Τους πετάνε έξω από τα σπίτια τους!

Το κράτος διεκδικεί 18.500 σπίτια στην Αττική! 

Χιλιάδες ειδοποιητήρια -και συγκεκριμένα 18.500

 στο σύνολό τους- έχουν αποσταλεί μέχρι στιγμής

 μέσω ταχυδρομείου σε ιδιοκτήτες οικοπέδων, 

μονοκατοικιών και διαμερισμάτων,

 βάσει των οποίων οι παραλήπτες τους ενημερώνονται

 ότι η ακίνητη περιουσία τους 

διεκδικείται από το κράτος. 

Μεγάλες εκτάσεις στους Δήμους Νέου Ηρακλείου,

 Νέας Ιωνίας, Αγίας Βαρβάρας, Περιστερίου,

 Χαϊδαρίου και Γαλατσίου βρέθηκαν το τελευταίο 

διάστημα στο στόχαστρο του Δημοσίου, ενώ έπονται

 και άλλες μέσα στους επόμενους μήνες. 

«Δεν φταίμε εμείς, το θέμα υποκινήθηκε

 από τη Γενική Διεύθυνση Δασών Αττικής», 

υποστηρίζει η διευθύντρια της Περιφερειακής

 Διεύθυνσης Δημόσιας Περιουσίας 

Αττικής, Ευαγγελία Κωφού.

Η επιστολή του υπουργείου Οικονομικών

 προς τους ιδιοκτήτες ακίνητης περιουσίας 

που φέρεται να ανήκε σε Βαυαρούς ευγενείς 

από την εποχή του Οθωνα(!), με την οποία 

ενημερώνονται για την ένσταση που υπέβαλε 

το Δημόσιο εναντίον τους

Μια ηλικιωμένη που κατοικεί σε διαμέρισμα

στην περιοχή Κάτω Ψαλίδι Ηρακλείου λιποθύμησε 

όταν άνοιξε τον φάκελο του υπουργείου Οικονομικών

και διάβασε ότι η πολυκατοικία στην οποία διαμένει

έχει χτιστεί σε οικόπεδο που ανήκε στο Δημόσιο 

πριν από 150 χρόνια, δηλαδή επί βασιλείας Οθωνα.

Συμβόλαια νόμιμης αγοράς

Η 86χρονη Φωτεινή Λαλαούνη ποζάρει

 στον φωτογραφικό φακό του «ΘΕΜΑτος» 

έξω από το σπίτι της στο Νέο Ηράκλειο. 

Κρατά στα χέρια της έναν πάκο με συναλλαγματικές 

σε δραχμές. Η τελευταία φέρει ημερομηνία 25/7/1966.

«Αυτά τα χαρτιά, μαζί με τα συμβόλαια, αποδεικνύουν

 ότι εμείς το αγοράσαμε νόμιμα. 

Και έρχεται το υπουργείο Οικονομικών, 

50 χρόνια μετά, να μου πει ότι δεν ανήκει σε μένα 

αλλά στο Δημόσιο;», αναρωτιέται αγανακτισμένη.

Και δεν είναι η μοναδική περίπτωση μιας 

απίστευτης υπόθεσης που βρίσκεται σε εξέλιξη

τις τελευταίες ημέρες σε αρκετές περιοχές 

του συγκεκριμένου δήμου, όπου μεσούσης 

της προεκλογικής περιόδου οι κάτοικοι λαμβάνουν 

τις έγγραφες ειδοποιήσεις από τις υπηρεσίες 

του υπουργείου Οικονομικών προκειμένου

να τους ενημερώσουν για τις ενστάσεις που έχει 

υποβάλει το Κτηματολόγιο για τις ιδιοκτησίες τους. 

Στην πρώτη περίπτωση το περιεχόμενο

των επιστολών που φέρουν την υπογραφή τ

ης προϊσταμένης της Περιφερειακής Διεύθυνσης 

Δημόσιας Περιουσίας Αττικής, Βασιλικής Βουδούρη, 

θα κάνει γνωστό στους πολίτες ότι τα σπίτια τους 

δεν είναι δικά τους αλλά ανήκουν στο κράτος

και αυτό επειδή πριν από δεκάδες χρόνια

οι εκτάσεις αυτές 

ήταν χαρακτηρισμένες δασικές.

