Ο Δον Κιχώτης αγνοώντας έννοιες όπως συμφέρον, κερδοσκοπία,
δίκιο του ισχυρού κτλ πλεονεκτεί στην αναζήτηση του δικαίου,
που είναι η μοναδική αλήθεια,
και αυτό είναι αδιαπραγμάτευτη πραγματικότητα.
Όπως είναι αδιαπραγμάτευτη αλήθεια οι πύργοι των παιδιών στην άμμο
και η τελική επικράτηση του καλού στα παιδικά χωμάτινα τείχη
που γίνεται με τρόπο τόσο απόλυτο, τόσο πρωτόλειο και τόσο
ανεπιτήδευτα αυτονόητο που στα μάτια του μεγάλου
είναι σκέτη αφέλεια.
Κι αυτό ακριβώς ενσαρκώνει και ο Σάντσο Πάντσα που τελικά δεν είναι
παρά ο άλλος εαυτός του Δον Κιχώτη, ο πιο γήινος,
ο πιο προσιτός, ο πιο κατανοήσιμος, αφού λειτουργεί
ως διαμεσολαβητικός κρίκος ανάμεσα στην απόλυτη ονειροφαντασία
και την πραγματικότητα.
Αν ο Δον Κιχώτης κινείται στο απόλυτα ανύπαρκτο, ο Σάντσο Πάντσα
κινείται στο μεταίχμιο.
Κινείται δηλαδή στη σφαίρα της χειροπιαστής πραγματικότητας
αλλά ταυτόχρονα επηρεάζεται κι ακολουθεί
το εξωπραγματικό του Δον Κιχώτη.
Το αμφισβητεί χωρίς να το αναιρεί.
Τελικά προσφέρει την ανιδιοτέλεια του.
Υπό αυτή την έννοια ο Σάντσο Πάντσα είναι αθεράπευτα ρομαντικός,
αφού ακολουθεί το όνειρο ενδίδοντας στο συναισθηματισμό
αν και βλέπει το αδιέξοδο.
Φυσικά είναι το ίδιο αφελής με τον Δον Κιχώτη.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου