Γέροντας Αθανάσιος για βεβήλωση εικόνας του Χριστού: Αν είναι άνδρες να εμφανίσουν και τον Μωάμεθ του Ισλάμ.

Γράφει ο Αρχιμ. Αθανάσιος Μισσός στο ΕΚΚΛΗΣΙΑ ONLINE. 

Χριστός Ετέχθη ! 

Χρόνια Πολλά και Ευλογημένα !

Σε μια ανόητη, αν μη τι άλλο, και βδελυρά διαφημιστική καμπάνια διοργανώσεως 

εορταστικού πάρτι για τα Χριστούγεννα, επιδόθηκαν επιχειρηματίες στο Ναύπλιο, 

ώστε να προσελκύσουν το ενδιαφέρον του καθενός συμπλεγματικού ανθρωποειδούς.

Έτσι, μη έχοντας άλλον τρόπον, ώστε να προσελκύσουν το ενδιαφέρον 

των επίδοξων πελατών τους ενεφάνισαν τον άρτι γεννηθέντα Κύριον μας

 με ενώτια- σκουλαρίκια και με ψιμυθιωμένα χείλη, παρειές και βλεφαρίδες.

Και προς αποφυγήν κάθε περιπτώσεως περισσευούσης ανοησίας , διάλεξαν

 μια από τις αρχαιότερες εικόνες του Κυρίου μας,που φυλάσσεται στο Σινά,

ιστορημένη με την εγκαυστική τέχνη, και χρονολογείται 

από τους πρώτους αιώνες του χριστιανισμού, μετά την ανεξιθρησκίαν

 που επέφερε το διάταγμα των Μεδιολάνων, του 313 μ. Χ..

(Σχόλιο kartson.blogspot.gr Δηλαδή, το γεγονός ότι διάλεξαν

 την συγκεκριμένη εικόνα ή γενικά ότι τόλμησαν

να κάνουν διαφήμιση με τον θεάνθρωπο προσβάλλοντας τόσους πιστούς

ακόμη και στην πόλη του Ναυπλίου που υπομονετικά περιμένουμε να δούμε

ποιες είναι τελικά οι αντιδράσεις καθώς ούτε καν σε αυτό το κείμενο

δεν αναφέρουν το όνομα του συγκεκριμένου μαγαζιού. Διαφήμιση θα του έκαναν)

Επομένως, το εφεύρημα ήταν αρτίως στοχευμένον και τα κίνητρα δολερά.

Το γεγονός αυτό σε συνάρτηση με κάποιες δηλώσεις περί της δράσεως μας

 να επαρκείται μονάχα στον ναό και όχι στα διάφορα sites, μας εξεγείρει

 καθώς δεν μας επιτρέπεται να μένουμε απαθείς, ως αμνοί άφωνοι, 

όταν εμπαίζεται και λοιδορείται το Τίμιον πρόσωπον του Χριστού μας.

Έπειτα, οι περιστάσεις και οι προκλήσεις είναι σήμερα τόσο έντονες 

που κάθε ψυχή ασφυκτιά μέσα στον βόρβορο της θολοκουλτούρας. 

Δεν επιτρέπεται επ’ ουδενί στον κάθε εμπερίστατο να χλευάζει τα όσια 

και τα ιερά μας , επειδή θέλει να προκαλέσει η να παρακινήσει

 το ενδιαφέρον μας προς επίτευξην διαφημίσεως.

Επιπρόσθετα, επειδή δεν πρέπει να αρκούμαστε μόνον σε απαγορεύσεις,

 έχω να προτείνω σ ‘αυτούς τους “έξυπνους” που συνέλαβαν την ιδέα αυτή, 

ότι, αν είναι τόσο άνδρες στο φρόνημα και στην έκφραση, την επόμενη φορά

 να εμφανίσουν και τον Μωάμεθ του Ισλάμ κατ’ αυτόν τον χυδαίον τρόπον

 και τότε να ξέρουν ότι θα συμμετέχω κι εγώ στο πάρτι τους ανοίγοντας σαμπάνιες …

(Σημείωση kartson.blogspot.gr: Άτυχη έκφραση 

καθώς γνωρίζετε ότι μαγαζί δεν θα υπήρχε)

Ο εν σπηλαίω γεννηθείς και ένα φάτνη ανακλιθείς Κύριος 

φωτίζοι άπαντας ημάς τε και υμάς.