 Αναφερόμαστε σε περιοχές που είναι εντός

σχεδίου πόλης, στις οποίες έχουν χτιστεί 

μονοκατοικίες και πολυκατοικίες. 

Στην πορεία αυτές οι εκτάσεις 

αποχαρακτηρίστηκαν από δασικές

σε χορτολιβαδικές και, έστω με αυτόν

τον χαρακτηρισμό, το Δημόσιο

τις θεωρεί περιουσία του, με αποτέλεσμα σήμερα 

όλες οι αγοραπωλησίες οικοπέδων

να κρίνονται παράνομες.

Η 86χρονη κυρία Φωτεινή Λαλαούνη 

με δάκρυα στα μάτια και τις συναλλαγματικές

στο χέρι που αποδεικνύουν ότι αγόρασε 

νόμιμα το οικόπεδο το 1966!

«Μάλιστα γι’ αυτές τις πράξεις οι Ελληνες πολίτες

 πλήρωναν κανονικά στην Εφορία, ενώ μετέπειτα

 έβγαλαν άδειες για να χτίσουν μονοκατοικίες

 και πολυκατοικίες. Το παράλογο δε είναι ότι

 την ίδια στιγμή το Δημόσιο, παραβλέποντας 

την παρανομία που σήμερα επικαλείται,

 εισέπραττε χρήματα από μεταγραφές 

σε υποθηκοφυλακεία χωρίς κανείς ποτέ 

να ενημερώσει τους ιδιοκτήτες ότι εκεί που έχουν 

χτίσει είναι δημόσια έκταση», αναφέρει

 στο «ΘΕΜΑ» ο δήμαρχος Νέου Ηρακλείου

 Νίκος Μπάμπαλος. Το γραφείο του δέχεται 

καθημερινά δεκάδες τηλεφωνήματα από 

απεγνωσμένους δημότες που ζητούν να ενημερωθούν 

για τα τελεσίγραφα του υπουργείου Οικονομικών,

 που μετά τους φόρους και τα χαράτσια 

στην ακίνητη περιουσία σκέφτηκε ότι τώρα

 είναι η καλύτερη στιγμή για να διεκδικήσει μέχρι 

και τα σπίτια των Ελλήνων φορολογουμένων.

«Κατά την προσωπική μου άποψη, μόνο με μια

 νομοθετική λύση θα μπορούσε να δοθεί τέλος

 σε αυτή την παράλογη ιστορία», συνεχίζει ο δήμαρχος,

 για να συμπληρώσει: «Δεν μπορεί ο κάθε πολίτης 

να παρίσταται στη συζήτηση της προσφυγής 

που έχει κάνει το Ελληνικό Δημόσιο προκειμένου

 να αποδείξει ότι νομίμως αγόρασε 

την ακίνητη περιουσία του. Θέλω να πιστεύω ότι 

η τωρινή κυβέρνηση, όποια και αν είναι αυτή, 

θα δώσει συνολική λύση με μια νομοθετική ρύθμιση».

Στο Νέο Ηράκλειο, στην περιοχή του Πράσινου

 Λόφου, υπάρχουν περισσότερες από 100 ιδιοκτησίες

 που διεκδικούνται από το Δημόσιο. 

Αρκετές κατοικίες δίπλα στις γραμμές του τρένου 

έως και την κεντρική πλατεία του Νέου Ηρακλείου 

διεκδικεί το κράτος. 
Κάθε μέρα μέσω των ΕΛ.ΤΑ.
 αποστέλλονται δεκάδες ειδοποιητήρια, ακόμα

 και σε ιδιοκτήτες που δεν βρίσκονται πια εν ζωή. 

Μέχρι και λιποθυμικά επεισόδια σημειώθηκαν

 από ηλικιωμένους όταν άνοιξαν τον φάκελο

 με τη σφραγίδα του υπουργείου Οικονομικών.

«Εμείς το δικό μας οικόπεδο το αγοράσαμε το 1962», 

λέει ο κ. Ιωάννης Βάγγος και προσθέτει: «Μπήκε 

κανονικά στο σχέδιο πόλης, πήραμε 

κανονικά την άδεια για να χτίσουμε, ξαναπήραμε

 άδεια για να χτίσουμε παραπάνω, ενώ πληρώσαμε

 όλους τους φόρους που μας αναλογούν και τα χαράτσια. 

