Ο χορός των πουλιών! (Φωτογραφίες)

Όταν βλέπουμε μεγάλα σμήνη πουλιών 

που πετούν χαμηλά το χειμώνα συνηθίζουμε να λέμε

 ότι είναι ένδειξη επερχόμενης κακοκαιρίας. 

Και αν κρίνουμε από τον βαρύ χειμώνα που διανύει 

η Βρετανία, μάλλον αυτό ισχύει. 

Τους τελευταίους δύο μήνες, ο Βρετανός φωτογράφος

 Κιθ Μόρις απαθανατίζει τα σμήνη των πουλιών 

που πετούν πάνω από την παραλιακή πόλη 

Αμπέριστγουιθ της Ουαλίας. 

Τα πουλιά μοιάζουν να χορεύουν στον αέρα.

 Σύμφωνα με το Ορνιθολογικό Ινστιτούτο

 της Βρετανίας τα πουλιά είναι περίπου 50.000 

και σχηματίζουν σμήνη όταν πρόκειται

 να πετάξουν προς πιο θερμές περιοχές. 

Το θέαμα είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό

και μοιάζει σαν τελετουργικός χορός των πουλιών.

 Όμως οι ορνιθολόγοι εκτιμούν ότι αυτές οι εμφανίσεις

 των πουλιών είναι όλο και πιο σπάνιες, 

ιδίως σε αστικές περιοχές.

Ναι, αλλά την ταΐζει στο στόμα!

Πάρα πολύ κωλόφαρδος, αφού την γλύτωσε!

Αυτό τώρα είναι γκαντεμιά ή μ@λ@κι@????

Ποιες είναι οι γυμνόστηθες ακτιβίστριες…

«Θέλουμε παράρτημα στην Ελλάδα», 

δηλώνουν οι Ουκρανές Femen

Είναι Ουκρανές, είναι νέες, είναι ωραίες, 

είναι γυμνόστηθες, είναι οι Femen. 

Είναι οι «σεξ-τρεμίστριες» που κήρυξαν 

«ανταρτοπόλεμο» στην πατριαρχία

 και που η τελευταία εκρηκτική εμφάνισή τους 

έγινε με την παραίτηση του Πάπα

 και την κατάληψη της Παναγίας των Παρισίων.

Για την ομάδα Femen όλα άρχισαν το 2010 

στο Κίεβο της Ουκρανίας, όταν έκαναν την πρώτη

 τόπλες ακτιβιστική τους ενέργεια. 

Η Άννα Γκουτσόλ, η ιδρύτρια της ομάδας, 

η Αλεξάνδρα Σεβτσένκο και η Οκσάνα Σάντσκο

 γεννήθηκαν στην πόλη Χμελνίτσκι και συναντήθηκαν

 για πρώτη φορά πριν συμπληρώσουν

 τα 15 τους χρόνια στο «πανεπιστήμιο του δρόμου». 

Έτσι αποκαλούσαν τα σοκάκια ανάμεσα 

στα σπίτια τους και το σχολείο. 

«Σε εκείνη τη διαδρομή φλερτάραμε, συζητούσαμε 

και κυρίως αμφισβητούσαμε

 τους πάντες και τα πάντα» δηλώνει

 στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία η Οκσάνα.

Λίγο αργότερα απέκτησαν στέγη. 

Ήταν το Κέντρο Προοπτικής

 για την Νεολαία 

αλλά δεν μακροημέρευσε καθώς σύντομα

 έφτιαξαν τη δική τους κοριτσίστικη κίνηση

 με στόχο να σπάσουν στερεότυπα

 που υπήρχαν στη μικρή τους πόλη.

Το 2008 μετακόμισαν στην πρωτεύουσα της χώρας 

όπου γνώρισαν από κοντά τεράστια συσσωρευμένα

 προβλήματα της κοινωνίας. 

Το πρώτο για το οποίο άρχισαν να μιλούν ανοιχτά

 ήταν η πορνεία καθώς όπως λέει η Οκσάνα 

τη συναντούσαν παντού μπροστά τους.

Έκτοτε έχουν περάσει τρία χρόνια και οι Femen

 έχουν δραστηριοποιηθεί σε Γαλλία, Γερμανία, 

όπου έχουν δημιουργηθεί δυναμικοί πυρήνες. 