Με εόρτιες ευχές, Αθανάσιος Μισσός, 

Αρχιμανδρίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Ρόδου

Πηγή 

Χρόνια καλά....

Όταν υπάρχουν ιδέες

Τύχη, λοιπόν, πάνω από όλα.

Μετά τον σάλο για την βλάστημη, αισχρή εκτός από κακόγουστη αφίσα του Ναυπλίου.........

Σάλος στο Ναύπλιο για «πάρτι βλασφημίας» παραμονή Χριστουγέννων, όπου οι διοργανωτές παρουσίασαν 

τον Ιησού μακιγιαρισμένο με σκουλαρίκια 

Φαντάζομαι ο Γιαννούλης (με τα χοιρινά, ντε) 

κάτι θα πει για «Σαδισμό και κτηνωδία»

 εις βάρος των Χριστιανών, ε;

http://kartson.blogspot.com/2019/12/blog-post_408.html

Πενθεύς βασιλιάς. “σπαραχθείς

Ο Πενθέας διαμελίζεται από την Ινώ και τη μητέρα του,

 την Αγαύη. Αγγείο του 450 π.Χ., Μουσείο του Λούβρου.

 Στην Ελληνική Μυθολογία, ο Πενθεύς ή Πενθέας ήταν ένας βασιλιάς της Θήβας. 

Πρόκειται για ένα πρόσωπο που ο μύθος του φανερώνει μια απεχθή πλευρά 

της Ελληνικής Μυθολογίας. Πατέρας του ήταν ο Εχίων, ο σοφότερος 

από την ομάδα των Σπαρτών1. Μητέρα του ήταν η Αγαύη, κόρη του Κάδμου, 

του ιδρυτή των Θηβών, και της θεάς Αρμονίας. 

Ο Πενθέας είχε και μια αδελφή, την Ήπειρο. 

Τα περισσότερα εκ των όσων γνωρίζουμε για το μύθο του προέρχονται 

από την τραγωδία του Ευριπίδη Βάκχες. 

Το όνομα "Πενθέας", σημαίνει «άνθρωπος των θλίψεων" και προέρχεται

 από τη λέξη πένθος, δηλαδή λύπη ή θλίψη. Σήμερα σημαίνει ιδιαίτερα 

την οδύνη που προκαλείται από το θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου.

Ο ΜΥΘΟΣ

 Ο Κάδμος, ο βασιλιάς της Θήβας, όταν έφτασε σε προχωρημένη ηλικία, 

παραιτήθηκε υπέρ του εγγονού του Πενθέα. Μια από τς πρώτες αποφάσεις

 που έλαβε ο νέος βασιλιάς ήταν κι αυτή που απαγόρευε τη λατρεία

 του νέου θεού Διονύσου, η λατρεία του οποίου είχε αρχίσει να διαδίδεται 

σε πλήθος ελληνικών πόλεων. Ο Διόνυσος ήταν μάλιστα γιος της θείας

 του Σεμέλης από την ένωσή της με το Δία. Μία διαταγή του, ωστόσο,

 με την οποία δεν επέτρεπε στις γυναίκες της Καδμείας2 να συμμετάσχουν 

σε τελετές του νέου θεού, έφερε την οργή του Βάκχου!

 Έτσι ο Διόνυσος ενεφύσησε “ιερή μανία” στη μητέρα του βασιλιά, 

την Αγαύη, στις θείες του Ινώ και Αυτονόη, αλλά και σε πολλές άλλες 

γυναίκες της Θήβας, οδηγώντας τις στο όρος Κιθαιρώνα.

Ο Πενθέας, στο μεταξύ, έδωσε εντολή να συλληφθούν οι οπαδοί του θεού, 

αλλά χωρίς να το γνωρίζει, συνέλαβε και φυλάκισε τον ίδιο το θεό! 

