Δευτέρα 21 Οκτωβρίου 2019
Κυριακή 20 Οκτωβρίου 2019
Η εκτέλεση με τσεκούρι της ηθοποιού Ελένης Παπαδάκη από το ΕΑΜ με υπογραφή Χ. Τσαγανέα
Πολλοί ηθοποιοί έχουν υπάρξει έντονα πολιτικοποιημένοι στη ζωή τους.
Ένας από αυτούς ήταν και ο Χρήστος Τσαγανέας ο οποίος υπήρξε
σε μεγάλο βαθμό ενεργός όσον αφορά τα πολιτικά δρώμενα της χώρας.
Ενταγμένος στις τάξεις του ΕΑΜ Καλλιτεχνών, παρά τη μεγαλοαστική
καταγωγή του, έπαιξε τον δικό του ρόλο και συντάχτηκε από την πρώτη στιγμή
στο ΚΚΕ.
Το κράτος, αργότερα τίμησε (!) τον Χρήστο Τσαγανέα με παράσημο
που απονεμόταν σε πολίτες που διακρίθηκαν με τις πράξεις τους…!
Και όμως, μια από τις… «θεάρεστες» πράξεις του ήταν και η δολοφονία με…
.................τσεκούρι (!!!) της ηθοποιού Ελένης Παπαδάκη.
Η Παπαδάκη θεωρήθηκε από την τότε «ελίτ» των ενταγμένων στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ
και άλλους ακραίους κομμουνιστές σαν τον Χρήστο Τσαγανέα,
ως πρόσωπο που εξέφραζε την… αντίδραση.
Αυτός πράγματι ήταν ένας συνήθης λόγος της «ΟΠΛΑ» για να εξοντώνει
όσους θεωρούσε αντιπάλους της. Χρόνια μετά, ο ηγέτης των Κομμουνιστών,
Νίκος Ζαχαριάδης, σχεδόν θα ζητήσει συγνώμη, δηλώνοντας ότι
η δολοφονία της Ελένης Παπαδάκη ήταν μια… «ανοησία».
Το τέλος της άτυχης Ελένης ήταν φοβερό.
Ο «Μακαρώνας» την παρέλαβε μπροστά στον «Ορέστη», ο οποίος
είχε διατάξει την εκτέλεση με τσεκούρι,
όπως γινόταν και με τα άλλα θύματα.
Την διέταξαν να γδυθεί, ενώ εκείνη είχε αντιληφθεί ότι πλησιάζει το τέλος της.
Έτρεμε από το κρύο και το φόβο και κλαίγοντας τους παρακαλούσε.
Έβγαλε την γούνα της την οποία παρέλαβε ο Ορέστης και όταν την διέταξε
να βγάλει και τα υπόλοιπα ρούχα της αναλύθηκε
σε δυνατές κραυγές απελπισίας και γόους.
Όρμησαν τότε αφιονισμένοι πάνω της και μέσα σ’ ένα κατήφορο
από προπηλακισμούς την έσυραν κοντά σε ένα ανοιγμένο λάκκο
κι’ εκεί την έγδυσαν με την βία.Τότε της φύτεψαν δύο σφαίρες στο σβέρκο…
Το προεδρείο του Κόκκινου ΣΕΗ ήταν, ο Αιμίλιος Βεάκης,
ο Θεόδωρος Μορίδης, ο Σπύρος Πατρίκιος, ο Χρήστος Τσαγανέας,
και ο Πάνος Καραβουσάνος!
Απαραίτητη διευκρίνηση:
Όλα τα άρθρα δεν εκφράζουν απαραίτητα
και την δική μας άποψη αλλά
τα δημοσιοποιούμε για να γίνουν αφορμή
για διάλογο και μόνο.
Tα κακομαθημένα «παιδιά» των Βαλκανίων, το βέτο Μακρόν και η επόμενη μέρα.
Του Νίκου Μελέτη
Τίρανα και Σκόπια έκαναν ένα μεγάλο λάθος.
Πίστεψαν ότι αρκεί η επίκληση της απειλής της ρωσικής,
τουρκικής η κινεζικής διείσδυσης, ο κίνδυνος αποσταθεροποίησης
της κυβέρνησης Ζάεφ και Ράμα για να πεισθούν οι Ευρωπαίοι ηγέτες
να αποδεχθούν την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων,
που σε δυο, τρία η τέσσερα χρόνια θα προσέδιδαν
στους πρωθυπουργούς της Αλβανίας και της Βόρειας Μακεδονίας ισότιμη ψήφο
και δικαίωμα απόφασης για το μέλλον της Ευρώπης
με τους ηγέτες της Γερμανίας, της Γαλλίας και των άλλων χωρών της Ε..Ε.
