Τρίτη 22 Οκτωβρίου 2013
Δεν μπορώ γαμώτο να τελειώσω αυτό το γραφτό... μπορεί...ε;...μίαν άλλη μέρα...
Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ
είναι μη γίνω "ποιητής".
Μην κλειστώ στο δωμάτιο
ν' αγναντεύω τη θάλασσα
κι απολησμονήσω.
Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ
είναι μη γίνω "ποιητής".
Μην κλειστώ στο δωμάτιο
ν' αγναντεύω τη θάλασσα
κι απολησμονήσω.
Μην κλείσουνε τα ράμματα στις φλέβες μου
κι από θολές αναμνήσεις και ειδήσεις της ΕΡΤ
μαυρίζω χαρτιά και πλασάρω απόψεις.
Μη με αποδεχτεί η ράτσα που μας έλειωσε
για να με χρησιμοποιήσει.
Μη γίνουνε τα ουρλιαχτά μου μουρμούρισμα
για να κοιμίζω τους δικούς μου.
Μη μάθω μέτρο και τεχνική
και κλειστώ μέσα σε αυτά
για να με τραγουδήσουν.
Μην πάρω κιάλια για να φέρω πιο κοντά
τις δολιοφθορές που δεν θα παίρνω μέρος
μη με πιάσουν στην κούραση
παπάδες και ακαδημαϊκοί
και πουστέψω
Έχουν όλους τους τρόπους αυτοί
και την καθημερινότητα που συνηθίζεις
σκυλιά μας έχουν κάνει
να ντρεπόμαστε για την αργία
περήφανοι για την ανεργία
Έτσι είναι.
Μας περιμένουν στη γωνία
καλοί ψυχίατροι και κακοί αστυνόμοι.
Ο Μάρξ...
τον φοβάμαι
το μυαλό μου τον δρασκελάει και αυτόν
αυτοί οι αλήτες φταίνε
δεν μπορώ γαμώτο να τελειώσω αυτό το γραφτό
μπορεί...ε;...μίαν άλλη μέρα...
Κατερίνα Γώγου
Το Φαρμακείο των Αρχαίων Ελλήνων, ήταν η Φύση!
Έβαφαν και οι αρχαίες Ελληνίδες τα μαλλιά τους;
Πολύ πιθανόν, διότι γνώριζαν το μυρτίτη.
Αν και η Κοσμετολογία δεν ήταν ιδιαίτερα αναπτυγμένη,
το φαρμακείο των αρχαίων Ελλήνων διέθετε κάθε
λογής σκευάσματα, από κείνα που κάνουν «κεφάλι»,
βλέπε όπιο, μέχρι υπόθετα, έμπλαστρα, καθαρτικά,
ως και βότανα για εκτρώσεις!
Όσο για τους γιατρούς, είχαν από τότε
τις διαμάχες τους, εξαιτίας της πολυφαρμακίας...
Το Ελληνικό φαρμακείο της φύσης, που αριθμεί
περίπου 6.500 αυτοφυή φυτά, αποτέλεσε
διαχρονικά πραγματικό θησαυρό υγείας, ευεξίας
και θεραπείας για την επούλωση τραυμάτων.
Στο φαρμακευτικό κατάλογο θα μπορούσαν
κάλλιστα να προστεθούν επίδεσμοι για τραύματα,
θεραπευτικοί ζωμοί, λίπη, προϊόντα της κυψέλης κ.ά.,
αλλά και συγκροτημένες ομάδες
που ασχολούνταν με την Υγεία.
«Ο Ηρόδοτος μας πληροφορεί πως υπήρχαν ιατρικές
σχολές και πριν από την ιπποκρατική περίοδο -Κυρήνης,
Ρόδου, Κρότωνα, Κνίδου κ.ά.- όπου οι Ασκληπιάδες
δίδασκαν μυστικώς στους απογόνους τους την ιατρική,
αλλά σταδιακά τη μάθαιναν και ξένοι», εξηγεί
στην «Ε» η Ελένη Σκαλτσά, καθηγήτρια
στον Τομέα Φαρμακογνωσίας και Χημείας
στη Φαρμακευτική Σχολή Αθηνών, μέλος
της Διεθνούς Ακαδημίας
της Ιστορίας της Φαρμακευτικής.