Όμως ο Διόνυσος έσπασε τις αλυσίδες και την πόρτα της φυλακής

 και παρουσιάστηκε στον Πενθέα.

Ο Διόνυσος κατάφερε να δελεάσει τον Πενθέα και να τον πείσει τελικά 

να κατασκοπεύσει ο ίδιος τις βακχικές τελετές 

μεταμφιεζόμενος μάλιστα ως γυναίκα!

Ο Πενθέας κατευθύνθηκε στο βουνό και αφού κρύφτηκε ανάμεσα στα δέντρα

 περίμενε να δει τις οργιαστικές τελετές των γυναικών της πόλης του.

Οι κόρες του Κάδμου, δηλαδή η μητέρα του και οι θείες του, τον είδαν πάνω 

σε ένα δέντρο και φαντάστηκαν [μάλλον ο Διόνυσος τους υπέβαλε αυτή τη σκέψη], 

ως ένα άγριο ζώο.

Έτσι, τράβηξαν τον Πενθέα κάτω και τον έσκισαν από πάνω μέχρι κάτω(!), 

με έναν τελετουργικό τόπο που είναι γνωστός ως σπαραγμός3.

 Όταν η αληθινή του ταυτότητα ανακαλύφθηκε αργότερα, οι αξιωματούχοι

 της Θήβας εξόρισαν τις γυναίκες-μαινάδες από τη Θήβα.

 Κάποιες πηγές βεβαιώνουν ότι η μητέρα του ήταν η πρώτη που έφερε

 το θανατηφόρο κτύπημα σκίζοντάς τον στο κεφάλι.

 Έβαλε έπειτα το κεφάλι σε ένα ραβδί και το πήρε πίσω στην Θήβα, 

σαν μακάβριο θύρσο4, μέχρι που συνάντησε το γέρο-Κάδμο, ο οποίος 

και την έβγαλε από το φρικτό κόσμο των “ιερών” ψευδαισθήσεών της!

Διασπαραγμός Πενθέα από Μαινάδες, τοιχογραφία «ΟΙΚΙΑ ΒΕΤΙΙ» ΠΟΜΠΗΊΑ 

-Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αγαύη, που απαντάται

 και ως Αγαυή ή Αγάβη, είναι γνωστές τέσσερις γυναίκες της Ελληνικής μυθολογίας.

Πιό γνωστή είναι η όμορφη κόρη του βασιλιά των Θηβών Κάδμου 

και της Αρμονίας, κατά τη Θεογονία του Ησιόδου. Η Αγαύη είχε αδελφές

 την Ινώ, τη Σεμέλη και την Αυτονόη, όπως γράφει 

ο Διόδωρος ο Σικελιώτης (Δ 2, 1).

Η Αγαύη παντρεύτηκε τον Εχίονα και γέννησε τον Πενθέα

 (Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου, Γ 4, 2). Η Αγαύη, ζηλεύοντας τη δόξα 

της αδελφής της, της Σεμέλης, που την είχε ερωτευθεί ο ίδιος ο πατέρας 

των θεών Δίας και από αυτόν είχε μείνει έγκυος στον θεό Διόνυσο, διέδωσε ότι 

η Σεμέλη έλεγε ψέματα και ότι πραγματικός πατέρας του παιδιού που θα έφερνε

 στον κόσμο ήταν κάποιος θνητός. 

Ο Δίας τότε χτύπησε με ένα κεραυνό του την Σεμέλη.

Πολύ αργότερα, όταν ο Διόνυσος μεγάλωσε και έμαθε τις συκοφαντίες 

της θείας του, απεφάσισε να εκδικηθεί για την προσβολή της μητέρας του: 

Πήγε στη Θήβα και προκάλεσε θεϊκή μανία στις γυναίκες, που παρακινήθηκαν 

από αυτόν να εορτάσουν μία βακχική γιορτή πάνω στο βουνό Κιθαιρώνας.

