Το κλασικό παράδειγμα είναι το Κυλώνειο άγος

Το άγος των νεοκαραμανλικών

Κώστας Στούπας

Τρέφω μεγάλη εκτίμηση

 στον Κωνσταντίνο Καραμανλή και 

ελάχιστη, για τους αυτοπροσδιοριζόμενους

 ως Καραμανλικούς.

Ο εθνάρχης, με όλα τα λάθη και τις αντιφάσεις του,

 είχε σχέδιο. Είχε ένα πολιτικό στίγμα που μπορούσε 

να το εξηγήσει σε μια σελίδα Α4: Η Ελλάδα ανήκει

 στη Δύση, λιτότητα σήμερα για καλύτερο αύριο.

Το έλεγε όταν δεν ήταν δημοφιλές. Το έκανε πράξη

 όταν κόστιζε. Έβαλε τη χώρα στην ΕΟΚ ενάντια 

στο «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» μιας 

ολόκληρης εποχής. Νομιμοποίησε το ΚΚΕ,

 έκανε το δημοψήφισμα για το πολίτευμα, έκλεισε 

τον φαύλο κύκλο της μετεμφυλιακής εκτροπής. 

Παρέδωσε τη χώρα με το χρέος στο 25% του ΑΕΠ. 

Μπορεί να διαφωνεί κανείς με πολλά, αλλά δεν 

μπορεί να του καταλογίσει έλλειψη οράματος, 

συνέπειας και σοβαρότητας.

Οι λεγόμενοι «καραμανλικοί» των τελευταίων

 δεκαετιών είναι άλλη υπόθεση. 

Πρόκειται κατά κύριο λόγο για μια ορδή

 Γκρούεζων και Γκόρτσων της πολιτικής. 

Άνθρωποι που δεν αντιμετώπισαν ποτέ 

την πολιτική ως λειτούργημα, αλλά ως 

επαγγελματικό βιοπορισμό.

 Κανένα πολιτικό στίγμα. Κανένα όραμα για τη χώρα.

 Μόνο ένα επώνυμο, που το χρησιμοποιούν 

όπως οι παλιοί μικρέμποροι την κορνίζα 

με τη φωτογραφία του ιδρυτή πάνω από το ταμείο. 

Για να θυμίζει σε όλους ότι το μαγαζί 

«έχει ιστορία», ενώ ο πελάτης αγοράζει

 σήμερα μπαγιάτικο εμπόρευμα.

Αν θέλει κανείς να καταλάβει τι σημαίνει αυτό 

στην πράξη, αρκεί να θυμηθεί το 2015. 

Η χώρα βρισκόταν στο χείλος της εξόδου από 

το ευρώ, με κλειστές τράπεζες και capital controls. 

Ό,τι είχε χτίσει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, 

η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, 

κρεμόταν από μια κλωστή. 

Και ουκ ολίγοι από τους θεματοφύλακες της 

«καραμανλικής παράδοσης» μεταπήδησαν με 

εντυπωσιακή ευκολία στο άκροδεξιό-αριστερό

 συνονθύλευμα που έπαιζε με τη φωτιά. 

Όχι από ιδεολογική μεταστροφή.

 Ιδεολογία για να μεταστραφεί δεν υπήρχε. 

Από ένστικτο επιβίωσης κοντά στον κρατικό κορβανά.

Και δεν έμειναν στη σιωπηρή συνύπαρξη. 

Κατά τη γνώμη μου, στελέχη αυτού του χώρου έπαιξαν 

ρόλο στο στήσιμο της σκευωρίας Novartis, 

μιας από τις πιο σκοτεινές σελίδες

 της Μεταπολίτευσης. 

Μιας υπόθεσης που είχε στόχο να σύρει πολιτικούς 

αντιπάλους στα δικαστήρια και να διατηρήσει 

τον Τσίπρα, τον Πολάκη και την παρέα τους

 στην εξουσία. 

