Με λέξεις μόνο έχτιζαν, τον κόσμο τους και ζούσαν στοές τριγύρω σκάβοντας, τούνελ για να ξεφύγουν. Πάν Καρτσωνάκης "Οι Ποιητές"
Παρασκευή 19 Ιουνίου 2020
Ποιοι βεβηλώνουν τον τάφο του Κάρλ Μάρξ και για ποιον λόγο; Μήπως γιατί είχε υπηρέτρια;
Άγνωστοι βάνδαλοι βεβήλωσαν για δεύτερη φορά τον τάφο του Καρλ Μαρξ
στο κοιμητήριο του Χαίγκειτ στο Λονδίνο.
Οι άγνωστοι έγραψαν με κόκκινη μπογιά τις λέξεις «δόγμα του μίσους»
και «αρχιτέκτονας της γενοκτονίας».
Η νέα επίθεση στο μνημείο έγινε λιγότερο από δύο εβδομάδες
από την πρώτη βεβήλωση, όταν άγνωστοι επιχείρησαν να καταστρέψουν
με σφυρί την μαρμάρινη επιγραφή που φέρει το όνομα του Μαρξ.
Τελικά
ήταν για άλλους λόγους ο βανδαλισμός.
Διαβάζουμε για την ζωή του.
Καταρχάς να πω όμως, πως αξίζει πολύ να διαβάσετε
το βιβλίο "H ζωή του Μαρξ" του Mehring Franz.
Γράφει η αρθρογράφος:
Προσπάθησα να μπω στην εποχή τους.
Στα “βάσανα” τους.
Στα “βάσανα” και τις ανάγκες της εποχής.
Για να καταλάβω.
Από ‘κει και πέρα, ο καθένας θα κάνει τις σκέψεις του.
Εγώ θα παρουσιάσω τα δικά μου, αυτόματα συμπεράσματα,
αυτά που έκανα διαβάζοντας τις πληροφορίες, χωρίς επεξεργασία,
με ταπεινότητα, γιατί, ποια είμαι εγώ να κρίνω;
Ο Κάρολος, λοιπόν, σε ηλικία 18 ετών αρραβωνιάστηκε την, κατά τέσσερα χρόνια
μεγαλύτερή του, Τζένη Φον Βεστφάλεν., κόρη καλής και πλούσιας οικογένειας,
με γνωριμίες και prestige. Ήταν μεγάλος, παιδικός έρωτας.
Μοιράζονταν πολλά μαζί.
Έμειναν 7 χρόνια αρραβωνιασμένοι, χρόνια μέσα στα οποία της έγραψε
4 τόμους ποιήματα, διότι, να πούμε ότι, ο Κάρολος είχε μεγάλο θαυμασμό
στους ποιητές και ήθελε κι ο ίδιος να γίνει ποιητής.
Παντρεύτηκαν όταν εκείνος ήταν 25 κι εκείνη 29, κι εκείνος πέθανε
2 χρόνια μετά από εκείνη, καταβεβλημένος από τη ματαιότητα όλων,
αλλά και του χαμού της Τζένης. Εκείνη, τότε, ήταν 67, στα 1881.
Η Τζένη από το 1839 ως το 1869 του έγραψε
54 επιστολές “Λατρεμένε μου Καρλ...
” (εκδόσεις Ποικίλη Στοά). Απέκτησαν 6 παιδιά μαζί.
Ο Κάρολος απέκτησε κι ένα νόθο
με μία υπηρέτρια τους, που δόθηκε για υιοθεσία.
Ωστόσο, η μαμά του παιδιού αυτού παρέμεινε στην θέση της υπηρέτριας.
Η Τζένη γνώριζε... Το παλληκάρι εκείνο, το νόθο παιδί, χωρίς να ξέρει
ποιος είναι ο μπαμπάς του, παρά ταύτα, έγινε πολύ επιφανές μέλος του κόμματος.
Κι έζησε...Γιατί τα παιδιά του Μαρξ δεν τα πήγαν πολύ καλά με το κομμάτι ζωή...
Τα τρία από τα έξι του παιδιά πέθαναν μωρά ακόμα
από τις κακουχίες, την πείνα, το κρύο.
Αναγράφεται σε πολλές μαρτυρίες (όχι στη βιογραφία που αναφέρω παραπάνω),
ότι ο Μαρξ έζησε μια ζωή στερημένη οικονομικά, χωρίς να εξηγείται επαρκώς γιατί.