 Ο γιος της Αγαύης, Πενθέας, που στο μεταξύ είχε γίνει βασιλιάς των Θηβών,

 θέλησε να εμποδίσει την εισαγωγή της διονυσιακής λατρείας στο βασίλειό του,

 οπότε ανέβηκε απαρατήρητος στον Κιθαιρώνα για να κατασκοπεύσει τις Μαινάδες,

 τις γυναίκες δηλαδή που είχαν καταληφθεί από θεϊκή μανία. 

Διαμελίσθηκε όμως και κατασπαράχθηκε από την ίδια τη μητέρα του, την Αγαύη,

 που βρισκόταν επίσης σε έξαλλη κατάσταση. 

Με αυτό τον τρόπο, ο Διόνυσος εκδικήθηκε. 

Σε παραλλαγή του μύθου αυτού βασίζεται και η σωζόμενη τραγωδία

 Βάκχαι του Ευριπίδη.

Μετά από το κακούργημά της αυτό, η Αγαύη έφυγε από τη Θήβα και κατέφυγε

 στη μακρινή Ιλλυρία, όπου και παντρεύτηκε τον βασιλιά Λυκοθέρση, 

τον οποίο επίσης αργότερα σκότωσε για να δώσει τη βασιλεία στον πατέρα της,

 τον Κάδμο. Σε ένα νόμισμα της πόλεως Αμάστριδας παριστάνεται η Αγαύη

 να κρατά το κεφάλι του γιου της Πενθέα. 

-   ΑΠΟ : Εγκυκλοπαίδεια Μαλλιάρης 2005

ΔΙΑΔΟΧΗ ΣΤΟ ΘΡΟΝΟ

 Τον Πενθέα διαδέχτηκε στο θρόνο των Θηβών ο θείος του Πολύδωρος. 

Πριν ή ενδεχομένως λίγο μετά το φρικτό φόνο του Πενθέα, η σύζυγός του 

γέννησε ένα γιο που ονομάστηκε Μενοικέας και ο οποίος έγινε ο πατέρας 

του Κρέοντα και της Ιοκάστης και παππούς του Οιδίποδα.

Ο ΟΒΙΔΙΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΕΝΘΕΑ

 Η ιστορία του Πενθέα απασχόλησε και τον μεγάλο Ρωμαίο μυθογράφο,

 Οβίδιο, στις “Μεταμορφώσεις” του5. Η εκδοχή του Οβίδιου αποκλίνει αρκετά 

από το έργο του Ευριπίδη. Έτσι, στις “Μεταμορφώσεις”, τον βασιλιά Πενθέα 

προειδοποιεί ο τυφλός μάντης Τειρεσίας λέγοντάς του: “να καλωσορίσεις

 τον Βάκχο, αλλιώς το αίμα σου θα χύνεται 

πάνω από τη μητέρα και τις αδελφές της!"

Ο Πενθέας, όμως, απέρριψε και αγνόησε τις προειδοποιήσεις του. 

Όταν, λίγο αργότερα, η Θήβα υποκύπτει στη “γοητεία” του νέου θεού,

 ο Πενθέας εκφράζει τη λύπη του και απαιτεί τη σύλληψη του Βάκχου.

Πενθέας και Μαινάδες Από βυζαντινό κώδικα 

 Οι φρουροί του, όμως, συλλαμβάνουν αντ΄αυτού έναν ναύτη, ο οποίος 

επιβεβαιώνει την θεότητα του Διονύσου και λέει πως όλα τα υπόλοιπα μέλη

 του πληρώματος του πλοίου του κατέληξαν νεκροί μετά 

από την προσπάθειά τους να απαγάγουν το νεαρό θεό.

Ο Πενθέας, πιστεύοντας ότι ο ναύτης λέει ψέματα, προσπάθησε

 να τον ρίξει στη φυλακή. 

Όταν οι φρουροί τον αλυσόδεσαν, οι αλυσίδες έπεσαν. 

Τότε, οργισμενος ο Πενθέας, μέ μια άγρια λάμψη στα μάτια του, έτρεξε 

να ασχοληθεί ο ίδιος με το Διόνυσο στον Κιθαιρώνα.

 Εκεί οι συμμετέχοντες στη “λατρεία” του θεού, θεώρησαν τον Πενθέα 

αγριογούρουνο(;) και του επιτέθηκαν. Η συνέχεια είναι γνωστή....