Οι περιοδευτές
«Η θεραπευτική διδασκόταν κι από περιοδευτές,
που ήταν πλανόδιοι θεραπευτές και ιατροσοφιστές,
οι οποίοι δεν ήταν γιατροί, αλλά σοφιστές
που εκμεταλλεύονταν την αμάθεια και την ευπιστία.
Υπήρχαν οι στρατιωτικοί ιατροί, οι αλειπτές
ή μιγματοπώλες, που εμπορεύονταν φάρμακα,
δηλητήρια, καλλυντικά κ.λπ., οι φαρμακείς
ή φαρμακίδες, γυναίκες που ασχολούνταν
με τη συλλογή βοτάνων, οι μυροπώλες,
που πωλούσαν μύρα, αλοιφές, θυμιάματα κ.λπ.,
και οι μαίες, γυναίκες καταγόμενες συνήθως
από τη Φρυγία και τη Θεσσαλία, που εκτός
των άλλων ασχολούνταν με τα εκτρωτικά φάρμακα».
Βεβαίως, όσο η μαγικοθρησκευτική αντίληψη
επικρατούσε, η θεραπευτική ήταν αποκλειστικά
κτήμα των ιερέων.
Για χιλιάδες χρόνια, η φαρμακευτική χρήση
των φυτών περιορίστηκε σχεδόν αποκλειστικά
στη θεραπεία πληγών και τραυμάτων, αφού όλες
οι μη τραυματικές παθήσεις αποδίδονταν
σε πράξεις των θεών, άποψη που ίσχυε
πριν από τον Ιπποκράτη και στην αρχαία Ελλάδα.
Επιγραφές, αναθηματικές πλάκες
των Ασκληπιείων, χειρόγραφα της εποχής,
η Θεογονία του Ησιόδου
τον 8ο αιώνα π.Χ., τα Ομηρικά και τα Ορφικά έπη
περιέχουν σημαντικές πληροφορίες
για την ιατρική περίθαλψη της εποχής.
Από τους υστερομινωικούς χρόνους ήταν γνωστή
η χρήση του οπίου, όπως μαρτυρεί αγαλματίδιο,
που ονομάστηκε «η θεά των μηκώνων»,
εξηγεί η καθηγήτρια Ελένη Σκαλτσά.
Στα Ορφικά έπη (6ος αιώνας π.Χ.) αναφέρονται
ο κέδρος, το ψύλλιον, ο κνίκος, η αγχούσα,
ο μανδραγόρας, η ανεμώνη κ.ά.
Στα Ομηρικά έπη αναφέρονται αρκετά φυτά,
με ατελείς περιγραφές, πιθανόν επειδή ο Όμηρος
ήταν τυφλός.
Τα «ανδροφόνα ή θυμοφθόρα φάρμακα»
ήταν δηλητηριώδη βότανα με τα οποία άλειφαν
βέλη ή δηλητηρίαζαν την τροφή.
Τα «ήπια ή οδυνήφατα φάρμακα» ήταν παυσίπονα.
Τα «λυγρά ή κακά φάρμακα» προκαλούσαν αμνησία.
Τα σιρόπια δεν ήταν γνωστά στους αρχαίους Έλληνες,
οι οποίοι αντ' αυτών χρησιμοποιούσαν
τα οξυμέλιτα (σκευάσματα με κύρια συστατικά
το ξίδι και το μέλι).
Τα σιρόπια χρησιμοποίησαν
στη θεραπευτική οι Άραβες.
Ειδικότερα η θεραπευτική των αρχαίων Ελλήνων
χωρίζεται σε τρεις περιόδους:
1 Προϊπποκρατική περίοδος
(3000 π.Χ.-5ος αιώνας π.Χ.):
προς το τέλος της περιόδου παρατηρείται αλλαγή
θεώρησης της θεραπευτικής και οι θεοκρατικές απόψεις αντικαθίστανται από φιλοσοφικές αντιλήψεις.
2 Ιπποκρατική (5ος-3ος αιώνας π.Χ.): συμπίπτει
με το απόγειο του Ελληνικού πολιτισμού.
3 Αλεξανδρινή ή ελληνιστική
(3ος αιώνας π.Χ.-641 μ.Χ.): σ' αυτήν εντάσσεται
και η ελληνορωμαϊκή περίοδος
(146 π.Χ., υποταγή των αρχαίων Ελλήνων
στους Ρωμαίους, ώς το 395 μ.Χ., που χωρίστηκε
το ρωμαϊκό κράτος σε δυτικό και ανατολικό).