Ακούγοντάς το, λοιπόν, αυτό κάποιος, θα σκεφτεί ότι δεν είχε χρήματα
να πορευτεί οικονομικά ο ίδιος και η οικογένεια του.
Όμως όχι. Λεφτά από τα χέρια του πέρασαν!
Κουμάντο δεν είχε... Αυτός, ο μέγας οικονομικός αναλυτής,
ε και “μαρξιστής” βέβαια, μόλις είχε χρήματα, τα εξανέμιζε ξοδεύοντας τα
σε ελάχιστο χρόνο σε ένα σωρό, χαρακτηριζόμενες τουλάχιστον,
αστικές εξτραβακάντσες.
Για παράδειγμα, πλήρωνε για ένα τέταρτο της ώρας 8 λίρες (!!!)
- όταν το ενοίκιό του ήταν 28 λίρες το μήνα κι εκείνος από την αρθρογραφία του
έβγαζε 200 λίρες το μήνα- σε παιδαγωγό για να μάθει στις κόρες του
“αστικούς τρόπους” συμπεριφοράς, ώστε όταν έφτανε η ώρα,
να βρουν γαμπρό της τάξης τους.
Την ίδια στιγμή, τα παιδιά του κυριολεκτικά λιμοκτονούσαν και κρύωναν,
και όταν, πέθανε ένα από αυτά, όλη η οικογένεια κοιμόταν σε ένα δωμάτιο
ενώ το άψυχο κορμάκι του νεκρού παιδιού ήταν στο άλλο,
ώσπου να βρουν λεφτά για να το θάψουν.
Στην πόρτα της οικογένειας Μαρξ συνωστίζονταν διάφοροι μεροκαματιάρηδες
προλετάριοι, που ο Μαρξ τους χρωστούσε λεφτά για τις υπηρεσίες τους
ή για πράγματα που είχε αγοράσει από αυτούς.
Ακόμα και όταν κληρονόμησε πολλά χρήματα από το φίλο του τον Wolf
ή έπαιρνε γενναίες χορηγίες από τον Engels, πλήρωσε για να νοικιάσει,
για όσο έφταναν τα χρήματα, πολυτελή οικία και να αγοράσει κατοικίδια
να τρέχουν στους κήπους!... Ή σε άλλες συναφείς υπερβολές που πολύ σύντομα
τον έφερναν στην πρότερη, κακή κατάσταση.
Η σύζυγος του Τζένη ξεπουλούσε τα πάντα για να ζήσουν
ή επαιτούσε σε διάφορους πλούσιους συγγενείς.
Οι δύο από τις τρεις κόρες του αυτοκτόνησαν με τους συζύγους τους.
Ή σχεδόν ...Η μία, η Laura, που επίσης κληρονόμησε αρκετά από τον Engels,
υπήρξε στρατευμένη και μαζί με τον, επίσης στρατευμένο,
σύζυγό της Paul Lafargue αυτοκτόνησαν, όταν ένιωσαν ότι δεν είχαν
να προσφέρουν άλλο στο κόμμα.
Ο Λένιν στην κηδεία της είπε: “If we cannot work for the party no longer,
one must be able to look truth in the face and die like the Lafargues”.
Δεν άφησαν παιδιά.
Η ίδια ήταν το δεύτερο παιδί του Μαρξ.
Η Ελεονόρα Μαρξ, η νεότερη κόρη του Μαρξ, κι εκείνη στρατευμένη,
ασχολήθηκε και με το θέατρο. Εκεί γνώρισε και παντρεύτηκε
τον Έντουαρντ Αβελινγκ , σοσιαλιστή.
Εκείνος, όταν συνήψε παράνομη σχέση με νεαρή ηθοποιό, έπεισε την Ελεονόρα
να αυτοκτονήσουν μαζί, κι εκείνοι για λόγους πολιτικούς.
Η Ελεονόρα πήρε πρώτη το δηλητήριο, ο Έντουαρντ το απέφυγε,
κι ενώ η Ελεονόρα πέθανε, εκείνος έφυγε με τη νεαρή ερωμένη του.
Δεν άφησαν ούτε εκείνοι απογόνους.
Μόνο η Τζένη Μαρξ, η μεγαλύτερη κόρη του Μαρξ, το πρώτο παιδί του,
κατάφερε να μεγαλώσει πριν πεθάνει στην παιδική ηλικία και πέθανε τελικά
στα 38 της χρόνια από καρκίνο.
