Σου τραβούν συνεχώς κουρτίνες μπρος από τα μάτια σου.....

Ένα καλό βιβλίο ή ένα ενδιαφέρον άρθρο,

 σε ένα περιοδικό, είναι η καλύτερη παρέα

 για τις μικρές και μοναχικές νυχτερινές ώρες,

 που μπορείς να μοιραστείς εσύ και το μυαλό σου.

Το μυαλό σου να σε ταξιδεύει ελεύθερο με τη μυρωδιά 

του φρέσκου καφέ και το τσιγάρο να καίει στο τασάκι, 

λιβάνι στην έμπνευση!

Δίπλα σου το στυλό και το χαρτί, να κρατάς σημειώσεις 

και η μουσική να γεμίζει το τοπίο με την παρουσία της.

Όλοι οι άλλοι να κοιμόνται 

(έκτός από σένα και κάτι άλλα «φαντάσματα») 

και συ σαν κολασμένος να γυρνάς από σελίδα σε σελίδα 

και σαν να πίνεις αίμα από τα ίχνη 

που άφησαν κάποιοι άλλοι κολασμένοι πριν από σένα.

Πίνεις αίμα και σου πίνουν, έτσι καθώς ανασταίνεις 

κάποιους που πέρασαν από τον υλικό κόσμο μας, 

σε άλλα επίπεδα πνευματικά, αφήνοντάς μας 

την αγωνία τους.

Κάποιους που με έκπληξη, πολλές φορές,

 ανακαλύπτεις πόσο ίδιοι με σένα είναι.

Σου τραβούν συνεχώς κουρτίνες

 μπρος από τα μάτια σου αποκαλύπτοντας 

πόσο πιο απλά είναι όλα αλλά και πόσο σύνθετα.

Ανακαλύπτεις το σύμπαν μέσα σε μια σκόνη,

 που δεν είναι ούτε καν ορατή. 

Ανακαλύπτεις το σύμπαν μέσα σου

 και μέσα στα όνειρά σου.

Νιώθεις το σύμπαν μέσα σου να γεννιέται 

και να πεθαίνει συνεχώς.

Και είσαι σίγουρος ότι σαν κι εσένα υπήρχαν, 

υπάρχουν και θα υπάρξουν χιλιάδες.

Είσαι ο ένας αλλά και μέρος του όλου.

Είσαι μία σκόνη μη ορατή

αλλά ταυτόχρονα όλο το σύμπαν.

Πάν Καρτσωνάκης

Οι μύθοι με τα σύμβολα πολλές αλήθειες κρύβουν.

Ο Ηρακλής που κράτησε τον ουρανό με τα’ άστρα

που μέχρι κείνη τη στιγμή ο Άτλας τον κρατούσε

το έκανε για να μπορεί να πάει να του φέρει

σ’ αντάλλαγμα, ο Άτλαντας, μήλα των εσπερίδων.

Τώρα το τι τα έκανε πολύτιμα τα μήλα

τόσο πολύ που δέχτηκε να κάνει τέτοιον άθλο

είναι πολύ παράξενο πως χάθηκε στο μύθο.

Οι μύθοι με τα σύμβολα πολλές αλήθειες κρύβουν.

Ωστόσο, μες τη γλώσσα μας, θα βρούμε την αλήθεια

δεν είναι φρούτα, πρόβατα, είναι της Εσπερίας.

                           Καρτσωνάκης Πάν

Τα μήλα των Εσπερίδων ήταν σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία,

 οι χρυσοί καρποί των δέντρων που βρίσκονταν στον κήπο των Εσπερίδων. 

Είναι κυρίως γνωστά μέσω του μύθου του Ηρακλή, καθώς η απόκτησή τους 

αποτέλεσε το αντικείμενο του ενδέκατου άθλου του.

Σύμφωνα με το Φερεκύδη, οι μηλιές που παρήγαγαν τους καρπούς αυτούς 

είχαν δοθεί από τη Γη στον Δία και την Ήρα σαν γαμήλιο δώρο. 

Η Ήρα φύτεψε τα δέντρα στον κήπο των θεών, 

ο οποίος βρισκόταν στη χώρα του Άτλαντα.

 Ο Άτλαντας βρισκόταν έξω από τον κήπο και σήκωνε στους ώμους του τον ουρανό, 

τιμωρία που του είχε επιβληθεί από το Δία. 

Οι κόρες του Άτλαντα έκλεβαν όμως τα μήλα, γι´ αυτό και η Ήρα ανέθεσε

 τη φύλαξή τους στις νύμφες Εσπερίδες και στο Λάδωνα, 

δράκοντα με εκατό κεφάλια και γιο του Τυφώνα και της Έχιδνας.