Η Οδύσσεια δίνει σημαντικές πληροφορίες
για τα βότανα της εποχής, όπως στην δ' ραψωδία,
για το νηπενθές, το οποίο αφ' ενός είχε
έντονη φαρμακοδυναμική δράση
σε συνέργεια με το κρασί,
αφ' ετέρου ήταν «κατευναστικόν και παυσίλυπον».
Στον Ομηρο αναφέρεται ένα είδος γάζας,
η ονομαζόμενη σφενδόνη, από καλοστριμμένο
μαλλί προβάτου, με την οποία έδεναν τα τραύματα.
Η σφενδόνη-επίδεσμος αναφέρεται αργότερα
κι απ' τον Ιπποκράτη και τον Γαληνό.
Η παρουσία του Ιπποκράτη βέβαια
είναι καταλυτική (460 π.Χ.-377 ή 356 π.Χ.).
Η θεραπευτική αποκτά υπόσταση ως ανεξάρτητη
επιστήμη, απομακρύνεται από μαγεία
και δεισιδαιμονίες και βασίζεται στην άμεση
παρατήρηση και το πείραμα.
Εκείνη την περίοδο εμφανίζονται πολλοί
«ριζοτόμοι», οι οποίοι φαίνεται πως ασχολούνταν
με εξόρυξη ριζών, συλλογή βοτάνων
και καλλιέργεια φαρμακευτικών φυτών.
Πολλοί ήταν συγχρόνως ιατροί και συγγραφείς
βοτανολογίων, που ονομάζονται «Ριζοτομικά»
ή «Ριζοτομούμενα».
Ορισμένοι ριζοτόμοι, κατά τη συλλογή φυτών,
επιδίδονταν και σε μαγικοθρησκευτικές τελετές·
γεγονός που δημιούργησε διχογνωμία για το έργο τους.
Στο έργο του Ιπποκράτη αριθμούνται 336 δρόγες
χωρίς περιγραφή, πιθανόν διότι τις θεωρούσε
γνωστές από τους «ριζοτόμους».
Δύο σημαντικές σχολές
Κατά την Eλληνιστική περίοδο, το κέντρο
του πολιτισμού από την Αθήνα μεταφέρεται
στην Αλεξάνδρεια.
Ιδρύεται το «Μουσείο», το πρώτο πανεπιστήμιο,
με κυριότερη Σχολή την Ιατρική.
Χωρίς να διαχωριστεί η Φαρμακευτική
από την Ιατρική γίνεται διάκριση
σε τρεις κλάδους: Χειρουργική, Διαιτητική
(που ασχολούνταν με την Παθολογία)
και Φαρμακευτική, ενώ ιδρύονται
και δύο σημαντικές σχολές:
Η Εμπειρική, από τον Ηρόφιλο (3ος αιώνας π.Χ.)
Η Δογματική, από τον Ερασίστρατο (3ος αιώνας π.Χ.).
Οι οπαδοί της Εμπειρικής Σχολής δεν αναζητούν
τις αιτίες των ασθενειών, συσχετίζουν απλά
τα περιστατικά και χρησιμοποιούν όμοια φάρμακα
σε παρεμφερείς περιπτώσεις, καταλήγοντας
στην πολυφαρμακία!
Ο Ερασίστρατος απέκρουσε την πολυφαρμακία,
ήταν υπέρ των απλών φαρμάκων και απέρριπτε
το όπιο και τα καθάρσια.
Εξαίρετος ριζοτόμος υπήρξε ο Κρατεύας ο ΙΙ
(1ος αιώνας π.Χ.), που έγραψε το πρώτο βοτανολόγιο
με έγχρωμες εικόνες.
Είχε τίτλο «Ριζοτομικόν» και περιγράφονταν
αλφαβητικά τα φαρμακευτικά φυτά
και οι θεραπευτικές τους ιδιότητες.
Το έργο έχει χαθεί αλλά γνήσια αποσπάσματα
βρίσκουμε στον Κωνσταντινουπολιτικό
κώδικα του Διοσκουρίδη.
Ο ίδιος ήταν γιατρός του Μιθριδάτη του Ευπάτορος,
και με εντολή του παρασκεύασε
το «μιθριδάτειο έκλειγμα», αντίδοτο δηλητηρίων,
που περιείχε 54 απλά φάρμακα!