Και ο κ. Ζάεφ ακόμη χειρότερα πιστεύει ότι αρκούσε η υπογραφή της Συμφωνίας
των Πρεσπών για να ανοίξει ο δρόμος της Ευρώπης για την χώρα του.
Αυτή η σιγουριά των κυβερνήσεων στα Σκόπια και στα Τίρανα υπονόμευσε
τις ευρωπαϊκές φιλοδοξίες των δυο χωρών, καθώς παραμερίσθηκε
και υποβαθμίστηκε πλήρως η υποχρέωση εκπλήρωσης των Κριτηρίων
της Κοπεγχάγης αλλά και υλοποίησης των μεταρρυθμίσεων που απαιτούνται
προκειμένου μια χώρα να περάσει το κατώφλι της Ε.Ε...
Η αντίληψη ότι το γενικό και εντελώς αφηρημένο γεωστρατηγικό αφήγημα,
θα αποκρύψει και θα συγκαλύψει τα σοβαρά προβλήματα της δημοκρατικής
διακυβέρνησης, του κράτους δικαίου, των δικαιωμάτων, της διαφθοράς,
της σχέσης του οργανωμένου εγκλήματος με την πολιτική εξουσία,
είναι που έχει υπονομεύσει τελικά την ευρωπαϊκή πορεία των δυο χωρών
και όχι η «λόξα» του Μακρόν.
Γιατί ο Γάλλος πρόεδρος απλώς ζητά το αυτονόητο.
Η έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με μια χώρα να μην είναι
το «έπαθλο» για κάποιο γενικό γεωπολιτικό αντάλλαγμα
(π.χ. η Συμφωνία των Πρεσπών από τα Σκόπια), αλλά να είναι αποτέλεσμα
των προσπαθειών που έχει κάνει η συγκεκριμένη χώρα προκειμένου
να κάνει δικό της κτήμα το κοινοτικό κεκτημένο και τις ευρωπαϊκές αρχές.
Η απόφαση για έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων χωρίς να έχουν
εκπληρωθεί οι όροι και οι προϋποθέσεις που προβλέπονται, δεν οδηγούν
σε σταθεροποίηση των χωρών, όπως λανθασμένα υποστηρίζεται,
αλλά στην διάσωση κυβερνήσεων που κυρίως ευθύνονται
για την μη εκπλήρωση των όρων αυτών.
Ο κ. Ζάεφ θεώρησε ότι αρκούσε η υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών
για να πάρει λευκή επιταγή για την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας του.
Τα σκάνδαλα τα οποία συνεχίζονται επί της δικής του πρωθυπουργίας,
η απουσία αξιόπιστου δικαστικού συστήματος στην χώρα, η προβληματική
λειτουργία των θεσμών, θεωρήθηκε ότι θα ξεχασθούν κάτω
από τους διθυράμβους για την επίλυσή της διαφοράς με την Ελλάδα.
Ίσως ο κ. Ζάεφ θεώρησε ότι αρκούσε η υλοποίηση της εντολής της κ. Μέρκελ
για σφράγισμα των συνόρων με την Ελλάδα -στο οποίο οφείλεται σε έναν βαθμό
και η ασφυξία της χώρας μας από τις μεταναστευτικές ροές- για να
εξασφαλισθεί η έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων.
Όμως όλα αυτά δεν είναι αρκετά.
Ο κ. Ράμα στα Τίρανα είναι αυτός που ενοχλήθηκε λιγότερο γιατί απλώς
παίρνει ακόμη μια παράταση ώστε να συνεχίσει να κυβερνά χωρίς ενοχλήσεις
από τις Βρυξέλλες, σε μια χώρα που η αντιπολίτευση απέχει από τις εργασίες
της Βουλής, το ναρκεμπόριο ανθεί, το οργανωμένο έγκλημα συνυπάρχει
με την πολιτική εξουσία, το δικαστικό σύστημα είναι πλήρως υποταγμένο
στην εκτελεστική εξουσία.