Δικό μας σχόλιο:

Πάντοτε, πίστευα πως δεν μπορεί να ήταν τα μήλα 

κάποια φρούτα ακόμη και χρυσά

 που για να τα αποκτήσει ο βασιλιάς τον έστειλε

στην άκρη του γνωστού τότε κόσμου.

Πολύ πιθανόν λοιπόν ο Άτλας να μην είναι τίποτε άλλο

από το βουνό Άτλας που βρίσκεται στο σημερινό Μαρόκο

στην Αφρική πιο κάτω από τις στήλες του Ηρακλέους.

Στην ελληνική μυθολογία Ηράκλειες στήλες , (Ἡρακλέους στήλας), ήταν δύο στύλοι

 που είχε στήσει ο Ηρακλής όταν πήγε τα μήλα των εσπερίδων στον Ευρυσθέα.

Ηράκλειες στήλες Γιβραλτάρ, Ισπανία.

Τέλος ας αναζητήσουμε την αλήθεια 

που μπορεί να κρύβεται στην ετυμολογία

της λέξης μήλα και που μπορεί να σημαίνει 

όχι μόνο φρούτα αλλά και πρόβατα.

Ωστόσο, μες τη γλώσσα μας, θα βρούμε την αλήθεια

δεν είναι φρούτα, πρόβατα, είναι της Εσπερίας.

ΠΗΓΗ

Θα φορέσω, εκείνα τα στενάχωρα παπούτσια...

Θα φορέσω εκείνα τα παλιά και άβολα,

μαύρα μου σκαρπίνια,

ξέρεις εκείνα με τα κορδόνια 

που μου πλήγωσαν τα πόδια

αλλά που δεν θέλησα 

επ ουδενί να τα πετάξω, τόσα χρόνια 

γιατί μου θύμιζαν εσένα και κυρίως την εποχή

 που μου τα χάρισες.

Θα φορέσω, εκείνα τα στενάχωρα παπούτσια

και θα ταξιδέψω πάνω στα πλακόστρωτα

και λερωμένα πεζοδρόμια της πόλης

μετρώντας τις πλάκες μία προς μία 

κι όταν θα χάνω τον λογαριασμό 

θα ξαναρχίζω και πάλι από την αρχή.

Ξέρω θα μου πει κάποιος πως δεν έχει νόημα 

να κάνω  κάτι τέτοιο…… 

Το ίδιο άραγε θα έλεγες κι εσύ;

Ναι το γνωρίζω πως είναι όχι μόνο μάταιο

κι ακόμη περισσότερο θα έλεγα ανόητο

ίσως και παράλογο κατά βάθος.

Ωστόσο μπορεί να είναι κάποια μορφή παραξενιάς

ή κάτι σαν μέθοδος ψυχοθεραπείας; 

Όχι, θα σου απαντούσα,

τίποτε από όλα αυτά δεν είναι για μένα

αλλά μπορεί να είναι κι όλα αυτά.

Εκείνο που γνωρίζω στα σίγουρα

 είναι ότι πολύ απλά βαρέθηκα να κάνω κάθε μέρα 

τόσα άλλα ανόητα, παράλογα και μάταια 

εγκλωβισμένος στα πρέπει και στις λογικές

 απλά και μόνο περιμένοντας 

έναν εξ ίσου λογικό και καθώς πρέπει θάνατο.

Πάν Καρτσωνάκης

Θριαμβευτής, για τη σφαγή που τον εξιλεώνει.

Γεμάτο σκέψεις το μυαλό 

στο χθες στριφογυρίζει

 να καταλάβει δεν μπορεί

 βαλτώνει και βουλιάζει

 πασχίζει, λάθη του να βρει

 μήπως μετανοήσει.

Ψηλαφιστά, με τις οσμές, 

διαίσθηση και ήχους

 αιθεροβάμων ποιητής 

ονειροβάτης μπαίνει 

θριαμβευτής για τη σφαγή 

που τον εξιλεώνει. 

Πάν Καρτσωνάκης

The mind, full of thoughts,

 twirls back to yesterday.

 It can't understand,

 it falls in the marsh 

and sinks while struggling

 to find its mistakes 

and perhaps to repent.

Fumbling and following the smells,

 his intuition and the sounds,

 the unrealistic poet, 

rides the dreams and enters 

triumphantly for the slaughter 

that expiates him. 

Pan Kartsonakis

Σενάριο επιστημονικής φαντασίας; Μακάρι!

Δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια λάθους, δυστυχώς,

 όταν παίζεις με την πυρηνική ενέργεια. 

Μακάρι να υπήρχαν.

Τα λάθη αυτού του τύπου, δεν γνωρίζουν 

σύνορα κρατών και όρια ευθύνης. 

Ο πολιτισμός που σήμερα βιώνουμε 

πιθανόν και να μην έχει την ιστορική συνέχεια 

που επίσημα τουλάχιστον παραδεχόμαστε. 

Υπάρχουν πάρα πολλές πιθανότητες 

ο σημερινός πολιτισμός να μην είναι ο πρώτος 

που γνωρίζει αυτός ο πλανήτης 

ή ο άνθρωπος, αν το θέλετε. 

Τι θέλω να πω με αυτό;

Αν για παράδειγμα, λεω εγώ τώρα,

 για να πάρω την πρώτη περίπτωση 

γιατί η δεύτερη θα μας πάει 

σε άλλους πλανήτες πατρίδες 

και είναι κάτι που μπορεί να σας κάνει 

να χαμογελάσετε ειρωνικά, 

γίνει ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα και επιβιώσουν 

κάποιοι άνθρωποι από αυτό, πράγμα πολύ πιθανόν, 

τότε ποια θα είναι η συνέχεια του πολιτισμού μας;

Εδώ, για να φανταστείτε τι θέλω να πω, 

μία διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος

 και αχρηστεύει πλήθος τεχνολογικών επιτευγμάτων μας.

Οι άνθρωποι που θα επιβιώσουν 

ενός τέτοιου ολοκαυτώματος, όπως πολύ σωστά 

είπε κάποιος, θα λένε παραμύθια γύρω από τη φωτιά

 στα παιδιά τους. 

Θα τους λένε για την τηλεόραση, το διαδίκτυο, 

τον κινηματογράφο, το ηλεκτρικό ρεύμα,

 τα αεροπλάνα και αυτά τα καημένα θα τα ξαναλένε

 στα παιδιά τους αλλά με λιγότερη σιγουριά

 από τους γονείς τους 

αφού και για αυτά θα είναι παραμύθια.

Όλα αυτά βέβαια αν λάβουμε σαν δεδομένο, 

κάτι που είναι απίθανο να συμβεί, ότι οι άνθρωποι 

που θα επιβιώσουν δεν θα έχουν, πάθει

 και άλλου είδους μεταλλάξεις με βλάβες

 πνευματικές εκτός από σωματικές. 

Σενάριο επιστημονικής φαντασίας, θα μου πείτε.

Μακάρι!

Φιλικά πάντοτε 

Πάν Καρτσωνάκης

Με λέξεις μόνο έχτιζαν, τον κόσμο τους.

Τα όνειρά τους πάντα έσπερναν, 

οι ποιητές, στον κόσμο

 πασπαλισμένα αίματα, 

ελπίδες μα και ψέμα.

Με λέξεις μόνο έχτιζαν, 

τον κόσμο τους και ζούσαν

 στοές τριγύρω σκάβοντας, 

τούνελ για να ξεφύγουν.

Ισορροπούν οι ποιητές,

ακροβατούν στο τώρα, 

βυθίζονται μες τη στιγμή

 και πέφτουνε στο μέλλον!

   Καρτσωνάκης Πάν

The poets always sow 

their dreams in the world,

 sprinkled them with blood, 

hope but with a lie as well.

They built their world,

 just with words

 and lived by digging stoas around, 

and escape tunnels.

The poets keep balanced 

acrobating on present, 

sinking in the moment 

and fall in the future!

      Kartsonakis Pan

Κόρινθος 1977: Τότε ακόμη περνούσε το τρένο.

Διακρίνονται και τα δυο φυλάκια

το παλιό και το νέο, στο βάθος

 που υπάρχει ακόμη σαν κτίσμα.

Φωτογραφία του 1977

Ε, λοιπόν όχι.....δεν μπορούμε να ξεχάσουμε!

Έχουν μνήμες οι πέτρες. 

Των κεραμικών τα όστρακα

 και των μαρμάρινων γλυπτών τα θραύσματα

 λένε ιστορίες. 

Έχουν οξειδωθεί με αναμνήσεις

 και οι αιώνες έχουν επάνω τους σταλάξει ιστορίες 

που κανείς, σωστά, δεν μπορεί να διαβάσει

 παρεκτός ποιητές και αλαφροΐσκιωτοι,

 σαλιγκάρια και πεταλούδες . . . .

 . . κανένας άλλος καλλίτερα. 

Έχουν μνήμες οι πέτρες . . . . 