Αργότερα τροποποιήθηκε απ' τον Ανδρόμαχο
τον πρεσβύτερο (1ος αιώνας μ.Χ.), ενώ στο Μεσαίωνα
η φήμη του γιγαντώθηκε και χρησιμοποιήθηκε,
με συνεχείς αλλαγές, μέχρι και το 18ο αιώνα!
enet
Δευτέρα 21 Οκτωβρίου 2013
Ο Θάνατος είναι η Αθανασία με γυρισμένες σ' εμάς τις πλάτες της!
«Το χαρακτηριστικό που διακρίνει τον νέο άνθρωπο
είναι η επίγνωση της αυταπάτης
των αντιθέτων (ισχυρίστηκε ο Dreamer)
Εκείνα που η παλιά ανθρωπότητα θεωρεί αντίθετα,
είναι πράγματι δυο όψεις της ίδιας πραγματικότητας,
σαν τις δυο άκρες μιας ράβδου...
Καλό και κακό, αληθινό και ψεύτικο, ωραίο
και άσχημο, δεν είναι αντίθετοι τρόποι ζωής,
αλλά βαθμίδες, επίπεδα της πραγματικότητας...
Πίσω από τους φαινομενικούς ανταγωνισμούς
επιδρά ακατάπαυστα μια δύναμη εναρμόνισης,
ικανή να τα συγχωνεύσει και να τα οδηγήσει
σε μια ανώτερη τάξη»....
Το γεγονός της ανθρωπογένεσης,
το επαναστατικό χαρακτηριστικό
που μου αποκάλυπτε εκείνη
τη στιγμή ο Dreamer, ήταν η εμφάνιση σε μερικά
άτομα, μιας νέας και ανατρεπτικής αίσθησης
που ονόμασε 'κάθετη οπτική του κόσμου'.
Αισθάνθηκα τη σκέψη μου
να χάνεται σε μια σκοτοδίνη.
Κρατήθηκα γερά από το φτιαγμένο
από μπαμπού παραπέτο, το λειασμένο
από τον αέρα των Muiscas, και χάραξα
στην καρδιά μου την απίστευτη αφήγησή Του.
«Σε αυτά τα πρώτα πρότυπα, δείγματα
μιας νέας ανθρωπότητας,
η πραγματικότητα δεν μοιάζει
πια μονοσήμαντη, καθορισμένη απατηλά
από πολικότητες και αντιθέσεις,
αλλά φτιαγμένη από επίπεδα.
Με την καινούργια τους αίσθηση, το σύμπαν
δεν φαίνεται πλέον χωρισμένο σε αντίθετα
αλλά φτιαγμένο από υποστρώματα πραγματικότητας.
Ένα πράγμα δεν είναι αληθινό ή ψεύτικο
αλλά, ταυτόχρονα, αληθινό και ψεύτικο,
ούτε αληθινό ούτε ψεύτικο,
ούτε μη αληθινό ούτε μη ψεύτικο...».
Σημείωσα προσεκτικά τις λέξεις Του,
αν και η κατανόησή τους αργούσε
να εμπεδωθεί μέσα μου.
Με βοήθησε ένα παράδειγμα που μου έδωσε
πάνω στην πιο κλασσική αντινομία, εκείνη
που αντιπαρατάσσει το καλό με το κακό.
Σε αντίθεση με αυτό που φαίνεται στην κοινή οπτική,
την οριζόντια οπτική του κόσμου, δεν υπάρχει
κάτι που από μόνο του, αντικειμενικά και αμετάβλητα,
είναι καλό ή κακό. «Το κακό του σήμερα
είναι το καλό του χθες που δεν ξεπεράστηκε» δήλωσε,
και με παρακολουθούσε καθώς κατέγραψα
τις λέξεις Του, όπως έκανε συνήθως όταν ήθελε
να βεβαιωθεί ότι τις κατέγραψα με απόλυτη ακρίβεια.
Η παύση κράτησε λίγο ακόμα και έπειτα ανήγγειλε:
«Εκείνο που ο άνθρωπος καταδεικνύει ως κακό
στη ζωή του, είναι η επανάπαυσή του
στο καλό τού χθες.»
«Αλλά θα πρέπει να ομολογήσουμε - υποστήριξα,
στην προσπάθειά μου να κρατήσω όρθιο κάποιο
από τα χαλάσματα των βεβαιοτήτων μου - ότι
τουλάχιστον μια αντίθεση υπάρχει σίγουρα... η ζωή
και ο θάνατος είναι αντιθετικές πραγματικότητες...
.......... δυο αληθινές αντιθέσεις».