Είναι χαρακτηριστικό ότι «δεν ίδρωσε το αυτί»
του κ. Ράμα ο οποίος μάλλον συνεχίζει να είναι
ευτυχής χωρίς την πίεση της Ε.Ε.,
ενώ η αντιπολίτευση απέχει
από τις εργασίες της Βουλής, η δικαιοσύνη
συνεχίσει να χειραγωγείται από τον ίδιο
και φυσικά συνεχίζεται η υλοποίηση
του σχεδίου υφαρπαγής των ελληνικών περιουσιών
στο παραθαλάσσιο μέτωπο.
Στα Σκόπια ο κ. Ζάεφ επέλεξε να παίξει τα ρέστα του,
αναγγέλλοντας πρόωρες εκλογές.
Ελπίζει ότι με το δίλημμα «μαζί μου για την Ευρώπη ή περιπέτειες με το VMRO»
θα μπορέσει να αναστρέψει το αρνητικό κλίμα που υπάρχει
στην Βόρεια Μακεδονία αλλά και το κλίμα απογοήτευσης
από την μη έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων.
Ο κ. Ζάεφ στήριξε εδώ και δυο χρόνια την πολιτική πορεία του
στο επιχείρημα ότι η επίλυση του ονοματολογικού αρκεί για το άνοιγμα
της ευρωατλαντικής πορείας της χώρας του.
Έτσι κατόρθωσε αν και το κόμμα του ήταν δεύτερο στις εκλογές
να συνεργασθεί με τα αλβανικά κόμματα για τον σχηματισμό κυβέρνησης,
να κερδίσει την πλειοψηφία ώστε να διαπραγματευθεί την Συμφωνία
των Πρεσπών και να περάσει τις συνταγματικές αλλαγές και έστω και με
προβληματικό τρόπο να επιτύχει την έγκριση της Συμφωνίας στο δημοψήφισμα.
Ο κ. Ζάεφ τώρα βρίσκεται στην δύσκολη θέση να πρέπει να εξηγήσει
σε μια καχύποπτη και δύσπιστη κοινή γνώμη, ότι η Συμφωνία των Πρεσπών
δεν ήταν η πανάκεια για την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας,
όπως υποστήριζε μέχρι τώρα.
Παρά το γεγονός ότι και η αντιπολίτευση στα Σκόπια, το VMRO -DPMNE
δεν έχει υποσχεθεί ,παρά τις εθνικιστικές κραυγές, την ακύρωση
της Συμφωνίας των Πρεσπών ,ενδεχομένη ήττα του Ζάεφ στις εκλογές,
θα οδηγήσει σε μια εξαιρετικά ιδιόρρυθμη κατάσταση, όπου σε Αθήνα
και Σκόπια θα υπάρχουν δυο κυβερνήσεις που πολέμησαν την Συμφωνία
των Πρεσπών και θα καλούνται να την υλοποιήσουν…
Και καθώς σε ευρωπαϊκό επίπεδο δεν είναι η Συμφωνία των Πρεσπών
και η υλοποίηση της το κριτήριο για την αλλαγή στάσης του Εμ. Μακρόν
η ενδεχόμενη νίκη της αντιπολίτευσης στις πρόωρες εκλογές θα θέσει
σημαντικές προκλήσεις για την Ελλάδα
λόγω της απροθυμίας του VMRO να εφαρμόσει πλήρως την Συμφωνία.
Και ενώ σήμερα η Ελλάδα δηλώνει την στήριξη της στην Βόρεια Μακεδονία,
θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποφύγει μια σύγκρουση και με τα Σκόπια
και με τους εταίρους εάν μια νέα κυβέρνηση του VMRO επιχειρήσει
να παγώσει την Συμφωνία των Πρεσπών και να κερδίσει μια απόφαση
για έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Ε.Ε. απλώς και μόνο
επειδή ο κ. Μακρόν άλλαξε στάση η επειδή έπεισε το επιχείρημα
της δημιουργίας «αναχώματος» στην ρωσική διείσδυση.
20 Οκτωβρίου 1922: Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ γράφει για τη φρίκη της εκκένωσης της Θράκης.
1923: Το διαβατήριο του Έρνεστ Χέμινγουεϊ
(πηγή: John F. Kennedy Library, Βοστόνη)
Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ γεννήθηκε στις ΗΠΑ στις 21 Ιουλίου 1899*
και μόλις 20 περίπου χρονών, το 1920, άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος
και πολεμικός ανταποκριτής της εφημερίδος Toronto Star Weekly.
Μέσω των ανταποκρίσεών του το ευρύ κοινό της εποχής γνώρισε
τη Μικρασιατική Καταστροφή.