Πρόλαβε να αποκτήσει πέντε γιους και μία κόρη και κάποια παιδιά μάλιστα
τον καιρό που ήταν άρρωστη.
Τα μισά επίσης πέθαναν σε παιδική ηλικία.
Διάβασα τη ζωή του Μαρξ και μετά έψαξα να βρω κάποια στοιχεία, πολλά...
Παραθέτω κάποιες πληροφορίες, ενδεικτικά, που μου έκαναν εντύπωση, κυρίως
για το “αλλαλούμ” της χαρισματικής προσωπικότητας του Μαρξ,
που στα καθημερινά της ζωής τα έκανε μαντάρα...!!!
Μεγαλοφυής μονόπλευρα, εγωκεντρικός, που βασικά να γράφει και να διαβάζει
κυρίως ήθελε, σε πολλά κομφορμιστής, που βολευόταν από την λατρεία
και την αφοσίωση των γύρω του, κυρίως της Τζένης, της συζύγου του,
που αγόγγυστα υπέμεινε πολλά σε όλα τα επίπεδα..,
σπάνια έδινε σημασία στις πραγματικές ανάγκες των οικείων του.
Ο Μαρξ δίδασκε τα παιδιά του Σαίξπηρ και Όμηρο από την ηλικία
των τριών ετών και βεβαίως τα στράτευε...Τουλάχιστον, εκείνα που επιβίωναν
των κακουχιών.
Παιδιά που, καθώς μεγάλωναν, δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν και τα ίδια
την καθημερινότητα, τις ανάγκες, τα συναισθήματα.
Ο Μαρξ, αν δεν ήξερα ποιος ήταν, διαβάζοντας γι’ αυτόν, τον είδα να φέρεται
ως ένας τυχάρπαστος που ζούσε εις βάρος των άλλων, χωρίς μέτρο, χωρίς όριο,
ικανοποιώντας με την πρώτη ευκαιρία “αστικά βίτσια” και κάνοντας επιλογές
σχεδόν χωρίς οίκτο για τους δικούς του, που άγονταν και φέρονταν
από το “αλλαλούμ” του, προκειμένου να ακολουθήσει
τις δικές του προτεραιότητες.
Συγγνώμη για την "ύβρη" στο μεγάλο Μαρξ!
Δεν παραγνωρίζω βέβαια το έργο και την επιρροή του, πώς θα μπορούσα άλλωστε;
Αλλά καθώς διάβαζα, δεν μπορούσα να μη σκεφτώ όλα αυτά
που θα σκεφτόμασταν διαβάζοντας αυτή τη ζωή,
αν δεν ξέραμε σε ποιον ακριβώς αναφέρεται.
Δεν μπορούσα να μην σκεφτώ την ερωτευμένη Τζένη και το τίμημα της.
Δεν μπορούσα να μη σκεφτώ τις ζωές των γύρω του.
Δεν μπορούσα να μην σκεφτώ την θεωρία της σκέψης του, που όμως
δεν είχε καμία επαφή, ούτε με τις αναγκαίες, πρακτικές επιλογές,
ούτε με την σκληρή ζωή την ίδια.
Δεν μπορούσα να μην σκεφτώ, τι κρίμα που το θαυμαστό
θεωρητικό του οικοδόμημα δεν μπορεί να σταθεί γιατί ο ίδιος ο ιδρυτής του
το θεμελίωσε μακριά από την καθημερινή, αδήριτη ανάγκη της ζωής.
Friedrich Engels and Karl Marx with Jenny, Eleanor and Laura Marx, 1864
Μαρία Ρουσοχατζάκη
Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας και Επικοινωνίας
Λογοπαθολόγος M.S., C.C.C. – Συγγραφέας Παιδικών Βιβλίων,
https://www.o-klooun.com/philosophy/oikogeniakes-istories-karl-marx
Διάβαζα παραμύθια κι έβλεπα ταινίες με happy end.
Βλέπω ταινίες με happy end και διαβάζω παραμύθια.
Και πια, γράφω επίσης.
Πόση ψευδαίσθηση έχουμε ανάγκη στην ζωή μας;
Πόση συνειδητά επιλεγμένη και πόσος χώρος να το καταλαβαίνουμε;
Εθελοτυφλούμε για να ζήσουμε πιο υποφερτά!
