Σάββατο, 1 Φεβρουαρίου 2020

Βλέπω τα χαμόγελα τους & μπορώ να φανταστώ την ζωή τους πριν & μετά απ' αυτό.

Στο δημοτικό έβαλαν μια συμμαθήτριά τους να γλύψει μια τουρκική τουαλέτα.
Στο σχολείο τραμπούκιζαν την καθηγήτρια τους για να τους σβήσει μια απουσία.
Στον στρατό έκαναν κόλαση την ζωή ενός ήρεμου παιδιού
 μέχρι που αυτό αυτοκτόνησε.
Στην σχολή Γαλακτοκομικών Ιωαννίνων που φοίτησαν σκότωσαν
 με τα καψόνια τους τον ομοφυλόφιλο συμφοιτητή τους.
Θα κάνουν φυλακή πέντε χρόνια για ότι συνέβη στην άτυχη φοιτήτρια.
Ως σωφρονισμένοι πολίτες πλέον κοντά στο γήπεδο θα σκοτώσουν 
με τα χτυπήματα τους έναν νεαρό που έπινε καφέ με τα αντίπαλα χρώματα.
Τις διάφορες σχέσεις τους θα τις ξυλοφορτώνουν υπό της υποψία της απιστίας.
Όταν θα βρεθεί η κατάλληλη, δηλαδή η πιο ανθεκτική στο ξύλο θα την παντρευτούν.
Όταν θα αρχίσουν να χτυπάνε & το παιδί εκτός από αυτήν θα τους ζητήσει διαζύγιο.
Οπότε θα την σκοτώσουν επειδή την αγαπούσαν.
Θα ξανακάνουν φυλακή για δέκα χρόνια.
Μόνοι & έρημοι πλέον θα ρίξουν φόλες στα σκυλιά της γειτονιάς 
επειδή τους ενοχλούν στον ύπνο.
Στα 77 τους θα σκοτώσουν από θυμό έναν δημοτικό υπάλληλο
 λόγω μιας διαρροής νερού στο σπίτι τους.
Λόγω ηλικίας δεν θα κάνουν φυλακή.
Ένα πρωί θα κοιτάξουν το είδωλο τους στον καθρέφτη μα όντας γέροι 
θα αυθυποβάλλουν τον εαυτό τους και θα τον πείσουν πως κάποιες 
άλλες καταστάσεις τους έκαναν αυτό που είναι ξεκινώντας έτσι να μυξοκλαίνε 
κοιτάζοντας ψηλά και ζητώντας έλεος από τον αόρατο τύπο που μένει στον ουρανό....
Απαραίτητη διευκρίνηση:
Όλα τα άρθρα γνώμης δεν εκφράζουν απαραίτητα 
και την δική μας άποψη αλλά 
τα δημοσιοποιούμε για να γίνουν αφορμή
για διάλογο και μόνο.

Δεν υπάρχουν σχόλια :