Δεν ηττηθήκαμε ποτέ!

Δεν ηττηθήκαμε ποτέ 

αλλά αγώνας είναι η ζωή μας

και ως την τελευταία μας πνοή

θα πολεμάμε.

Δεν ήμασταν  ατρόμητοι 

και άφοβοι στη μάχη,

μα χρέος μας ήταν ζωτικό

να μην υποχωρούμε.

Πολλές φορές ανάπαυση

ανακωχή να γίνει θέλαμε 

και ειρήνη

μα ήταν πολυτέλεια

και σφάλμα κάτι τέτοιο.

Πολλές φορές φοβόμασταν,

και η λογική  ζητούσε

το μάταιο, παράλογο

του αγώνα μας να δείξει.

Ωστόσο σαν κάποιες μέσα μας, 

προγονικές φωνές, 

ζητούσαν

να μην υποχωρήσουμε

να μην δελεαστούμε.

Όχι, δεν είχαμε ποτέ 

εχθρούς για να μισούμε.

Τους ίδιους μας τους εαυτούς 

συνέχεια πολεμούμε.

Καρτσωνάκης Πάν

                2013

Βάζοντας την λέξη ταξίδι μέσα σε εισαγωγικά.

Πικρό, στο στόμα,

το φιλί του χωρισμού

για το ταξίδι.

Αυτούς τους τρεις στίχους

σε μορφή χάι κου

ανακάλυψα γραμμένους στο οπισθόφυλλο

ενός μαθητικού μου βιβλίου

που η μητέρα μου είχε φυλάξει

σε κάποιο κασελοντίβανο

μαζί με κάποια άλλα παρόμοια αντικείμενα

από την εποχή της μαθητικής μου ζωής.

Ούτε που θυμάμαι τώρα 

γιατί και για ποιο λόγο

έγραψα αυτούς τους στίχους

και ποιον ακριβώς χωρισμό

«θρηνούσα» τότε στην εφηβεία μου

μα "ήλθαν" τώρα και όχι μόνο με άγγιξαν

αλλά μπορώ να πω

ότι με χτύπησαν κατάστηθα

κι αυτό γιατί θα τους ξανάγραφα και σήμερα

μόνο που κάτι θα άλλαζα.

Σήμερα, θα τους ξανάγραφα

αλλά βάζοντας την λέξη ταξίδι

μέσα σε εισαγωγικά.

Πικρό στο στόμα, θα έγραφα,

το φιλί του χωρισμού

για το «ταξίδι». 

Πάν Καρτσωνάκης

30-10-2013

Είναι απλά ζήτημα ιδιοσυγκρασίας.

Η μοναξιά είναι γένους θηλυκού

που μέσα της, σαν λέξη, εγκυμονεί 

δίδυμα τα δύο άλφα.

Το άλφα είναι και το πρώτο γράμμα της αλφαβήτου μας.

Επιπλέον, αν την κόψεις σε δυο κομμάτια

και ξεχάσεις πως υπάρχει το μόν –ος ή μόν-η

(δεν υπάρχει διαφορά, η μοναξιά δεν έχει φύλο.)

τότε θα σου μείνει η αξία.

Τέλος, μπορείς να την προφέρεις 

με δύο τουλάχιστον τρόπους.

Σαν λέξη παράγει μάλιστα έναν ήχο 

που επαναλαμβανόμενος

μπορεί να σε ηρεμήσει και να χαλαρώσεις 

ή μπορεί να σε τρελάνει.

Είναι απλά ζήτημα ιδιοσυγκρασίας.

Πάν Καρτσωνάκης

Οκτώβριος 2013-10-29

Διεθνής έκκληση. "Δεν υπάρχει μέλλον, δίχως παρελθόν".

They never left.

They still breathe in here.

Like the flowers in springtime.

Their perfume exists.

Wildflowers that persist.

What if their temples are ravaged,their sacred places

are desecrated,their statues are broken

and their writings are burned .

 They are still here!

Their sacred temples were destroyed and demolished.

But their remembrance was not washed out?

No, they never left their homeland.

There are always in the soil that once gave them birth.

They never left hunted away.

They still breathe.

Their perfume is still here.

 For as many generations will pass through.

Pan Kartsonakis

Διόλου δεν έφυγαν

Αναπνέουν ακόμη εδώ.

Σαν τα λουλούδια την Άνοιξη.

Υπάρχει το άρωμά τους.

Αγριολούλουδα που επιμένουν.

Τι και αν ρήμαξαν τα σπίτια τους,

βεβήλωσαν τα ιερά τους,

έσπασαν τ αγάλματα με τη μορφή τους

κι έκαψαν τα γραφτά τους.

Υπάρχουν ακόμη εδώ!

Γκρέμισαν κι έφεραν στο έδαφος

 τους ιερούς ναούς τους.

Ξερίζωσαν τη θύμησή τους;

Όχι δεν έφυγαν ποτέ από τη χώρα τους.

Υπάρχουν πάντοτε στη γη που τους ξεγέννησε.

Διόλου δεν έφυγαν κυνηγημένοι.

Αναπνέουν ακόμη.

Το άρωμά τους υπάρχει ακόμη εδώ.

Όσες γενιές και να περάσουν.

                     Πάν Καρτσωνάκης

                              kARTson

Έχουν μνήμες οι πέτρες. 

Των κεραμικών τα όστρακα

 και των μαρμάρινων γλυπτών τα θραύσματα

 λένε ιστορίες. 

Έχουν οξειδωθεί με αναμνήσεις

 και οι αιώνες έχουν επάνω τους σταλάξει ιστορίες 

που κανείς, σωστά, δεν μπορεί να διαβάσει

 παρεκτός ποιητές και αλαφροΐσκιωτοι,

 σαλιγκάρια και πεταλούδες . . . .