«Σε ολόκληρο τον κόσμο υπάρχουν γύρω 

στα 150 κορίτσια που παίρνουν μέρος σε ενέργειες 

τόπλες, αλλά όπως καταλαβαίνετε υπάρχει από πίσω

 ένας “μικρός στρατός” που τις υποστηρίζει 

και αποτελείται από γυναίκες αλλά και από άντρες», 

λέει η Σάσα Σεβτσένκο.

Τα μέλη της οργάνωσης αναγνωρίζουν ότι 

η δράση τους εγκυμονεί μεγάλους κινδύνους καθώς 

όπως λένε στην Ουκρανία κάθε τους ενέργεια τελειώνει 

με συλλήψεις και μώλωπες στο κορμί τους. 

Τα τηλεφωνήματα τους παρακολουθούνται

 και κάνουν λόγο για κοριούς

 που έχουν τοποθετηθεί στα γραφεία τους.

Κι ενώ παλιότερα προσπαθούσαν

 να «στρατολογήσουν» κορίτσια στην ομάδα τους

 σήμερα πηγαίνουν εκείνα

 και τις βρίσκουν από μόνα τους, 

από όλα τα μέρη του κόσμου. 

Από τον Καναδά μέχρι την Τυνησία

 και από την Αργεντινή ως την Ινδία ενώ ηλικιακά 

υπάρχουν στους κόλπους της οργάνωσης γυναίκες 

από 18 μέχρι 65 ετών.

Αυτό στο οποίο ελπίζουν τώρα είναι να ακουστεί

 και στην Ελλάδα η κραυγή - σύνθημά τους:

 «Ήρθα, γδύθηκα, νίκησα» 

συμπλήρωσε γελώντας η Άννα Γκουτσόλ.

Tο αρχαίο Ελληνικό "ποδόσφαιρο" ήταν μια μίξη ποδοσφαίρου, ράγκμπυ και πετόσφαιρας.

Και το όνομα του:

 ΕΠΙΣΚΥΡΟΣ 

(2500 ετών).

Ήταν γυμνικός αγώνας, όπως σχεδόν όλοι

 οι αγώνες την αρχαία Ελλάδα.

Το γήπεδο διεξαγωγής του αγώνα, ήταν χωρισμένο 

σε δύο μέρη με γραμμές από σκύρα (χαλίκια)

 και η μπάλα ήταν κατασκευασμένη 

από δερμάτινα κομμάτια, ραμμένα μεταξύ τους

 με εντόσθια ζώων, ενώ στις δύο άκρες του γηπέδου

 ήταν χαραγμένη μια γραμμή

 που συμβόλιζε τα δύο τέρματα.

Η μπάλα αυτή ήταν φουσκωμένη με αέρα 

και εξωτερικά ήταν ζωγραφισμένη 

με ζωντανά χρώματα και συνήθως 

διακοσμημένη με γεωμετρικά σχέδια.

Αναφέρεται στον “Φαίδωνα” του Πλάτωνα:

 . . . . «Αυτή η γη αν κάποιος 

την έβλεπε από ψηλά είναι όμοια με τις σφαίρες 

που έχουν φτιαχτεί 

από δώδεκα χρωματιστά είδη δέρματος».

Άρα η μπάλα ήταν φτιαγμένη από 12 χρώματα, 

12 κομμάτια δέρματος συμβολίζοντας 

τους 12 Έλληνες Θεούς.

Μας διασώζονται ακόμη και ονόματα

 διάσημων «ποδοσφαιριστών» της αρχαιότητος,

 όπως του Αριστόνικου του Καρυστίου, 

του Δημοτέλη του Χίου, του Χαιρεφάνη 

και του Κτησιβίου του Χαλκιδέως.

Οι κεφαλιές ήταν μέσα στο παιχνίδι καθώς

 και τα σπρωξίματα και οι σκληρές συγκρούσεις, 

για να εμποδίσουν τους αντιπάλους 

να φτάσουν την μπάλα.

Το περίεργο είναι πως, όπως μας πληροφορεί

 ο Αρριανός, «Φύγετε νεαροί, αυτό το παιχνίδι 

με την μπάλα φουσκωμένη από αέρα έχει γίνει 

για μεσήλικες και παιδιά» (Αρριανός ΧΙV 47),

 δεν μπορούσαν να συμμετάσχουν οι νέοι.

Για την επιβεβαίωση του ότι η Ελλάς,

 από τα αρχαία χρόνια έπαιζε το ποδόσφαιρο 

και δικαιωματικά της απονεμήθηκε

 ο τίτλος της χώρας του ποδοσφαίρου 

(κι όχι η Αγγλία που το ανακάλυψε πρόσφατα), 

στο τρόπαιο του Euro

 υπάρχει η εικόνα του Έλληνα 

που "παίζει" με την μπάλα και όχι του Άγγλου.