Ήταν παρών στην ανταλλαγή των πληθυσμών στη Θράκη,
που ακολούθησε τη Συνθήκη των Μουδανιών το 1922.
Μέσα από το λογοτεχνικό του ταλέντο, ο συγγραφέας δίνει συγκλονιστικές
περιγραφές μιας περιόδου που έχει σημαδέψει την ψυχή των Ελλήνων.
«Ο άντρας σκεπάζει με μια κουβέρτα την ετοιμόγεννη γυναίκα του πάνω
στον αραμπά για να την προφυλάξει από τη βροχή.
Εκείνη είναι το μόνο πρόσωπο που βγάζει κάποιους ήχους
[από τους πόνους της γέννας].
Η μικρή κόρη τους την κοιτάζει με τρόμο και βάζει τα κλάματα.
Και η πομπή προχωρά... Δεν ξέρω πόσο χρόνο θα πάρει αυτό το γράμμα
να φτάσει στο Τορόντο, αλλά όταν εσείς οι αναγνώστες της Σταρ
το διαβάσετε, να είστε σίγουροι ότι η ίδια τρομακτική, βάναυση πορεία
ενός λαού που ξεριζώθηκε από τον τόπο του θα συνεχίζει να τρεκλίζει
στον ατέλειωτο λασπωμένο δρόμο προς τη Μακεδονία»
(Toronto Star, 20 Οκτωβρίου 1922).
Αν και άρρωστος από ελονοσία, ο Χέμινγουεϊ παρακολουθεί την πορεία
των Ελλήνων προσφύγων: «Το κυρίως σώμα της πομπής, που διασχίζει
τον ποταμό Έβρο στην Αδριανούπολη, φτάνει τα τριάντα χιλιόμετρα.
Τριάντα χιλιόμετρα με κάρα που τα σέρνουν βόδια, ταύροι
και λασπωμένα βουβάλια, με εξουθενωμένους, κατάκοπους άνδρες,
γυναίκες και παιδιά να περπατούν στα τυφλά…».

(Φωτ.: easternthrace1922.blogspot.gr)
Τα δημοσιογραφικά του άρθρα αναφέρονται κυρίως στη στρατιωτική
εκκένωση της Κωνσταντινούπολης και της Ανατολικής Θράκης,
και στο αντίστοιχο χρονικό του ελληνικού ξεριζωμού.
Το αντικειμενικό ρεπορτάζ –η ψυχρή αποτύπωση ενός ιστορικού
γεγονότος– εξελίσσεται σταδιακά σε απόγνωση και κραυγή διαμαρτυρίας
για τα δεινά των μετακινούμενων πληθυσμών.
Ο δημοσιογράφος καταδεικνύει, μεταξύ άλλων, τα ολέθρια διπλωματικά
και στρατιωτικά σφάλματα της ελληνικής κυβερνήσεως.
Στις 3 Νοεμβρίου του 1922 από το Μουρατλί σημειώνει τον τραγικό επίλογο
της προδοσίας: «Καθώς γράφω, ο ελληνικός στρατός ξεκινάει την εκκένωση
της Ανατολικής Θράκης.
Οι στρατιώτες παρελαύνουν σκυθρωπά…
Εγκατέλειψαν τις καμουφλαρισμένες θέσεις των πολυβόλων, τις οχυρωμένες
και γεμάτες συρματόπλεγμα κορυφογραμμές, εκεί όπου είχαν σχεδιάσει
να δώσουν την τελική μάχη εναντίον των Τούρκων.
»Αυτό είναι το τέλος της σπουδαίας ελληνικής στρατιωτικής περιπέτειας.
»Ακόμα και στην εκκένωση, οι Έλληνες φαίνονται καλοί στρατιώτες.
Έχουν έναν αέρα θαρραλέας επιμονής που θα σήμαινε δύσκολα ξεμπερδέματα
για τον Τούρκο, αν ο στρατός του Κεμάλ έπρεπε να πολεμήσει για τη Θράκη,
αντί αυτή να του δοθεί ως δώρο στα Μουδανιά.
Ο λοχαγός Ουίταλ του ινδικού ιππικού (…) μου είπε την εκ των έσω ιστορία
της ίντριγκας που οδήγησε στην κατάρρευση του ελληνικού στρατού
στη Μικρά Ασία: Οι Έλληνες στρατιώτες ήταν πολεμιστές πρώτης κατηγορίας.