ΑΝΑΦΟΡΕΣ 

1. Ο θεός Άρης, κάποτε, διέταξε τον πρώτο βασιλιά της Θήβας, Κάδμο,

 να σπείρει τα δόντια του δράκου που εκείνος είχε σκοτώσει σε οργωμένο 

χωράφι και από τη γη φύτρωσαν άγριοι πολεμιστές που ονομάστηκαν Σπαρτοί. 

Με ένα έξυπνο σχέδιο του Κάδμου αυτοί αλληλοεξοντώθηκαν και επέζησαν

 μόνο πέντε, που αποτέλεσαν τους πρώτους πολίτες της Θήβας. 

Ο πιο γνωστός απ' αυτούς υπήρξε ο Εχίων που ήταν πατέρας της Ιοκάστης, 

συζύγου του βασιλιά Λάιου, αλλά και του Πενθέα.

 Σχετικά, έχουμε αναφερθεί στο μύθο που αφορούσε τον Κάδμο.

2. Καδμεία ήταν η ακρόπολη [των Μηκυναϊκών χρόνων] της Θήβας. 

Είχε τείχη κυκλώπεια που σώζονται ακόμη σε μερικά σημεία.

3. Ο Σπαραγμός και η Ωμοφαγία είναι στοιχεία της διονυσιακής λατρείας

 και αποτελούν δείγμα της άγριας πλευράς της Ελληνικής Μυθολογίας. 

Μάλιστα, ένα από τα επίθετα του Διονύσου είναι ¨Ωμοφάγος”. 

Η ωμοφαγία και ο σπαραγμός του θύματος, συνηθέστερα ζώου, μπορεί να ήταν 

ένα σύμβολο του θριάμβου της άγριας φύσης στον πολιτισμό. 

Οι λάτρεις του Διόνυσου, συμβολικά με το σπαραγμό και την ωμοφαγία,

 εσωτευρικεύαν κατά κάποιο τρόπο τον άγριο Διόνυσο και την ένωσή τους 

με την “ωμή” φύση, μιμούμενοι το φρικτό θεό τους! 

Αρκετές μυθικές απεικονίσεις της Αρχαιότητας εμφανίζουν γυναίκες λάτρεις 

του Διονύσου, τις λεγόμενες Μαινάδες, να καταναλίσκουν ωμό κρέας 

ως μέρος τελετουργικού της λατρείας τους. 

Προφανώς, πίσω από το μύθο, υποκρύπτεται το παρελθόν του πρωτόγονου

 ανθρώπου με τις ανθρωποθυσίες και τον κανιβαλισμό!

4. Ο θύρσος ήταν σύμβολο του Διόνυσου. 

Ήταν ένα μακρό ευθύγραμμο ραβδί φυσικής προέλευσης, και είναι κλαδί 

από κάποιο φυτό, ίσως από μάραθο, με φουντωτό άνθος στην κορυφή του.

 Συχνά απεικονίζεται δεμένος με κορδέλα ή πλεγμένος με αμπελόφυλλα. 

Στην κορυφή είναι στεφανωμένος με κισσό, αμπελόφυλλα

 ή με ένα κουκουνάρι πεύκου.

 Το μήκος του θύρσου ήταν μέχρι δύο μέτρα.

5. Μεταμ. 3, 511-733

◘◘◘◘

Από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου, δάσκαλο, συγγραφέα -  www.eleftheria.gr

ΦΩΤ: ΑΡΧΕΙΟ ΑΡΧΑΙΟΓΝΩΜΩΝ /ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: 

Ευριπίδης, Βάκχες. Οβίδιος, Μετααμορφώσεις, 3 511-733.

www.scribd.com/oikonomoukon

ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ 1500 π.Χ. ποιοι έκτιζαν....

Κατά τη διάρκεια της 18ης δυναστείας, η εκπροσώπηση των ξένων πρεσβειών 

που παρουσιάζονται φέρνοντας πολύτιμα αντικείμενα στον αιγύπτιο βασιλέα

 έγινε το αγαπημένο θέμα στο ζωγραφικό πρόγραμμα 

των Θηβαϊκών ιδιωτικών τάφων. 