«Έτσι τα βλέπει ο οριζόντιος άνθρωπος»
συμφώνησε ο Dreamer.
Έπειτα, χαμηλώνοντας τη φωνή και πλησιάζοντας,
σαν να ήθελε να μου εκμυστηρευτεί κάτι, είπε:
«Στην πραγματικότητα ο θάνατος δεν υπάρχει...
Είμαστε φτιαγμένοι για να ζούμε αιώνια!
Η πιο ζωντανή απόδειξη της παντοδυναμίας
του ανθρώπου βρίσκεται στη δύναμη του
να μετατρέψει το αδύνατο σε δυνατό: ο θάνατος...
......... το σώμα είναι άφθαρτο.
Μονάχα η απουσία της θέλησης...
..........μια ακούσια θέληση, μια ασυνείδητη
παντοδυναμία, μπορεί να το καταστρέψει.
Ο θάνατος είναι η αθανασία με γυρισμένες
σ' εμάς τις πλάτες της!».
Άκουγα κι έτρεμα. Ήμουν ένα φοβισμένο πλάσμα,
αιωρούμενο στο χείλος της αβύσσου, μια στιγμή
λίγο πριν γκρεμιστεί στο κενό που σηματοδοτεί
ταυτόχρονα το τέλος του και την αναγέννηση του.
Τότε πρόφερε τις λέξεις που θα με καθοδηγούσαν
και θα απορροφούσαν κάθε στιγμή της ζωής μου.
«Τα κύτταρα της νέας αυτής ανθρωπότητας πρέπει
να εκπαιδευτούν, ένα προς ένα.
Η εναρμόνιση πρέπει να υλοποιηθεί
σε κάθε άνθρωπο — είπε έντονα
Στην οικονομία, όπως και στην πολιτική, πρέπει
να προετοιμαστεί μια νέα γενιά ηγετών,
μια αριστοκρατία λήψης αποφάσεων... άντρες
και γυναίκες που να γνωρίζουν την τέχνη του ονείρου',
την τέχνη τού 'πιστεύω και δημιουργώ '».
Μόνο ένας πραγματικός ονειρευτής μπορεί να νιώσει
ασφαλής.
Το όνειρο είναι ασφάλεια,
Οι αμφιβολίες, οι φόβοι, και τα βάσανα είναι αυταπάτη,
αλλά, ταυτόχρονα, η μόνη πραγματικότητα
του καθημερινού ανθρώπου.
Elio D’ Anna «Η Σχολή των Θεών»
Βίντεο: Η εκπληκτική ατάκα «Ναι ρε το ξέρω, βλαμμένο είναι»
Βίντεο: Συλλαμβάνουν επ αυτοφώρω
ληστή αυτοκινήτου στην Αγγλία
και ξαφνικά...ακούγεται ένας Έλληνας!!
Παντού υπάρχει ένας Έλληνας...
Στο βίντεο που θα δείτε, εμφανίζονται
κάποιοι γείτονες να συλλαμβάνουν επ'αυτοφώρω
ένα ληστή που προσπαθεί να κλέψει ένα αυτοκίνητο.
Οι γείτονες όμως είναι Έλληνες.
Και εκεί που τον έχουν παγιδεύσει και περιμένουν
προφανώς την αστυνομία για να τον συλλάβει
ακούγεται ο Αθάνατος Έλληνας να λέει
την εκπληκτική ατάκα
«Ναι ρε το ξέρω, βλαμμένο είναι»
Ἡ νύχτα μὲ συμφέρει.....
Ἡ νύχτα μὲ συμφέρει
Πράγματι ἡ νύχτα μὲ συμφέρει.
Πρῶτα-πρῶτα ἐλαττώνει
τὶς φιλοδοξίες· ὕστερα
διορθώνει τὶς σκέψεις·
ἔπειτα
συμμαζώνει τὴ θλίψη
καὶ τὴν κάνει ὑποφερτότερη
τὴ σιωπὴ μὲ σέβας ἀνατέμνει·
ἐξαίρει τὴν ὄσφρηση
μὰ προπάντων ἡ νύχτα περιζώνει.
Νίκος Καροῦζος (1926-1990)
ποιητὴς ἀπὸ τὸ Ναύπλιο.
Σπούδασε νομικὰ
καὶ πολιτικὲς ἐπιστῆμες
στὸ Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις
(
Atom
)














