Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2012

Oι ναυτικοί στα φορτηγά πάντα μια γάτα τρέφουν. . . . . . .

Oι ναυτικοί στα φορτηγά πάντα μια γάτα τρέφουν, 
που τη λατρεύουνε, χωρίς να ξέρουν το γιατί, 
κι αυτή, σαν απ' τη βάρδια τους σχολάνε κουρασμένοι, 
περήφανη στα πόδια τους θα τρέξει να τριφτεί. 

Tα βράδια, όταν η θάλασσα χτυπάει τις λαμαρίνες, 
και πολεμάει με δύναμη να σπάσει τα καρφιά, 
μέσα στης πλώρης τη βαριά σιγή, που βασανίζει, 
είναι γι' αυτούς σα μια γλυκιά γυναίκεια συντροφιά. 

Eίναι περήφανη κι οκνή, καθώς όλες οι γάτες, 
κι είναι τα γκρίζα μάτια της γιομάτα ηλεκτρισμό· 
κι όπως χαϊδεύουν απαλά τη ράχη της, νομίζεις 
πως αναλύεται σ' ένα αργό και ηδονικό σπασμό. 

Στο ρεμβασμό και στο θυμό με τη γυναίκα μοιάζει 
κι οι ναύτες περισσότερο την αγαπούν γι' αυτό· 
κι όταν αργά και ράθυμα στα μάτια τούς κοιτάζει, 
θαρρείς έναν παράξενο πως φέρνει πυρετό. 

Tης έχουν πάντα στο λαιμό μια μπακιρένια γύρα, 
για του σιδέρου την κακήν αρρώστια φυλαχτό, 
χωρίς όμως, αλίμονο, ποτέ να κατορθώνουν 
να την φυλάξουν απ' το μαύρο θάνατο μ' αυτό. 

Γιατί είναι τ' άγρια μάτια της υγρά κι ηλεκτρισμένα 
κι έτσι άθελα το σίδερο το μαύρο το τραβά, 
κι ουρλιάζοντας τρελαίνεται σ' ένα σημείο κοιτώντας 
φέρνοντας δάκρυα σκοτεινά στους ναύτες και βουβά. 


Λίγο πριν απ' το θάνατον από τους ναύτες ένας, 
―αυτός οπού 'δε πράματα στη ζήση του φριχτά― 
χαϊδεύοντάς την, μια στιγμή στα μάτια την κοιτάζει 
κι ύστερα μέσ' στη θάλασσα την άγρια την πετά. 

Kαι τότε οι ναύτες, που πολύ σπάνια λυγά η καρδιά τους, 
πάνε στην πλώρη να κρυφτούν με την καρδιά σφιχτή, 
γεμάτη μια παράξενη πικρία που όλο δαγκώνει, 
σαν όταν χάνουμε θερμή γυναίκα αγαπητή.
Νίκος Καββαδίας
Ο Νίκος Καββαδίας είναι ίσως ο μόνος
 που αξίζει τον χαρακτηρισμό 
του απόλυτα βιωματικού στην ποίησή του. 
Μιλάει πάντα για τα καράβια που έζησε, 
τους ναυτικούς που γνώρισε, τους έρωτες, 
τους καυγάδες και τους θανάτους στα λιμάνια, 
με την γλώσσα των καραβιών,
 αλλά και κάποιους ιδιωματισμούς 
της Κεφαλλονιάς, να μπλέκονται 
στα γνήσια λαϊκά ελληνικά του. 
Ο Ερωτάς του για τα ταξίδια και τη θάλασσα,
 πάθος τρομερό, σχέση αγάπης και μίσους, 
ο ίδιος έρωτας που τον οδήγησε 
να μπαρκάρει μικρός, μόλις 19 ετών, 
αφήνοντας την σίγουρη δουλειά 
του ναυτικού γραφείου, 
είναι ορατός σε κάθε στίχο του, και τόσο δυνατός 
που διαπερνά τον αναγνώστη, τον κάνει να ξεχάσει
 τις άγνωστες λέξεις και τους ναυτικούς όρους, 
και να συνεπαρθεί απόλυτα από την αλήθεια 
του Λόγου του Ποιητή.
Ο Νίκος Καββαδίας άφησε πολύ λίγα πίσω του, 
μόλις τρείς ποιητικές συλλογές, ένα μυθιστόρημα
 και τρία μικρά πεζά. 
Ταπεινά παρουσιάστηκε στα ελληνικά γράμματα,
 κι η ταπεινότητά του αυτή, μαζί με την μελοποίηση 
πολλών ποιημάτων του, τον έφερε κοντά
 στη μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων, 
κάνοντάς τον έναν 
από τους πιό δημοφιλείς μας ποιητές, 
δυστυχώς μετά τον θάνατό του.

Δεν υπάρχουν σχόλια :