτε καν να με ρωτήσουν,
"Τι θες αγάπη μου εσυ;
να γίνεις στην ζωή αυτή;"

Ε ,πια δεν θα το  ανεχτώ
να ακούω και να μην μιλώ
ήρθε η ώρα να το φωνάξω
τα σχέδια τους να τους χαλάσω
Όταν λοιπόν θα μεγαλώσω 
σε όλους σας θα το δηλώσω:

"Σε αυτή την σύντομη ζωή
Θα είμαι ΕΓΩ και όχι ΕΣΥ."
          Γεωργία Κόλλια

Σάββατο 17 Ιανουαρίου 2026

Σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια.

Στου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος
σκυμένος στο τραπέζι κάθετ’ ένας γέρος·
με μιαν εφημερίδα εμπρός του, χωρίς συντροφιά.

Και μες των άθλιων γηρατειών την καταφρόνια
σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια
που είχε και δύναμι, και λόγο, κ’ εμορφιά.

Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει.
Κ’ εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει
σαν χθες. Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό.

Και συλλογιέται η Φρόνησις πως τον εγέλα·
και πως την εμπιστεύονταν πάντα — τι τρέλλα! —
την ψεύτρα που έλεγε· «Aύριο. Έχεις πολύν καιρό.»

Θυμάται ορμές που βάσταγε· και πόση
χαρά θυσίαζε. Την άμυαλή του γνώσι
κάθ’ ευκαιρία χαμένη τώρα την εμπαίζει.

.... Μα απ’ το πολύ να σκέπτεται και να θυμάται
ο γέρος εζαλίσθηκε. Κι αποκοιμάται
στου καφενείου ακουμπισμένος το τραπέζι.
                          Κωνσταντίνος Καβάφης

Παρασκευή 7 Νοεμβρίου 2025

Η παγίδα (της Γεωργίας Κόλλια)

Λες πως  είσαι ερωτευμένη
έχεις μείνει μαγεμένη
νιώθεις όμορφα μαζί του
σαν κομμάτι της ζωής του 

Ξαφνικά... όλα αλλάζουν 
και τα λόγια σε τρομάζουν
ενώ ζούσες σε μαγεία
και  όλα μοιάζαν σαν ταινία 

Να η γκρίνια, οι φωνές
μες στην σχέση οι σκιές
προσπαθείς να τα διορθώσεις
να προλάβεις να τα σώσεις 

Νιώθεις πίκρα, πανικό
έναν κόμπο στον λαιμό
πάλη γίνεται θαρρώ 
στο καρδιά και στο μυαλό 

Μην νομίζεις πως αλλάζει 
η  ζωή θα σκοτεινιάζει 
πριν το χέρι του σηκώσει
Το κορμί για να ματώσει 

Φύγε, τρέχα μην διστάζεις
τρέχα,πίσω μην κοιτάζεις
Είναι η ώρα για να φύγεις
Να προλάβεις να ξεφύγεις 
               (Οχι άλλη βια) 
                   Γεωργία Κόλλια

Πέμπτη 30 Οκτωβρίου 2025

Το στοιχειωμένο σπίτι....

Κάπου  πέρα μακριά
περνώντας κάμπους και βουνά
λέει μύθος αστικός
για ένα σπίτι δίχως φως .

Πάνω  ψηλά στον ουρανό ,
κράζουν  κοράκια ένα σωρό.
Προμυνήουνε κακό
για ένα σπίτι σκοτεινό .

Εκεί μέσα λένε λοιπόν 
κεκλεισμένων των θυρών
ακούγονται πατημασιές 
κλάματα ,ψίθυροι ,φωνές. 

Και αν διαβάτης εκεί σταθεί
και τυχόν θέλει να μπεί
η ψυχή του  θα χαθεί 
και φαντάσματα θα δεί. 

Κάθε 30 του Οκτώβρη, 
εκεί κοντά, δεν ξημερώνει
μένει το σπίτι στην σιωπή
μόνο ακούγεται κραυγή.
....(κραυγή)
"Μην τολμήσεις και περάσεις 
Την ψυχή σου θα την χάσεις".
               Γεωργία Κόλλια

Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου 2025

ΦΛΑΜΕΓΚΟ Ένα ποίημα της Γεωργίας Κόλλια...

Θέλω ν ακούω κιθάρες απόψε
και να  μαγεύομαι σε αυτόν τον ρυθμό
Φλαμέγκο, πάλμας και τακονέο
στον πιο θερμό της Ισπανίας χορό.

Μέσα στην σάλα οι δυό μας μονάχοι
και γύρω ,γύρω να καίει μια φωτιά
Και η ματιά σου να είναι σαν λόγχη 
που μου τρυπά τρυφερά την καρδιά .

Και τα άστρα φέγγουν μακριά ,από πάνω
σε ουράνιο τρούλο  σαν φώτα  θολά
με αυτή την ματιά σου εγώ ν τα χάνω
και να ζητάω να χορέψω ξανά .

Πιάσε λοιπόν τον ρυθμό της Σεβίλλης
αφέσου στου έρωτα το κύμα με μιας
σαν να βυθίζεσαι σε κόκκινα χείλη
σε ένα φιλί  γλυκιάς ευωδιάς. 
                  ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΟΛΛΙΑ

Σάββατο 23 Αυγούστου 2025

Mientras exista un cielo lleno de estrellas. Όσο υπάρχει ουρανός γεμάτος με αστέρια.

Cielo, el mar mientras los contemple
hasta que los ojos beban azul,esperarè
y asì como la ola en la orilla empezarà a apagarse
asì espero que se hallarà en todo una solucion

Mientras exista un cielo lleno de estrellas
y tengamos cuerpo y mente, las personas y manos
eternamente empujaremos la roca de Sisifo 
nunca imaginè al ancestro a solas.

Suen̈o es la vida dicen muchos y esperan
que la vida eterna,con rezos ganan
                       Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα
έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.
                                    Γεωργία  Κόλλια
Τον ουρανό, τη θάλασσα όσο θα αντικρίζω
όσο τα μάτια πίνουνε γαλάζιο θα ελπίζω
κι όπως το κύμα στη στεριά θα έρχεται να σβήσει
έτσι ελπίζω θα βρεθεί σε όλα μία λύση.

Όσο υπάρχει ουρανός γεμάτος με αστέρια
κι έχουμε σώμα και μυαλό, οι άνθρωποι, και χέρια
αιώνια θα σπρώχνουμε του Σίσυφου τον βράχο
ποτέ δεν τον φαντάστηκα τον πρόγονο μονάχο.

Όνειρο είναι η ζωή λένε πολλοί κι ελπίζουν
πως την αιώνια ζωή, με προσευχές κερδίζουν.
                                         Πάν Καρτσωνάκης