Οκτώ από αυτά τα μνημεία ανήκουν σε υψηλόβαθμα στελέχη 

του αιγυπτιακού κράτους. 

Τα 100 χρόνια διάρκειας υπηρεσίας για αυτούς 

τους αξιωματούχους -1480 πχ 1380 πχ- μας δίνουν πολλές πληροφορίες 

για εκείνη την περίοδο.

Στις επιγραφές με ιερογλυφικά οι πρόγονοι του αιγαίου έχουν οριστεί είτε 

ως «Κεφτιού», το αιγυπτιακό όνομα για την Κρήτη, ή ως «ανθρώπους 

από τα νησιά στη Μέση της Μεγάλης Πράσινης» και είναι σχεδόν βέβαιο ότι

ο Αιγύπτιος θέτει αυτό το όνομα για τα νησιά του Αιγαίου,

 ίσως και την Πελοπόννησο. Στην πιο εκτεταμένη και ενδιαφέρουσα

 από τις σωζόμενες επιγραφές, από τον τάφο του αξιωματούχου Rekhmire, 

διαβάζουμε: «Ο ερχομός εν ειρήνη από τους αρχηγούς Κεφτιού 

και τους αρχηγούς των νησιών της μεγάλης πράσινης (θάλασσας), 

ταπεινά, κύψτε τα κεφάλια σας κάτω ,στην δύναμη της Αυτού Μεγαλειότητας, 

του βασιλιά (Τουθμώση ΙΙΙ ) Menkheperre που δίνει ζωή για πάντα.

Όταν ακούσουν τα επιτεύγματα του σε κάθε ξένη γη , αυτοί .... jnw,

( jnw, =μια λέξη που παραδοσιακά έχει μεταφραστεί ως «φόρος τιμής»

 αλλά κατά άλλους πέρα από αυτή τη γενική έννοια, η λέξη φαίνεται να έχει 

μια ιδιαίτερη χροιά ως δώρο και όχι φόρο τιμής, σημειώνεται ότι

 το jnw πιθανά επίσης να σημαίνει -πρόσθετα / περιστασιακές συνεισφορές 

από το βασιλιά στο ναό, με άλλα λόγια, ένα συμπλήρωμα για τον τακτικό 

εισόδημα των κτημάτων του ναού. σύμφωνα με τον Haring, ως ένδειξη? 

ανησυχία του βασιλιά για την υλική ευημερία του?. οι ναοί (Haring 1997, 185) 

και σε αυτή τη λειτουργία είχαν μια στενή ομοιότητα με την έννοια του «δώρου».

Αποδεικτικά στοιχεία για την ερμηνεία αυτή μπορεί να παρέχονται ακόμη

 από την έλλειψη στην αιγυπτιακή γλώσσα σε κάθε ειδικό όρο που δηλώνει 

το διπλωματικό δώρο ) φέρουν στις πλάτες τους, αναζητώντας την αναπνοή του,

περιμένοντας , είναι πιστοί στην Μεγαλειότητα του ,έτσι αυτή η δύναμη,

της Μεγαλειότητας του ,θα τους προστατεύει». Και κάτι σημαντικό,

οι επιγραφές ποτέ δεν ισχυρίστηκαν ότι οι κάτοικοι του Αιγαίου 

ήταν πολιτικά εξαρτώμενοι από την Αίγυπτο.

Η επιγραφή στον τάφο Rekhmire αναφέρει ρητά ότι οι Κεφτιού. ήρθαν επειδή 

είχαν «ακούσει» από τα επιτεύγματα του Φαραώ, όχι επειδή ήταν

 με οποιονδήποτε τρόπο επηρεαζόμενοι από αυτά.- Jose Galan (1995, 92-93-)- 

Οι Κεφτιού Μινωίτες ήρθαν να αναγνωρίσουν την ιδιότητά του 

ως ο άρχοντας του κατέκτησε έδαφος και όχι για να αποδείξουν την πίστη τους.