 . . κανένας άλλος καλλίτερα. 

Έχουν μνήμες οι πέτρες . . . . 

Έτσι όπως και τα κύτταρα. 

Καρτσωνάκης Πάν 2009

The stones can recall. 

The ceramic sherds and the pieces

 of the marble sculptures, 

have stories to tell.

 They’ve been oxidized with memories 

and the centuries 

have dripped on them stories

 that no one can read, 

in the right way, 

except the poets and the “moonstrucked”, 

the snails and the butterflies… 

nobody else could. 

Stones can recall. . . . . . . . . 

Like bodycells do, 

the same way.

 Kartsonakis Pan 2009

Υπάρχει "Κάθαρση"; Όχι τόσο εύκολα!

Θάνατος δεν είναι οι κάργιες που χτυπιούνται

στους μαύρους τοίχους και στα κεραμίδια.

Δεν είναι ούτε οι γυναίκες π αγαπιούνται

σα να καθαρίζουνε κρεμμύδια.

Είναι η πόλη που πληγώνει

με τα στενά, μικρά κι ασήμαντα δρομάκια

και η παρέα εκεί στην παραλία

με τις ξαπλώστρες και τα τραπεζάκια.

Θάνατος είναι οι μέρες που περνάμε

μέσα στα ίδια και τα ίδια

και οι θύμισές μας όλες που ναι

της ποίησής μου τα βαρίδια.

 Θάνατος είναι οι λεροί κι ασήμαντοι δρόμοι

με τα εφήμερα, κουτά ονόματά τους

και ο δάσκαλος και ο αστυνόμος.

Είναι κι αυτό το καρακόλι

απ το απέναντι μπαλκόνι.

Θάνατος είναι κάποιοι νόμοι

οι βουλευτές μας στο μπαλκόνι.

Αλλαξοπίστησες, δεν είσαι μόνος

Μες τη θεσούλα σου, έγινες  νόμος.

Η Κολακεία θάνατος,

 η ιστορία θάνατος κι ακόμη

η τάξις, θάνατος μες τους θανάτους.

  

Θάνατος οι τόσες ώρες που περνάνε

μονότονες  σταγόνες μαρτυρίου

τα χρόνια που γερνάμε

οι θύμισές μου που πονάνε

μέσα στα ίδια και τα ίδια να γεννάνε

της ποίησής μου τα στολίδια.

Θάνατος είναι και οι στίχοι που γυρνάνε

στο ίδιο πάντοτε μοτίβο

μέρα τη μέρα με γερνάνε

ο χρόνος, ανελέητος συντρίβει,

επωδός μονότονη με θλίψη

κτίρια κι ανθρώπους  κρύβει.

Ποιος στιχοπλόκος έγραψε, θα ήθελα να πούνε

κάποιοι στο μέλλον αν θα βρούνε

αυτούς τους στίχους.

Έτσι φτωχούς, σαχλούς και άμετρους

ποιος τόλμησε να παίξει

αλλάζοντας το νόημα στις λέξεις;

            Καρτσωνάκης Πάν

                  Γενάρης 1999

Υ. Γ:Τους βλέπω να έρχονται, 

όλο και περισσότεροι . . .    

Κωνσταντίνος Καρυωτάκης

                                   "Κάθαρσις"

O συναρπαστικός «Επιθεωρητής» του Νικολάι Γκόγκολ, στο υπέροχο θέατρο της Αρχαίων Κλεωνών - Κόρινθος (Green Theater)

Μετά την επιτυχία του χειμώνα,

 ο συναρπαστικός «Επιθεωρητής»

 του   Νικολάι Γκόγκολ, 

στα πλαίσια του τέταρτου φεστιβάλ 2013 

παρουσιάστηκε στο υπέροχο θέατρο 

των Αρχαίων Κλεωνών (Green Theater) 

σε σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου

και με 13 ηθοποιούς που έδωσαν τον καλύτερο 

εαυτό τους στην παράσταση που απόλαυσαν 

οι θεατές που όρθιοι στο τέλος επευφημούσαν. 

 Ένας συγκλονιστικός Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης 

κι ένας απολαυστικός (τα λόγια είναι περιττά)

  Γιώργος Αρμένης με την Αριέττα Μουτούση 

να ερμηνεύει υπέροχα την γυναίκα του

και την Δανάη Σκιαδή την κόρη του.

Στο ρόλο υπηρέτη του δήθεν «Επιθεωρητή»

 ο πολύ καλός, όπως πάντοτε, Μιχάλης Μητρούσης. 

Φυσικά όλοι οι  ρόλοι ερμηνεύτηκαν άψογα 

από ηθοποιούς έναν κι έναν και αναφέρουμε 

τους Θόδωρο Κατσαφάδο, Γιώργο Ψυχογιό,

 Θανάση Καρλαμπά, Κώστα Κορωναίο, 

Κωνσταντίνο Γαβαλά, Βαγγέλη Ψωμά, 

Θωμά Γκόγκο και Γιώργο Μπούγο. 

Τα σκηνικά ήταν του Γιώργου Πάτσα 

και τα κουστούμια του Γιάννη Μετζικώφ.

Την παράσταση «έντυσε» με μουσική 

ο Γιάννης Αναστόπουλος. 

Βοηθοί σκηνοθέτη οι: Παναγιώτης Μιχαλόπουλος 

και η Χριστιάνα Ματζουράνη.

Κείμενο και φωτογραφίες:

Τάκης Καρτσωνάκης

Σε λίγο θα "ανέβει" βίντεο 

με συνεντεύξεις 

από τους πρωταγωνιστές

αλλά και στιγμιοτύπων, 

 από την παράσταση.