Πόση ψευδαίσθηση από επιλογή και πόση ως "μακάριοι, πτωχοί τῷ πνεύματι";
Ακούω πολλά, επειδή είμαι "πολύ κοινωνική"
και επειδή η δουλειά μου είναι τέτοια.
Και επειδή επίσης ζω πολλά, συνειδητά η ασυνείδητα, ως άνθρωπος της “δράσης”...
Και διαβάζω τους παραμυθένια παρουσιασμένους κόσμους στα μέσα
μαζικής ενημέρωσης ή στα βιβλία.
Αυτούς τους κόσμους που κάνουν τον καθένα να σκέφτεται πως υπάρχουν
τόσα υπέροχα γύρω του που όμως εκείνος δεν ζει, γιατί ίσως είναι λίγος...
Ε, ναι, πρέπει να ελπίζουμε και να προσπαθούμε για το καλύτερο.
Και πρέπει να το βλέπουμε κάπου.
Είναι και αυτή μία δικαιολογία ενδιαφέρουσα για να εξηγούμε
το αγγελικά πλασμένο που συχνά παρουσιάζεται στα μέσα
και αφορά γνωστούς, πλούσιους, διάσημους.
Τελοσπάντων, για να καταλάβετε τι εννοώ, διάβαζα πρόσφατα
την ζωή του Μαρξ, σε μια βιογραφία πολύ ενδιαφέρουσα
και μη αγγελικά παρουσιασμένη, που δείχνει πόσο πιο καλά καταλαβαίνεις
μια ιδεολογία, αν δεις τη ζωή αυτού που την έγραψε ή την πραγμάτωσε.
Ψάχνουμε να βρούμε τα απωθημένα τους, τα κίνητρα τους,
τα όνειρα τους, τα υποσυνείδητα τους.
Και διάβασα, λοιπόν, τη ζωή αυτού του Μαρξ των νιάτων μου,
γιατί ως φοιτήτρια της Φιλοσοφικής Σχολής στη δεκαετία του 80,
το “Κεφάλαιο”, ο Hegel, οι Γάλλοι διανοούμενοι και η επανάσταση
“έπαιζαν” πολύ στην ζωή μας... Διάβασα λοιπόν τη ζωή του
και μπήκα σε τόσες σκέψεις...
Διάβασα για την γυναίκα του την Τζένη και μετά, για τα παιδιά του.
Διάβασα απλά, ανθρώπινα για τις ζωές αυτών των στρατευμένων.
Διότι, όλη η οικογένεια, λίγο πολύ, ήταν στρατευμένη.
Προσπάθησα να μπω στην εποχή τους.
Στα “βάσανα” τους.
Στα “βάσανα” και τις ανάγκες της εποχής.
Για να καταλάβω.
Για να μην είμαι άδικη.
Δικό μας σχόλιο:
Ποιοι βεβηλώνουν τον τάφο του Κάρλ Μάρξ
και για ποιον λόγο;
Μήπως γιατί είχε υπηρέτρια;
Λέτε να το δούμε κι αυτό;
Εξω και ο Αριστοτέλης!
Αποσύροντας ταινίες, πίνακες, μυθιστορήματα, ποιητικά έργα
ή και αλλάζοντας κλασικά παραμύθια, η πολιτική ορθότητα
θέλει να ξεχάσει ο κόσμος ότι υπήρξαν έργα του ανθρώπινου πνεύματος
που έλεγαν κάτι διαφορετικό από αυτή. Να πούμε και για τον δικό μας
τον Αριστοτέλη, που έγραψε ολόκληρη θεωρητική υπεράσπιση της δουλείας;
Οι περιβόητες δίκες της Μόσχας τελείωναν κάθε φορά
με μια σφαίρα στον αυχένα του καταδικασμένου.
Αυτό δεν ήταν όμως το χειρότερο.
Το χειρότερο ήταν ο δημόσιος εξευτελισμός που υφίστατο ο κατηγορούμενος,
με την ομολογία της ανύπαρκτης ενοχής του και τους όρκους πίστης
στον δήμιό του, δηλαδή τον Στάλιν.
Πριν χάσει τη ζωή του έχανε την τιμή και την αξιοπρέπειά του.
Πέθαινε πριν τον σκοτώσουν.
Στη δική μας εποχή οι δίκες της Μόσχας είναι αυτές που στήνει
η πολιτική ορθότητα για όσους στοχοποιεί.