Έτσι όπως και τα κύτταρα. 

Καρτσωνάκης Πάν 2009

The stones can recall. 

The ceramic sherds and the pieces

 of the marble sculptures, 

have stories to tell.

 They’ve been oxidized with memories 

and the centuries 

have dripped on them stories

 that no one can read, 

in the right way, 

except the poets and the “moonstrucked”, 

the snails and the butterflies… 

nobody else could. 

Stones can recall. . . . . . . . . 

Like bodycells do, 

the same way.

 Kartsonakis Pan 2009

Διόλου δεν έφυγαν

Αναπνέουν ακόμη εδώ.

Σαν τα λουλούδια την Άνοιξη.

Υπάρχει το άρωμά τους.

Αγριολούλουδα που επιμένουν.

Τι και αν ρήμαξαν τα σπίτια τους,

βεβήλωσαν τα ιερά τους,

έσπασαν τ αγάλματα με τη μορφή τους

κι έκαψαν τα γραφτά τους.

Υπάρχουν ακόμη εδώ!

Γκρέμισαν κι έφεραν στο έδαφος

 τους ιερούς ναούς τους.

Ξερίζωσαν τη θύμησή τους;

Όχι δεν έφυγαν ποτέ από τη χώρα τους.

Υπάρχουν πάντοτε στη γη που τους ξεγέννησε.

Διόλου δεν έφυγαν κυνηγημένοι.

Αναπνέουν ακόμη.

Το άρωμά τους υπάρχει ακόμη εδώ.

Όσες γενιές και να περάσουν.

               Πάν Καρτσωνάκης

They never left.

They still breathe in here.

Like the flowers in springtime.

Their perfume exists.

Wildflowers that persist.

What if their temples are ravaged,their sacred places

are desecrated,their statues are broken

and their writings are burned .

 They are still here!

Their sacred temples were destroyed and demolished.

But their remembrance was not washed out?

No, they never left their homeland.

There are always in the soil that once gave them birth.

They never left hunted away.

They still breathe.

Their perfume is still here.

 For as many generations will pass through.

Pan Kartsonakis

"Δεν υπάρχει μέλλον, δίχως παρελθόν".

Δεν ηττηθήκαμε ποτέ!

Δεν ηττηθήκαμε ποτέ 

αλλά αγώνας είναι η ζωή μας

και ως την τελευταία μας πνοή

θα πολεμάμε.

Δεν ήμασταν  ατρόμητοι 

και άφοβοι στη μάχη,

μα χρέος μας ήταν ζωτικό

να μην υποχωρούμε.

Πολλές φορές ανάπαυση

ανακωχή να γίνει θέλαμε 

και ειρήνη

μα ήταν πολυτέλεια

και σφάλμα κάτι τέτοιο.

Πολλές φορές φοβόμασταν,

και η λογική  ζητούσε

το μάταιο, παράλογο

του αγώνα μας να δείξει.

Ωστόσο σαν κάποιες μέσα μας, 

προγονικές φωνές, 

ζητούσαν

να μην υποχωρήσουμε

να μην δελεαστούμε.

Όχι, δεν είχαμε ποτέ 

εχθρούς για να μισούμε.

Τους ίδιους μας τους εαυτούς 

συνέχεια πολεμούμε.

Καρτσωνάκης Πάν

                2013

Το θάνατο με τη ζωή ποτέ να μη μπερδεύεις!

Απ το καντήλι άναβα θυμάμαι το τσιγάρο 

και μου λεγε η μάνα μου - μα δε φοβάσαι Χάρο; 

Είναι μεγάλη γρουσουζιά νεκρούς να κοροϊδεύεις 

Το θάνατο με τη ζωή ποτέ να μη μπερδεύεις!

Ο θάνατος και οι νεκροί

είναι του άλλου κόσμου. 

Στον άλλον είναι ζωντανοί,

μαζί τους και ο γιος μου! 

Πώς έτρεμε, φοβότανε, η μάνα μου θυμάμαι 

κάθε φορά που έλεγα, έτσι για να γελάμε 

-Όνειρο είμαι αλλουνού και ζω όσο κρατήσει 

και θα πεθάνω ξαφνικά, αυτός όταν ξυπνήσει! 

       Πάν Καρτσωνάκης

               1977

Να το γιατί ξεσηκώθηκαν στην γειτονική Τουρκία!

Αν μπορούσε να υποψιαστεί 

ο Θεόδωρος Κωλοκοτρώνης

ότι σήμερα οι νεοέλληνες 

 θα βλέπουν τον μεγαλοπρεπή  . . .