Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2012

Μια αστραπή η ζωή μας... μα προλαβαίνουμε!

 Πολεμούμε, γιατί έτσι μας αρέσει..
τραγουδούμε και ας μην υπάρχει 
αυτί να μας ακούσει...
Δουλεύουμε και ας μην υπάρχει αφέντης , 
σα βραδιάσει, 
να μας πλερώσει το μεροκάματό μας...
Δεν ξενοδουλεύουμε...
Εμεις είμαστε οι αφέντες..
Το αμπέλι τούτο της γης είναι δικό μας,
 σάρκα μας και αίμα μας...
Το σκάβουμε, το κλαδεύουμε, το τρυγούμε, 
πατούμε τα σταφύλια του, πίνουμε το κρασί...
Τραγουδούμε και κλαίμε...
Οράματα ανηφορίζουν στην κεφαλή μας..
Ν.Καζαντζάκης


Δεν υπάρχουν σχόλια :