Στο στόχαστρο βρισκόταν, μεταξύ άλλων, 

ο  Αντώνης Σαμαράς. 

Τον ήθελαν στη φυλακή. 

Η υπόθεση κατέρρευσε, όπως καταρρέουν όλες 

οι κατασκευές που δεν έχουν θεμέλια, αλλά

 οι σκηνοθέτες της δεν ζήτησαν ποτέ συγγνώμη.

Έρχεται τώρα η σημερινή πράξη της κωμωδίας.

 Διαβάζω ότι οι ίδιοι άνθρωποι προσχωρούν ομαδόν 

στο κόμμα Σαμαρά. 

Γιατί; Επειδή ο Μητσοτάκης τους παραμέρισε. 

Άλλους λόγω ηλικίας, άλλους λόγω ανικανότητας,

 κάποιους και για τους δύο λόγους μαζί. 

Ξαφνικά ανακάλυψαν ότι η Νέα Δημοκρατία 

«έχασε την ψυχή της», 

ότι «απομακρύνθηκε από τις ρίζες της», 

ότι «ο πατριωτικός χώρος χρειάζεται φωνή». 

Τα γνωστά. Ο ίδιος κατάλογος δικαιολογιών 

που θα άκουγε κανείς από οποιονδήποτε έχασε

 τη θέση του στο ψηφοδέλτιο.

Η ειρωνεία είναι σχεδόν λογοτεχνική. 

Αυτοί που σχεδίαζαν να κλείσουν τον Σαμαρά

 στη φυλακή με τη Novartis, τον βλέπουν σήμερα 

ως σανίδα πολιτικής και επαγγελματικής σωτηρίας. 

Ο στόχος της χθεσινής σκευωρίας

 έγινε το σημερινό σωσίβιο. 

Αν αυτό δεν είναι ο ορισμός του πολιτικού

 τυχοδιωκτισμού, τότε η λέξη χρειάζεται 

νέο λήμμα στο λεξικό.

Δεν ξέρω αν ο Αντώνης Σαμαράς έχει μνήμη μακράς

 διάρκειας ή αν η ανάγκη για στελέχη και ψήφους 

θα τον κάνει να κλείσει τα μάτια.

Το πρόβλημα, τελικά, δεν είναι ο Σαμαράς, ούτε 

ο Μητσοτάκης. Είναι ένα πολιτικό σύστημα που

 επί δεκαετίες επέτρεψε σε μια κάστα 

επαγγελματιών της εξουσίας να περιφέρουν

 ένα βαρύ όνομα σαν διαβατήριο 

από κόμμα σε κόμμα

 και από κυβέρνηση σε κυβέρνηση.

 Χωρίς ιδέες, χωρίς έργο, χωρίς αιδώ.

Το άγος είναι αρχαία λέξη με βαρύ θρησκευτικό φορτίο. 

Σημαίνει το μίασμα, την κατάρα που πέφτει πάνω

 σε κάποιον μετά από ιεροσυλία ή ανοσιούργημα,

 και που συχνά κληρονομείται στους απογόνους 

και στο γένος του.

Το κλασικό παράδειγμα 

είναι το Κυλώνειο άγος: 

οι Αλκμεωνίδες σκότωσαν τους οπαδούς του Κύλωνα 

που είχαν καταφύγει ικέτες στον βωμό της Αθηνάς,

 και η κατάρα βάραινε την οικογένεια για γενιές.

ΠΗΓΗ

Ποια είναι η γνώμη σας;

Όλα τα άρθρα δεν είναι απαραίτητο

να εκφράζουν πάντοτε και την δική μας άποψη

αλλά τα δημοσιοποιούμε για να γίνουν

αφορμή για έναν ευπρεπή διάλογο.

Αυτό τουλάχιστον επιθυμούμε. 

Έναν γόνιμο διάλογο, με επιχειρήματα όμως.