Αρετές μας είναι τα ελαττώματά μας που τα παραδεχτήκαμε.
Στην Ελλάδα βλέπουμε μόνο τη δυσάρεστη
και την αδύνατη πλευρά κάθε πράγματος.
Όλοι ξέρουν το τι δε γίνεται και, ικανοποιημένοι
με την απαισιόδοξη γνώμη τους, κατηγορούν κάθε άνθρωπο
που έχει δράση και προσπαθεί να κάνει κάτι τι.
Οι Έλληνες δεν τρώνε όσο πεινάνε, αλλά όσο θα πεινούσαν
οι κάτοικοι του Μεσολογγίου και του Σουλίου.
Τρώνε εις μνήμην αυτών.
Τα έργα τέχνης που δείχνουν μη ολοκληρωμένα,
τελειώνουν μόνα τους με τον καιρό.
Μόνο με παραμύθια κατακτώνται οι άνθρωποι.
Ένας Παπαδιαμάντης δεν υπάρχει στην Ευρώπη.
Ένας Καβάφης πουθενά...
Μας κυβερνάει η Διεθνής των Αταλάντων.
Ο Γιάννης Τσαρούχης
(Πειραιάς, 13 Ιανουαρίου 1910 – Αθήνα, 20 Ιουλίου 1989)
ήταν σημαντικός Έλληνας ζωγράφος και σκηνογράφος.
Τα πρώτα του έργα τα εξέθεσε το 1929 στο Άσυλο Τέχνης.
Η επιτυχία που σημείωσε τον οδήγησε στη συνέχεια να φοιτήσει
στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών του Μετσόβιου Πολυτεχνείου
κατά τα έτη 1929–1935, με καθηγητές τους Ιακωβίδη,
Βικάτο και Παρθένη.
Παράλληλα, κατά το διάστημα 1931–1934, μαθήτευσε
κοντά στον Φώτη Κόντογλου, ο οποίος τον μύησε
στη βυζαντινή αγιογραφία, ενώ μελέτησε
την λαϊκή αρχιτεκτονική και ενδυμασία.
Μαζί με τους Δημήτρη Πικιώνη, Φώτη Κόντογλου
και Αγγελική Χατζημιχάλη πρωτοστάτησε
στο αίτημα της εποχής για την ελληνικότητα της τέχνης.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου