Ο καθηγητής Γεωφυσικής του Πανεπιστημίου Πατρών Σταύρος Παπαμαρινόπουλος σε ένα συναρπαστικό ταξίδι Γνώσης.

Καλημέρα Έλληνες.

Αλλοπαρμένοι ποιητές που έμαθαν να κόβουν........

Στις έρημες ακρογιαλιές, τις νύχτες του χειμώνα

αερικά χορεύουνε στα κύματα επάνω.

Η θάλασσα κι ο ουρανός είναι το σκηνικό μας

Σαν μουσική ακούγεται ο ήχος των κυμάτων.

Κι όπως εκεί, στην δύση του, ο ήλιος χαιρετάει

κάποια λευκά φαντάσματα στις αμμουδιές χορεύουν.

Μα δεν τα βλέπουν λογικοί παρά μονάχα όποιος 

είτε που πόνεσε πολύ είτε τρελός που είναι.

Αλλοπαρμένοι ποιητές που έμαθαν να κόβουν

κάθε δεσμό με λογική, για λίγο να πετάξουν.

                                   Πάν Καρτσωνάκης

Ένας Μαυρογιαλούρος στο πιο χαριτωμένο.

Σκάρτες τρεις εβδομάδες έχουν περάσει από την εμφάνιση στον Τύπο

 κάποιων ρεπορτάζ που ήθελαν στελέχη του Ποταμιού, 

πρώην βουλευτές του μάλιστα, να ενδιαφέρονται να διεκδικήσουν την αρχηγία 

του κόμματος προκειμένου να επιχειρήσουν την ανασύνταξη των δυνάμεών του.

Εμείς τουλάχιστον τα διαβάσαμε τα ρεπορτάζ και χαρήκαμε πολύ. 

Φαίνεται όμως ότι τα διάβασε και ο Σταύρος Θεοδωράκης και δεν χάρηκε 

καθόλου γιαυτό και έσπευσε να επιστρέψει την κρατική επιχορήγηση 

στο Ποτάμι αφήνοντας το κόμμα χωρίς χρήματα, δηλαδή, 

χωρίς δυνατότητα ουσιαστικής λειτουργίας.

Για όσους αφελείς, μόνιμα ανυποψίαστους κεντρώους, έσπευσαν 

να χειροκροτήσουν εκστασιασμένοι την πρωτοβουλία Θεοδωράκη, 

δεν θα κάνουμε κάποιο σχόλιο. 

Άνθρωποι που τον Ιανουάριο του 2015 δεν κατάφεραν να δουν ότι

 η προοδευτική ψήφος έπρεπε να πάει στη Νέα Δημοκρατία και ότι 

τη δεδομένη στιγμή ο Αντώνης Σαμαράς ήταν ο μόνος εγγυητής 

του πολιτεύματος, όπως θα διαπίστωνε το Πανελλήνιο μόλις λίγους μήνες

 αργότερα, μετά την απόπειρα του δραχμικού πραξικοπήματος, 

έχουν άλλη αντίληψη για την πολιτική και δεν συναντιόμαστε πουθενά.

Αλλά ο Σταύρος Θεοδωράκης γιατί είχε τόσο άγχος 

να θέσει το Ποτάμι εκτός λειτουργίας;

Κάποιοι θα μας αντιγυρίσουν ότι δεν θα έπρεπε να περιμένουμε κάτι άλλο 

από τον Σταύρο Θεοδωράκη. 

“Δεν έχεις καταλάβει πόσο κυνικός είναι;”, μας είπε προχθές κάποιος επώνυμος 

Αθηναίος, από αυτούς που την ημέρα ανακοίνωσης της ίδρυσης του Ποταμιού 

ανέβαζαν στο προφίλ τους στο facebook φωτογραφίες από το γεγονός.

Διαφωνούμε με την κρίση αυτή αλλά κυρίως διαφωνούμε με την αξίωση 

ο Θεοδωράκης να διαθέτει άλλες ηθικές ποιότητες από τον μέσο Έλληνα 

πολιτικό, ακόμα κι αν ο ίδιος είναι πεπεισμένος ότι τις διαθέτει.

Το θέμα είναι ότι σήμερα το Ποτάμι θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμο κυρίως 

για να ασκεί την κριτική στο ΣΥΡΙΖΑ από την πλευρά του προοδευτικού 

Κέντρου, να τον ελέγχει διαρκώς για το “προοδευτικό ίσιο” 

και τη Νέα Δημοκρατία βέβαια, αν και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κανείς

 δεν ψήφισε Νέα Δημοκρατία, γιατί είναι το προοδευτικό κόμμα της χώρας.

 Κάποιοι φιλελεύθεροι-προοδευτικοί κι ενώ έχουν ακολουθήσει 

τον Κυριάκο Μητσοτάκη στη ΝΔ, προσπαθούν να πιέζουν τον ΣΥΡΙΖΑ 

στη βάση της προοδευτικής ατζέντας αλλά όπως καταλαβαίνουμε όλοι 

το να βρίσκεσαι στη Νέα Δημοκρατία και να πετροβολείς τον ΣΥΡΙΖΑ

 επειδή δεν είναι αρκετά προοδευτικός είναι από ελάχιστα πειστικό 

έως γραφικό, άσχετα αν θα συνεχίσουμε κι εμείς να το κάνουμε.

Το Ποτάμι θα ήταν χρήσιμο στην παρούσα συγκυρία.

Ο Σταύρος Θεοδωράκης όμως αντί να αφήσει άλλους να δοκιμάσουν 

να τρέξουν το κόμμα έσπευσε να του βάλει την ταφόπλακα και μάλιστα 

με εντυπωσιακή έπαρση. 

Αντί να επιστρέψει απλώς την επιχορήγηση στο κράτος, θεώρησε εαυτόν

 αρμόδιο να προβεί σε ανακατανομή των δημόσιων πόρων για την Παιδεία. 

Γιατί περί αυτού πρόκειται. 

Το Ποτάμι έλαβε την κρατική επιχορήγηση για συγκεκριμένο σκοπό,

 όχι για να επιδεικνύει με αυτή ο αρχηγός του κοινωνικές ευαισθησίες.

Τελικά είχαμε δίκιο όταν επισημαίναμε ότι το Ποτάμι ήταν ένα κόμμα 

αρχηγικό, χωρίς αρχές και θεσμική ραχοκοκαλιά. 

Ο Σταύρος Θεοδωράκης δεν αποδείχθηκε απλώς “μια από τα ίδια”, 

αλλά η παρωδία τους. Άλλος ένας Μαυρογιαλούρος, στο πιο χαριτωμένο.

ΠΗΓΗ

Απαραίτητη διευκρίνηση:

Όλα τα άρθρα γνώμης δεν εκφράζουν απαραίτητα 

και την δική μας άποψη αλλά 

τα δημοσιοποιούμε για να γίνουν αφορμή

για διάλογο και μόνο.

Κι όταν ένα παιδί κοιτάει μ’ έκσταση το δειλινό.............

Λεπτομέρειες ασήμαντες

 που κάνουν πιο οδυνηρές τις αναμνήσεις

και τα χρόνια μας, βαλσαμωμένα πουλιά,

 μας κοιτάζουν τώρα με μάτια ξένα –

αλλά κι εγώ ποιος ήμουν; 

ένας πρίγκηπας του τίποτα

ένας τρελός για επαναστάσεις κι άλλα πράγματα χαμένα

και κάθε που χτυπούσαν οι καμπάνες

ένιωθα να κινδυνεύει η ανθρωπότητα

κι έτρεχα να τη σώσω.

Κι όταν ένα παιδί

κοιτάει μ’ έκσταση το δειλινό,

είναι που αποθηκεύει

θλίψεις για το μέλλον.

Τάσος Λειβαδίτης – Δειλινό

Ο Φοίβος ροδοκόκκινος αργοκυλά στη δύση

σέρνοντας σύννεφα χρυσά γι’ ασύγκριτη χλαμύδα·

σε λίγο πίσ’ απ’ το βουνό κει κάτω θε ν’ αφήσει

μισόσβηστη και θαμπερή την υστερνή τ’ αχτίδα.

Η θάλασσα π’ απλώνεται βουβή και νεκρωμένη

ανατριχιάζει κάποτε στα χάδια του αγέρα,

κι οι ψαροπούλες, ροδαλές στου ήλιου που πεθαίνει

το ματωμένο βλέμμα, ξανοίγονται ώς πέρα.

Η νύχτ’ απλώνει απαλά το μαύρο της σεντόνι

και αφανίζει άπονα καθ’ ομορφιά και χάρη,

ακούγεται το άχαρο κελάδημα του γκιώνη

κι αργοπροβάλλει ντροπαλό τ’ ολόχλωμο φεγγάρι.

Κώστας Καρυωτάκης “Hλιοβασίλεμα”

Κόρινθος: 11 Αυγούστου 1956. Ποια εκκλησία νομίζετε πως είναι;

Ο φίλος μου ο Βασίλης Κοζανίδης που μου την έστειλε

έγραψε: Ήμουν μαθητής και είχα τελειώσει

την πέμπτη του Δημοτικού Σχολείου φίλε Τάκη 

όταν έβγαλα αυτή η φωτογραφία από την ανέγερση

του Ιερού Ναού της Παναγίας στον Συνοικισμό Κορίνθου,

 όπως τον έλεγα τότε.  

Προσέξτε καλύτερα αυτές τις 3 φωτογραφίες και θα εκπλαγείτε!

Προσέξτε μια λεπτομέρεια.

Το ζευγάρι των Αμερικανών στην μέση

είναι μάλλον κέρινα ομοιώματα.

Ε, δεν μπορεί και στις 3 φωτογραφίες

να είναι ακριβώς στην ίδια στάση

και έως και τα δάκτυλά τους 

είναι στην ίδια θέση.

Κόρινθος: Σήμερα είχαν πολλά δρομολόγια τα αεροπλάνα. Μάλλον επιστρέφουν από διακοπές.