ΠΗΓΗ

Σάλος στο Ναύπλιο με το πάρτι «βλασφημίας» που οργάνωσαν παραμονή των Χριστουγέννων.

Σάλο έχει προκαλέσει η αφίσα που προσκαλούσε τον κόσμο 

σε πάρτι «βλασφημίας» παραμονή των Χριστουγέννων σε μπαρ στο Ναύπλιο.

Πηγή: argolikeseidhseis.gr

Η αφίσα που επέλεξαν οι διοργανωτές του πάρτι δείχνει τον Χριστό 

μακιγιαρισμένο με σκουλαρίκια και το κείμενο που συνόδευε την εκδήλωση 

στα social media έγραφε:

"Γιορτάζουμε τα 2019α γενέθλια του ανθρώπου που έφερε στον κόσμο το μήνυμα 

της αγάπης κ της αλληλεγγύης προς όλους με μια κλασική εορταστική 

εξεφτελιστική παρτάρα όπως κάθε χρόνο.

 Μουσικάρες για μας διαλέγει η Μαρωφυλλιά από τα παλιά. 

Αμαρτωλοί του κόσμου ελάτε"

Οπως αναφέρεται στο www.argolikeseidhseis.gr, για το συγκεκριμένο πάρτι

 ανάμεσα σε αυτούς που αντέδρασαν έντονα ήταν και ο εφημέριος 

του Ιερού Ναού Γενεσίου της Θεοτόκου π. Διονύσιος Ταμπάκης, 

ο οποίος είχε φραστική αντιπαράθεση με τους διοργανωτές.

Αν και το συγκεκριμένο μπαρ διακρίνεται για την πολύ καλή μουσική 

που επιλέγει και οι κριτικές του κόσμου που το επισκέπτεται είναι πολύ καλές, 

θέλουμε να ελπίζουμε πως η επιλογή της συγκεκριμένης αφίσας 

είναι προϊόν βιαστικής και χωρίς δεύτερη σκέψη επιλογής,

 ώστε να προσκαλέσουν - προκαλέσουν τη νεολαία σε ένα ανατρεπτικό event,... 

.........μόνο που προσέβαλαν με τον τρόπο που διάλεξαν, εκατομμύρια 

Ελλήνων Χριστιανών και πιστεύουμε πως το πάρτι θα είχε την ίδια επιτυχία

 και χωρίς την προκλητική αφίσα.

Υπάρχει μια λεπτομέρεια που αύξησε τις αντιδράσεις και που πιθανόν 

οι δημιουργοί της παραποιημένη εικόνας του Χριστού να μην γνωρίζουν...

Η εικόνα που επέλεξαν να διακωμωδήσουν θεωρείται, από τους ειδικούς

 η πιο πιστή αναπαράσταση του πραγματικού προσώπου του Χριστού

 και περιέχει πολύ μεγάλους συμβολισμούς αλλά και ταυτίζεται

 σε πάνω από 200 σημεία με την Σινδόνη του Τορίνο.

Η εικόνα του Σινά

Σύμφωνα με τους ειδικούς, η συμβατική μορφή του Ιησού, 

όπως την ξέρουμε σήμερα, έκανε την εμφάνισή της περί τα 300, 

όμως δεν υιοθετήθηκε παρά τον 6ο αιώνα 

αρχικά στην Ανατολή και κατόπιν στη Δύση.

Τα σημάδια ταύτισης της μορφής της Σινδόνης με εκείνα του προσώπου 

του Χριστού από την εικόνα του Σινά εκτιμώνται σε πάνω από 200. 

Δεξιά η διάσημη εγκαυστική εικόνα από τη Μονή της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά.

Για πολλούς αυτό δεν είναι σύμπτωση, καθώς προϋπέθετε ένα πρότυπο 

το οποίο ακολουθήθηκε από τους καλλιτέχνες. 

Και ίσως εκείνο να μην είναι άλλο από την πιο διάσημη εικόνα του Ιησού 

την εγκαυστική του Χριστού Παντοκράτορα, που σώθηκε από τις εικονομαχίες 

καθώς βρισκόταν στο απομακρυσμένο μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά,

 το οποίο ίδρυσε ο Ιουστινιανός.