Βλέπουμε καταξιωμένους επιστήμονες, στοχαστές, καλλιτέχνες, συγγραφείς
να ζητούν δημόσια συγγνώμη για κάτι για το οποίο είναι βέβαιο ότι δεν πιστεύουν
πως οφείλουν να απολογηθούν (και πράγματι δεν οφείλουν),
αλλά τους αναγκάζει να το κάνουν ο τρόμος της απομόνωσης
από το περιβάλλον τους και της απόρριψης από τους θεσμούς
από τους οποίους εξαρτώνται.
Το μαρτύριό τους δεν τελειώνει με μια σφαίρα στον σβέρκο·
διαιωνίζεται με την καταρράκωση του κύρους τους, με τη συμβολική,
εν ζωή εξόντωσή τους.
Τελευταίο μέχρι στιγμής όνομα σε αυτόν τον θλιβερό κατάλογο
είναι ο Σπάικ Λι, που μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο,
πριν αλέκτορα φωνήσαι όχι τρις αλλά δις, άλλαξε πανικόβλητος
τη συνηγορία του υπέρ του Γούντι Αλεν σε «πολιτικά ορθή» καταδίκη του.
Εύκολα φανταζόμαστε τι είχε μεσολαβήσει.
Κάθε εποχή διαβάζει αλλιώς το ιστορικό παρελθόν.
Το αναθεωρεί, το επανερμηνεύει.
Αλλά η πολιτική ορθότητα δεν το βρίσκει αυτό αρκετό.
Οπως το τεχνικό επιτελείο κάθε ολοκληρωτικού συστήματος,
θέλει να ακυρώσει το ιστορικό παρελθόν.
Το εξαφανίζει, παρουσιάζοντάς το ως παρόν, ως προέκταση προς τα πίσω
της δικής της κατασκευασμένης αλήθειας.
Την εποχή των δικών της Μόσχας αρχηγός της φοβερής ΕνΚαΒεΝτέ,
της μυστικής αστυνομίας του Στάλιν, ήταν ο Νικολάι Γιεζόφ.
Σύντομα είχε την τύχη των θυμάτων του.
Η μορφή του πλάι στον Στάλιν εξαφανίστηκε μονομιάς από τις φωτογραφίες,
το όνομά του δεν αναφερόταν πια πουθενά.
Ο Γιεζόφ έπαψε να υπάρχει ακόμη και ως παρελθόν, ο Πατερούλης
δεν είχε ποτέ έναν τέτοιο αιμοσταγή συνεργάτη. Παρόμοια,
οι Ταλιμπάν που ανατίναζαν αγάλματα του Βούδα δεν διαδήλωναν
τη ρήξη με το παρελθόν· ήθελαν να ξεχαστεί το ότι υπήρξε κάποτε
μια άλλη πίστη στη χώρα τους.
Αποσύροντας κινηματογραφικές ταινίες, ζωγραφικούς πίνακες,
μυθιστορήματα, ποιητικά έργα ή και αλλάζοντας κλασικά παραμύθια,
η πολιτική ορθότητα θέλει να ξεχάσει ο κόσμος ότι υπήρξαν έργα
του ανθρώπινου πνεύματος που έλεγαν κάτι διαφορετικό από αυτή.
Για τους ζηλωτές του αντικαπνισμού, από τους φανατικότερους
πολιτικά ορθούς, ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ στέλνει ένα άσχημο μήνυμα
με το κρεμασμένο στο στόμα του τσιγάρο
(θα έρθει, αν δεν έχει ήδη έρθει, η στιγμή να καθίσει στο εδώλιο
και για τη μάτσο συμπεριφορά του).
Αλλά χωρίς τσιγάρο, τουλάχιστον στις αφίσες, ο Σαμ Σπέιντ
και ο Ρικ του Μπόγκαρτ δεν είναι Σαμ Σπέιντ, δεν είναι Ρικ.
Τι σημασία έχει;
Εκείνο που μετράει είναι να μη στέλνεται λάθος μήνυμα.
Το γνωστό παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν
«Ο αυτοκράτορας και το αηδόνι» λέει στην αρχή
«Πρέπει να ξέρεις ότι στην Κίνα ο αυτοκράτορας είναι Κινέζος
και οι υπήκοοί του είναι και αυτοί Κινέζοι».