Είχαν καλούς αξιωματικούς,
οι οποίοι είχαν υπηρετήσει με τους Βρετανούς
και τους Γάλλους στη Θεσσαλονίκη
και υπερτερούσαν του κεμαλικού στρατού.
Πιστεύω ότι θα καταλάμβαναν την Άγκυρα
και θα έβαζαν τέλος στον πόλεμο,
αν δεν είχαν προδοθεί.
Όταν ο Κωνσταντίνος ανέλαβε την εξουσία,
έδιωξε όλους τους αξιωματικούς
του στρατού από το πεδίο της μάχης·
από τον αρχιστράτηγο μέχρι τους διοικητές
των διμοιριών.
Αντικαταστάθηκαν με νέους αξιωματικούς που ήταν οπαδοί του Τίνο,
οι περισσότεροι εκ των οποίων είχαν περάσει τον πόλεμο στην Ελβετία
η τη Γερμανία και δεν είχαν ακούσει ούτε πυροβολισμό.
Αυτό προκάλεσε την πλήρη κατάρρευση του στρατού
και ήταν το αίτιο, της ελληνικής ήττας».

Και τελειώνει με μια πρόταση που δεν θα την έγραφε ποτέ ένας απλός
δημοσιογράφος, αν δεν είχε μέσα του το ταλέντο του μεγάλου νομπελίστα
συγγραφέα: «Όλη μέρα περνάω από δίπλα τους· είναι βρόμικοι, κουρασμένοι,
αξύριστοι, ανεμοδαρμένοι στρατιώτες που βαδίζουν στην καφετιά,
άγονη θρακική ύπαιθρο, χωρίς μπάντες, χωρίς οργανώσεις αρωγής·
τίποτα, εκτός από ψείρες, βρόμικες κουβέρτες και κουνούπια τη νύχτα.
Είναι οι τελευταίοι από τη δόξα που ήταν κάποτε η Ελλάδα.
Αυτό είναι το τέλος της δεύτερής τους πολιορκίας της Τροίας»
(Toronto Star, 3 Νοεμβρίου 1922).
Σε μια άλλη ανταπόκρισή του στην «Toronto Star», γράφει ο Χέμινγουεϊ:
«Βρίσκομαι σε ένα άνετο τρένο, αλλά με τη φρίκη της εκκένωσης της Θράκης
όλα μου φαίνονται απίστευτα.
Έστειλα τηλεγράφημα στη Σταρ από την Αδριανούπολη.
Δεν χρειάζεται να το επαναλάβω.
Η εκκένωση συνεχίζεται…. Ψιχάλιζε.
Στην άκρη του λασπόδρομου έβλεπα την ατέλειωτη πορεία της ανθρωπότητας
να κινείται αργά στην Αδριανούπολη και μετά να χωρίζεται σ’ αυτούς
που πήγαιναν στη Δυτική Θράκη και τη Μακεδονία.
Δεν μπορούσα να βγάλω από το νου μου τους άμοιρους ανθρώπους
που βρίσκονταν στην πομπή γιατί είχα δει τρομερά πράγματα σε μία μόνο μέρα.
Η ξενοδόχισσα προσπάθησε να με παρηγορήσει
με μια τρομερή τούρκικη παροιμία: “Δεν φταίει μόνο το τσεκούρι,
φταίει και το δέντρο”...» (Toronto Star, 14 Νοέμβρη 1922).
Ο Χέμινγουεϊ, ως πολεμικός ανταποκριτής, ξέρει ότι 1.250.000 Έλληνες
διώχτηκαν από τα σπίτια τους με την ανταλλαγή των πληθυσμών:
«Ό,τι και να πει κανείς για το πρόβλημα των προσφύγων στην Ελλάδα,
δεν πρόκειται να είναι υπερβολή.
Ένα φτωχό κράτος, με μόλις 4 εκατομμύρια πληθυσμό, πρέπει να φροντίσει
για άλλο ένα τρίτο των κατοίκων.
Και τα σπίτια που άφησαν οι μουσουλμάνοι που έφυγαν δεν επαρκούν
σε τίποτα, χώρια η διαφορά στο επίπεδο κουλτούρας που είχαν συνηθίσει
οι Έλληνες στην Κωνσταντινούπολη».
Ο δημοσιογράφος, αν και επηρεάζεται από την ελληνική τραγωδία, διατηρεί
ουδετερότητα και ορθή κρίση, αλλά η δυστυχία
στα γραπτά του λαμβάνει καθολική έκταση.
Σε ένα από τελευταία του άρθρα από την Τουρκία στην Toronto Star γράφει:
«Ποιος θα θρέψη τόσο πληθυσμό;
Κανένας δεν το ξέρει και μέσα στα επόμενα χρόνια ο χριστιανικός κόσμος
θα ακούει μια σπαρακτική κραυγή που ελπίζω να φτάσει και ως τον Καναδά:
"Μην ξεχνάτε τους Έλληνες!"».

Οι ανταποκρίσεις του νομπελίστα Έρνεστ Χέμινγουεϊ
το χρονικό διάστημα 1920-1922 έγιναν βιβλίο με τίτλο
Με υπογραφή Χέμινγουεϊ και υπότιτλο «1920-1922 – Ιταλία, Βαλκάνια,
Μικρασιατική Καταστροφή» (εκδ. Καστανιώτη).
Είναι όμως το δραματικό φινάλε του που κάνει πολύτιμο το βιβλίο
για την ελληνική ιστορική μνήμη.
Μέσα από είκοσι άρθρα που ξεκινούν με την περιγραφή της Κωνσταντινούπολης,
στον απόηχο των γεγονότων της Σμύρνης, αναφέρεται στην Πόλη
που ουσιαστικά πολιορκείται από τα στρατεύματα του Κεμάλ.
Γράφει για τον τρόμο των κατοίκων που οπλίζονται για να αντιμετωπίσουν
την απειλή, αλλά και για τον εφησυχασμό τους όταν εμφανίζεται
ο βρετανικός στόλος.
Γράφει για τα καραβάνια των προσφύγων και για την αποχώρηση
του ελληνικού στρατού από τη Θράκη...___
* Στις 2 Ιουλίου 1961 ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ έδωσε τέλος στη ζωή του,
στο Ketchum του Αϊντάχο των ΗΠΑ.
Φθινόπωρο στη λίμνη Κερκίνη Ένα άκρως ειδυλλιακό σκηνικό - Δείτε τις φωτογραφίες.
Αν ψάχνετε για μία απόδειξη πως όταν το ανθρώπινο χέρι θέλει, μπορεί
να δημιουργήσει μικρά θαύματα, όμοια με εκείνα της γενναιόδωρης φύσης,
τότε θα την βρει στη λίμνη Κερκίνη!
Ήταν το 1932, όταν στα βορειοδυτικά του νομού Σερρών,
κάτω από το βουνό Μπέλες, κατασκευάστηκε φράγμα στον ποταμό Στρυμόνα,
κοντά στο χωριό Λιθότοπος.
Σκοπός της δημιουργίας του ήταν να συγκρατήσει τον ποταμό,
αλλά και η άρδευση της πεδιάδας των Σερρών.
Το μικρό αυτό τεχνητό έργο, η λίμνη Κερκίνη, χρόνια αργότερα έμελλε
να εξελιχθεί σε ένα μικρό ανθρώπινο «θαύμα», που μοιάζει με εκείνα
που απλόχερα χαρίζει η φύση.

Το τοπίο γύρω από αυτήν είναι ειδυλλιακό, όλες τις εποχές του χρόνου.
Μικρά χωριά, παραλίμνια δάση, νεροβούβαλοι, πλήθος ψαριών,
εκατοντάδες είδη άγριων πουλιών, εκ τω οποίων και κάποια προστατευόμενα
ή υπό εξαφάνιση, και πλήθος φυτών, όπως το νούφαρο και το νεροκάστανο,
συνθέτουν το εξαιρετικής ομορφιάς σκηνικό
και τον μεγάλης σημασίας υδροβιότοπο της λίμνης Κερκίνης.

Στην περιοχή της Κερκίνης υπάρχουν πολλά είδη θηλαστικών όπως το τσακάλι,
ο λύκος, η αγριόγατα, η βίδρα, κ.α.
Ενώ ο αργυροπελεκάνος και η λαγγόνα, που ζουν εκεί,
είναι μοναδικά στον κόσμο είδη, απειλούμενα με εξαφάνιση.

Η Κερκίνη, όμως, διαθέτει και μία μοναδική ομορφιά.
Μάλιστα, η θέα από το χωριό Λιθότοπος, που βρίσκεται δίπλα στο φράγμα,
απλά σας κόβει την ανάσα.
Επίσης, μην παραλείψετε βαρκάδα με τις παραδοσιακές «μπλάβες»,
ειδικές βάρκες που πλέουν ακόμα και σε πολύ ρηχά νερά.


Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις
(
Atom
)















