Ένας μου πρόγονος εκεί, στα βάθη της Ασίας μόνιμος κάτοικος τρελός, ήταν της ουτοπίας.

 Ένα σημάδι, σφράγισμα, πάνω στο σώμα έχω

μα τώρα το συνήθισα, ούτε που το προσέχω

και τόσα χρόνια ύστερα το ξέχασα που νέος

ντρεπόμουν και το έκρυβα, δεν γνώριζα βεβαίως

ούτε γιατί γεννήθηκα με τούτο το σημάδι

ούτε γιατί προσπάθησε με αγιασμό και λάδι

η μάνα μου πολλές φορές, με εξορκισμούς να σβήσει.

Ματαίως όμως τελικά, δεν βρέθηκε μια λύση.

Ένας μου πρόγονος εκεί, στα βάθη της Ασίας

μόνιμος κάτοικος τρελός, ήταν  της ουτοπίας.

Μα τότε άλλες εποχές, ήταν και όπως λένε

τους ποιητές «πετροβολούν» και τώρα δεν τους καίνε.

                              Πάν Καρτσωνάκης

Έτσι απλά οι άνθρωποι, στον χρόνο ταξιδεύουν.

Μη σε τρομάζει που το φως της μέρας λιγοστεύει

ανάλογα τις εποχές που έρχονται και φεύγουν.

Μπορεί να 'ταν φθινόπωρο και τώρα ο χειμώνας

μα θα ‘ρθει πάλι άνοιξη και πάλι καλοκαίρι.

Μην σε τρομάζουν οι χρονιές που έρχονται και φεύγουν

Έτσι κι αλλιώς είναι γνωστό μα κι όλοι το γνωρίζουν 

σαν αστραπή, σαν μια βροχή και η ζωή μας είναι

σαν σύννεφα στον ουρανό και σαν αφρός στο κύμα.

Έτσι απλά οι άνθρωποι, στον χρόνο ταξιδεύουν

σαν όπως σπίθες της φωτιάς που καίει μες το σύμπαν. 

                                      Πάν Καρτσωνάκης

 

Είναι και κάποιοι φίλοι μου που χρόνια έχω χάσει.

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι,  που χρόνια επιμένουν

κι αρνούνται να προσαρμοστούν και λογικοί να γίνουν.

Συνήθως, μοιάζουν άστεγοι, αερικά στους δρόμους.

Δεν είναι συνεργάσιμοι,  να ενταχθούν, που λένε

μα παραμένουν ξέχωροι, πρίγκιπες μες τους βάλτους

κι αν μοιάζουν σαν τους βάτραχους, ένα φιλί προσμένουν.

Αχτένιστοι κάποιες φορές, κακοντυμένοι ίσως

Συνήθως και αξύριστοι, νομίζεις στα παγκάκια

παρέα με τους άστεγους την νύχτα θα την βγάλουν.

…………………….......................................................

Είναι  και κάποιοι φίλοι μου που χρόνια έχω χάσει.

Δεν έχουν ούτε κινητό και  ζουν σ’ αυτήν την φάση.

                                            Καρτσωνάκης Πάν