Η εκπληκτικής ομορφιάς εικόνα έχει φιλοτεχνηθεί με την αρχαία τεχνική 

που χρησιμοποιήθηκε στα πορτρέτα Φαγιούμ, με λειωμένο κερί πάνω σε ξύλο,

 και χρονολογείται στον 6ο ή στις αρχές του 7ου αιώνα.

 Αποτελεί, δε, το αρχαιότερο παράδειγμα εικόνας 

στο εικονογραφικό στυλ του Παντοκράτορα.

Το ενδιαφέρον είναι ότι η μορφή διαφοροποιείται στα δυο της μέρη, 

αριστερά και δεξιά, κάτι που ερμηνεύεται ως παραπομπή στη θεϊκή 

και ανθρώπινη υπόσταση του Ιησού.

Η Σινδόνη του Τορίνο

Για πολλούς η εικόνα του Παντοκράτορα, η οποία φυλάσσεται 

στο Καθολικό της Μονής στο Σινά, θεωρείται ως το πρότυπο

 όλων των μετέπειτα απεικονίσεων του Χριστού, με τον καλλιτέχνη της 

να έχει χρησιμοποιήσει ο ίδιος ως πρότυπο τη Σινδόνη του Τορίνο,

 ερμηνεία που βεβαίως προτιμούν εκείνοι οι οποίοι επιλέγουν την εκδοχή 

της αυθεντικότητας του λινού υφάσματος το οποίο θεωρείται 

η «Σινδόνη καθαρά» που χρησιμοποίησε ο Ιωσήφ από Αριμαθαίας 

για την ταφή του σώματος του Ιησού.

Στα 1930 ένας Γάλλος βιολόγος, ο Πολ Βινιόν, παρείχε επιπλέον 

επιχειρήματα στους υποστηρικτές της γνησιότητας της Σινδόνης 

και βεβαίως της σχέσης της με την εγκαυστική εικόνα του Σινά, 

συγκρίνοντας διαχρονικά τις απεικονίσεις του Χριστού.

Η έρευνα του Βινιόν συνεχίστηκε από τον Αμερικανό Έντουαρντ Βινσέλ, 

ο οποίος συσχέτισε τις εικονογραφικές λεπτομέρειες με τη μορφή 

της Σινδόνης του Τορίνο σε βαθμό που καθιστούσε την οποιαδήποτε 

σύμπτωση σχεδόν απαγορευτική.

Τα σημάδια αυτά, γνωστά σήμερα ως «σημεία Βινιόν και Βινσέλ», 

είναι τουλάχιστον είκοσι, με πιο χαρακτηριστικά μια εγκάρσια ράβδωση

 στο μέτωπο, το ανυψωμένο δεξί φρύδι, μια άτριχη περιοχή ανάμεσα 

στο κάτω χείλος και τη γενειάδα, δύο τούφες μαλλιών στο μέτωπο, 

τη διχαλωτή γενειάδα και άλλα.

Το εντυπωσιακό είναι ότι τα σημάδια αυτά, που εμφανίζονται 

με μια απίστευτη συχνότητα, αφαιρούν μάλλον παρά προσδίδουν κάτι 

στην εικονογραφική αρτιότητα των έργων, γεγονός που, σύμφωνα 

με τους ερευνητές, υποδηλώνει το προφανές: την αυθεντικότητα 

της Σινδόνης του Τορίνο ως το νεκρικό ύφασμα που τύλιξε το νεκρό σώμα 

του Χριστού και η οποία αποτέλεσε στην πραγματικότητα το εικονογραφικό

 πρότυπο ως η αληθινή μορφή του Χριστού, την οποία αντέγραψαν

 οι καλλιτέχνες της εποχής, δημιουργώντας το "πρότυπο".

Μάλιστα, τα σημάδια ταύτισης της μορφής της Σινδόνης με εκείνα 

του προσώπου του Χριστού από την εικόνα του Σινά 

εκτιμώνται σε πάνω από 200.

ΠΗΓΗ