Ε, δεν είναι αυτό άκρως ρατσιστικό;
Δεν δηλητηριάζει τη σκέψη των παιδιών;
Να το αλλάξουμε!
Οσο για τον Ιούλιο Βερν, έναν άλλο συγγραφέα
που διεγείρει τη νεανική φαντασία, τα μυθιστορήματά του χρειάζονται
τουλάχιστον υπομνηματισμό για τον τρόπο που περιγράφουν τους μαύρους,
τους κίτρινους, τους Ινδούς.
Καλύτερα όμως να μη διαβάζονται καθόλου.
Ο Τσόρτσιλ ήταν πολλά πράγματα μαζί.
Πραγματιστής πολιτικός, κυνικός ιμπεριαλιστής στο εξωτερικό,
φιλελεύθερος δημοκράτης στο εσωτερικό και, μας αρέσει δεν μας αρέσει,
ηγέτης μιας χώρας που επέμενε, χάρη στο δικό του πείσμα, να αντιστέκεται
στον ναζισμό όταν οι στρατιές του Χίτλερ είχαν σαρώσει την Ευρώπη.
Για την πολιτική ορθότητα όμως ήταν μόνο ιμπεριαλιστής και ρατσιστής.
Πώς λοιπόν να μη γίνονται επιθέσεις στα αγάλματά του;
Και τι να πούμε για τον δικό μας τον Αριστοτέλη, που έγραψε ολόκληρη
θεωρητική υπεράσπιση της δουλείας;
Δεν πρέπει άραγε να αλλάξει όνομα το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο;
Και, αν θέλουμε να είμαστε συνεπείς, δεν πρέπει να αποκαθηλώσουμε
όλους τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους, ρήτορες και πολιτικούς,
αφού είχαν δούλους;
Άσε που ήταν και μισογύνηδες – αλλά γι’ αυτό τους έχουν ήδη πετάξει
στα σκουπίδια ο φεμινισμός και οι cultural studies.
Εύκολα μπορεί κανείς να υποβαθμίσει την πολιτική ορθότητα
ως παράνοια ορισμένων ακαδημαϊκών ελίτ.
Είναι σίγουρα και αυτό.
Αλλά τέτοιοι κλινικοί όροι παραβλέπουν την τεράστια επιρροή της
σε πολιτικούς και πολιτισμικούς θεσμούς, στους οποίους αυτοσυστήνεται
ως προοδευτικός λόγος.
Όσοι σωπαίνουν μπροστά στην εξαλλοσύνη της από φόβο
μήπως καταγγελθούν ως ρατσιστές, σεξιστές, ομοφοβικοί
και δεν ξέρω τι άλλο, είναι καιρός να αντιληφθούν ότι δεν είναι προοδευτική
ούτε ανοιχτή μια κοινωνία που επιβάλλει στα μέλη της επί ποινή
στιγματισμού το πώς θα σκέφτονται.
Δημοσθένης Κούρτοβικ
Έγραψε χθεσινός επισκέπτης του Ιερού βράχου: Πήγα και εγώ ο καημένος χτες στην Ακρόπολη...
Έγραψε χθεσινός επισκέπτης του Ιερού βράχου:
Πήγα και εγώ ο καημένος χτες στην Ακρόπολη,
να ενημερωθώ αν ήρθαν οι τουρίστες, και τι να δω;
Μία και μόνη ανθρώπινη ύπαρξη.
Και αυτή Αθηναία.
Δικό μας σχόλιο:
Ελπίζω, ως γνήσιος ευπατρίδης να την κέρασες
έστω ένα καφέ...να της πρόσφερες λουλούδια
και να την ξενάγησες και στο Μουσείο παραδίπλα.
Νικήτας Σταματελοπουλος ή Νικηταράς ο Τουρκοφάγος. Άγαλμα του ήρωα στο χωριό του Τουρκολέκα!
Το χωριό Καλύβια Κότσικα και μετέπειτα Μπότσικα
ονομάστηκε Τουρκολέκα, γύρω στα 1670.
Δύο μετανάστες έχουν πνιγεί μέχρι τώρα στο φράγμα.Μετέτρεψαν σε βατήρα τον πλωτήρα ανάρτησης της ηλεκτροκίνητης αντλίας!
Μετέτρεψαν σε βατήρα τον πλωτήρα ανάρτησης
της ηλεκτροκίνητης αντλίας!