Δικό μας σχόλιο:

Το παραπάνω απόσπασμα, του Πλάτωνα,

έχω την εντύπωση ότι είναι από τον "Τίμαιο"

και το είχα "χρησιμοποιήσει" μάλιστα

ως πρόχειρο επιχείρημα

σε κάποιους που δεν πίστευαν ότι οι αρχαίοι 

γνώριζαν ότι η γη είναι στρογγυλή.

Εις μάτην όμως.

Αυτοί συνέχισαν να έχουν την άποψή τους.

Το μαγικό μπλε μανιτάρι!

Ένας σπάνιος μύκητας που φύεται στη Νέα Ζηλανδία

 και σε αρκετά μέρη της Ινδίας, γνωστός 

με την επιστημονική ονομασία Entoloma hochstetteri, 

φέρνει στο μυαλό όλων το...στρουμφοχωριό.

Η φύση καταφέρνει να μας εκπλήξει 

για άλλη μία φορά, παρουσιάζοντας ένα σπάνιο

 μανιτάρι, το οποίο θα μπορούσε κάλλιστα 

να ονομάζεται «μανιτάρι Στρουμφ» ή ακόμη

 «μανιτάρι του ουρανού», εξαιτίας 

του το βαθύ μπλε χρώματός του!

Ο μύκητας αυτός αναφέρθηκε για πρώτη φορά

 το 1866 από ένα Ευρωπαίο εξερευνητή,

 ο οποίος εξήγησε

 ότι το εντυπωσιακό χρώμα του οφείλεται 

στη χρωστική ουσία αζουλένιο, 

που περιέχεται στον καρπό.

Το μανιτάρι βρίσκεται συνήθως ανάμεσα 

σε φτέρες, βρύα ή πεσμένα φύλλα

και η διάμετρός του φτάνει τα 4 εκατοστά. 

Παρόλο που δεν είναι γνωστό αν είναι

 ή όχι δηλητηριώδες, εν τούτοις δεν τρώγεται.

Πιό μεγαλόπρεπος ἀπ' ὅλους ὁ χωλός θεός, ὁ θεός ἐργάτης!

...Ποτέ νὰ μὴν ξεχάσουμε – εἶπε –

 τὰ καλὰ διδάγματα ἐκεῖνα τῆς τέχνης τῶν Ἑλλήνων. 

Πάντοτε τὸ οὐράνιο δίπλα-δίπλα μὲ τὸ καθημερνό. 

Δίπλα στὸν ἄνθρωπο τὸ ζῶο καὶ τὸ πρᾶγμα:

ἕνα βραχιόλι στὸ βραχίονα τῆς γυμνῆς θεᾶς, 

ἕνα ἄνθος πεσμένο στὸ δάπεδο... 

Θυμηθῆτε τὶς ὡραῖες παραστάσεις

στὰ πήλινά μας ἀγγεῖα: οἱ θεοί μὲ τὰ πουλιά

 καὶ μὲ τὰ ζῶα –μαζί κ' ἡ λύρα, ἕνα σφυρί, 

ἕνα μῆλο, τὸ κιβώτιο, ἡ τανάλια!

Ἄ, καὶ τὸ ποίημα ἐκεῖνο που ὁ θεός 

ὅταν τελειώνῃ τὴ δουλειά του

βγάζει τὰ φυσερά του ἀπ' τὴ φωτιά,

 μαζεύει ἕνα-ἕνα τὰ ἐργαλεῖα

μὲς στ' ἀργυρό σεντούκι του, μετά μ' ἕνα σφουγγάρι 

σκουπίζει τὸ πρόσωπο, τὰ χέρια, 

τὸ νευρώδη του λαιμό, τὸ δασύ στῆθος∙

ἔτσι καθάριος, ταχτικός,

 βγαίνει τὸ βράδυ στηριγμένος

στοὺς ὤμους τῶν ὁλόχρυσων ἐφήβων

 – ἔργα τῶν χεριῶν του

ποὔχουν καὶ δύναμη καὶ σκέψη καὶ φωνή – 

βγαίνει στὸ δρόμο

πιό μεγαλόπρεπος ἀπ' ὅλους ὁ χωλός θεός, 

ὁ θεός ἐργάτης!

Γιάννης Ρίτσος