Δύο μετανάστες έχουν πνιγεί μέχρι τώρα στο φράγμα.
Σε πισίνα έχουν μετατρέψει οι μετανάστες στην Χίο την λιμνοδεξαμενή
του φράγματος Ζυφιά, που χρησιμοποιείται και για ύδρευση, με αποτέλεσμα
να θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλειά τους αλλά και τη δημόσια υγεία.
Τον περασμένο μήνα ένας 20χρονος Ιρανός πνίγηκε αφού δεν ήξερε να κολυμπά.
Πρόκειται για τον δεύτερο πνιγμό τα τελευταία 2 χρόνια με το δήμο Χίου
να ζητά από το υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου έκτακτη επιχορήγηση,
ύψους 50.000ευρώ, για την εκτέλεση των απαραίτητων εργασιών καθαρισμού,
περίφραξης, ελέγχου και φύλαξης στο φράγμα Ζυφιά Καμποχώρων Χίου
με σκοπό την μείωση του κινδύνου
απώλειας ζωής αλλά και του κινδύνου ανεπανόρθωτης ζημίας
του πολύτιμου φυσικού πόρου, του νερού.
Χαρακτηριστικό το τι επικρατεί στο φράγμα, που είναι σε μικρή απόσταση
από το Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης ΒΙΑΛ, είναι το σχετικό έγγραφο
της Δημοτικής Επιχείρησης Υδρευσης Αποχέτευσης Χίου (ΔΕΥΑΧ)
προς το δημοτικό συμβούλιο Χίου.
“Πέριξ της λιμνοδεξαμενής διημερεύουν ή/και διανυκτερεύουν συχνά
αρκετοί άνθρωποι, όπως φαίνεται και από τα απορρίμματα τα οποία αφήνουν.
Έχει επίσης διαπιστωθεί επανειλημμένως ότι πρόσφυγες και μετανάστες
χρησιμοποιούν τη λιμνοδεξαμενή για ψάρεμα και κολύμβηση.
Το ψάρεμα απαγορεύεται σε λιμνοδεξαμενές των οποίων το νερό
χρησιμοποιείται για ύδρευση, λόγω των πιθανών υπολειμμάτων
των υλικών αλιείας στο νερό και η κολύμβηση σε λιμνοδεξαμενές με γλυκό νερό
είναι επίφοβη, ειδικά για ανθρώπους με μειωμένη ικανότητα κολύμβησης
όπως οι διαμένοντες στο ΚΥΤ, λόγω μειωμένης άνωσης και υλικών πυθμένα”.
Η ΔΕΥΑΧ τοποθέτησε το προηγούμενο καλοκαίρι περιμετρικά
της λιμνοδεξαμενής πινακίδες απαγόρευσης της κολύμβησης
και της αλιείας όμως όπως διαπιστώθηκε όμως σε επόμενες αυτοψίες
σταδιακά οι πινακίδες αυτές αφαιρέθηκαν, οπότε και επανεγκαταστάθηκαν
για να αφαιρεθούν και πάλι.
Εκτός του ότι οι μετανάστες κολυμπούν στο φράγμα έχουν μετατρέψει
σε βατήρα τον πλωτήρα ανάρτησης της ηλεκτροκίνητης αντλίας
με τα σκουπίδια να συσσωρεύονται περιμετρικά στον χώρο.
“Ο συνδυασμός άγνοιας κινδύνου και εσκεμμένης παραβατικότητας,
όπως περιγράφτηκε παραπάνω, είναι πιθανό να οδηγήσει
σε δυσάρεστα περιστατικά, όπως και στο παρελθόν, ήτοι την απώλεια
ανθρώπινης ζωής.
Παράλληλα διάφορες δραστηριότητες (μπάνιο, πλύσιμο ρούχων, ψάρεμα κλπ)
και η ρύπανση που προκαλείται από αυτές εγκυμονεί κινδύνους
για τη δημόσια υγεία, καθώς το φράγμα χρησιμοποιείται
και για παροχή νερού ύδρευσης.
Ως εκ τούτου, κρίνεται σκόπιμο να καθαριστεί ο χώρος, να τοποθετηθεί
περίφραξη πέριξ της λιμνοδεξαμενής, να τοποθετηθούν επ’ αυτής
νέες πινακίδες απαγόρευσης κολύμβησης και αλιείας και να γίνεται
περιοδική φύλαξη του χώρου”.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις
(
Atom
)