Πώς είναι δυνατόν ανθρώπινος νους να σκεφτεί

 ότι αυτές οι ιδιοκτησίες πρέπει να περάσουν 

στο κράτος επειδή πριν από 100 χρόνια ήταν δασικές;

 Τι θέλουν δηλαδή να κάνουν, να μας στείλουν 

στο τάφο μια ώρα αρχύτερα;».

Δίπλα στον κ. Βάγγο στέκεται ένας ακόμα

 απεγνωσμένος ιδιοκτήτης, ο κ. Γιώργος Κοντομανώλης.

 Η έλλειψη ψυχραιμίας που τους διακρίνει κρίνεται 

απολύτως δικαιολογημένη. «Ποιος τους είπε ότι 

έχουμε τα χρήματα να πληρώσουμε μηχανικούς

 και δικηγόρους;», διερωτάται 

και συνεχίζει: «Με ό,τι περίσσευε 

πληρώναμε τα χαράτσια. 

Δεν υπάρχουν άλλα λεφτά. Τέλος!».

Να όμως που το Ελληνικό Δημόσιο δεν διεκδικεί 

μόνο τις αποχαρακτηρισμένες εκτάσεις

 στον Δήμο Νέου Ηρακλείου, αλλά και άλλες 

για τις οποίες θέτει ζήτημα τίτλων και χρησικτησίας.

Πιο συγκεκριμένα, εκτάσεις που βρίσκονται 

στην περιοχή Κάτω Ψαλίδι

 (οικοδομικό τετράγωνο 65 και 66), οι οποίες σύμφωνα

 με το περιεχόμενο της υπ’ αριθμ. 1087/1977 απόφασης 

του Εφετείου Αθηνών ανήκαν σε Βαυαρούς,

 μετά την εκθρόνιση του Οθωνα 

και την αποχώρησή τους από την Ελλάδα, 

το 1862, μεταβιβάστηκαν νόμιμα από εκείνους 

σε άλλους Βαυαρούς που παρέμειναν στην Ελλάδα, 

οι οποίοι με τη σειρά τους τις μεταβίβασαν σε άλλους

 ελληνικής καταγωγής. Ως εκ τούτου το Ελληνικό 

Δημόσιο απώλεσε την κυριότητά του επί αυτών 

των ακινήτων καθόσον είχε συμπληρωθεί ο χρόνος

 έκτακτης χρησικτησίας έως τις 11/9/1915, 

όπως ορίζει το Ελληνικό Δίκαιο.

 Ωστόσο το Συμβούλιο Δημοσίων Κτημάτων 

συνεδριάζοντας στις 24/5/1984 αποφάσισε κατά 

πλειοψηφία ότι το Δημόσιο πρέπει να διεκδικήσει 

όλα τα ακίνητα που βρίσκονται στα συγκεκριμένα

 οικοδομικά τετράγωνα και η αρμόδια υπηρεσία

 να τα θεωρήσει ως εγκαταλειμμένα, παραβιάζοντας 

έτσι την απόφαση του Εφετείου (1087/1977) 

που κρίνει ότι τα δικαιώματα

 του Δημοσίου έχουν απωλεσθεί. 

Για την ιστορία η υπόθεση έφτασε 

στις δικαστικές αίθουσες μετα από δύο καταγγελίες

 της κυρίας Ελπίδας Ανδρέα Κένερ στις 29/10/1973 

προς τον Οικονομικό Εφορο Δημόσιων Κτημάτων

 που κατήγγειλε ότι έχουν καταπατηθεί δημόσια 

κτήματα στην περιοχή Νεου Ηρακλείου Αττικής.

Το διαβάσαμε

Βίος λιτός και δεμένος (άρθρο του Θάνου Τζήμερου)

Μια και απευθύνομαι σε Νεοέλληνες οι οποίοι θεωρούν

 κάθε άποψη εφαλτήριο για ad hominem επιθέσεις, 

ξεκινάω ανορθόδοξα. Είμαι φανατικά υπέρ του λιτού βίου. 

Τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου τα πέρασα

 σε γκαρσονιέρες και σοφίτες. 

Με δύο τζην και πέντε πουκάμισα για γκαρνταρόμπα.

 Και ήταν υπέροχα. Από το ’79 μέχρι το ’95 οδηγούσα 

έναν αρχαίο σκαραβαίο. Και το GOLF που έφερα 

από την Γερμανία το ’95 το κράτησα άλλα 12 χρόνια. 

Διακοπές πηγαίνω πάντα σε ενοικιαζόμενα δωμάτια, 

σε νησιά άγονης γραμμής. Όταν βγω έξω προτιμάω 

λαϊκά ταβερνάκια. Θα μπορούσα να σας πω κι άλλα.

 Αλλά δεν έχουν καμμία σημασία. 

Γιατί όλα αυτά είναι προσωπικές μου επιλογές. 

Γιατί έτσι μου αρέσει, που λέει και το slogan. 

Κανένας δεν με υποχρέωσε να ακολουθήσω αυτό

 το μοντέλο ζωής. 

Κι αν κάποια στιγμή αποφασίσω, 

εισοδήματος ή κεφιού επιτρέποντος, να κλείνω

 σουίτα σε πεντάστερο, πάλι δεν θέλω κανένας 

να κάνει κουμάντο στο πώς ξοδεύω τα λεφτά μου.

Βέβαια στην Ελλάδα της αριστερίστικης παράνοιας 

το τι σημαίνει «λεφτά μου» δεν είναι ξεκάθαρο. 

Υπάρχει μια διάχυτη αντίληψη πως αν ξεφύγεις πάνω

 από τον μέσο όρο αμοιβών, τα εισοδήματά σου

 τα… κλέβεις από όσους δεν ξέφυγαν. 

Δεν έχει σημασία αν εσύ δουλεύεις μέχρι τις 3 το πρωί, 

αν έχεις αναλάβει ευθύνες, αν έχεις πάρει ρίσκα,

 αν καρδιοχτυπάς κάθε φορά που πας να εισπράξεις 

επιταγή πελάτη μήπως ακούσεις τη λέξη «ακάλυπτη».

 (Γιατί την έχεις ακούσει πολλές φορές μέχρι τώρα.

 Κι έχεις φεσωθεί και το χρέος του πελάτη 

και τον ΦΠΑ και τον φόρο.) Δεν έχει σημασία 

αν ο «άλλος» που δεν ξέφυγε, έχει σχολάσει 

στη 1 το μεσημέρι ή άντε, βία, στις 3. Δεν έχει σημασία

 ότι δεν ψάχτηκε ποτέ λίγο παραπάνω, 

δεν ξεγαντζώθηκε ποτέ από τη σιγουριά του μηνιάτικου. 

Το εισόδημά σου το θεωρεί και δικό του.

Πρέπει να αναγνωρίσω ότι αυτή η άποψη έχει 

και μία ορθολογιστική βάση. Οι πολύ πλούσιοι 

στην Ελλάδα, αυτοί δηλαδή που συνθέτουν τον μύθο 

του καθ’ ημάς επιτυχημένου, δεν πάνε, κατά κανόνα,

 με τον σταυρό στο χέρι. Χρησιμοποιούν και αθέμιτα

 μέσα και πολιτικές γνωριμίες και ανήθικες

 μεθόδους και χοντρές παρανομίες με άνωθεν 

κάλυψη και είναι λογικό ο «άλλος» να σκέφτεται ότι

 πολλές περιουσίες από αυτές που βλέπουμε, 

στις κοσμικές κυρίως στήλες των περιοδικών, έγιναν

 και εις βάρος του. Σε μια χώρα που κυβερνιέται 

άσχημα, ο πλούτος είναι ντροπή έλεγε ο Κομφούκιος.

 Αλλά προσέθεσε ότι σε μια χώρα 

που κυβερνιέται καλά, η φτώχεια είναι ντροπή.

Με πρόσχημα λοιπόν τους κρατικοδίαιτους,

 έχει δαιμονοποιηθεί στη συνείδηση του μέσου 

πολίτη και στοχοποιηθεί φορολογικά ο πλούτος 

και γι’ αυτό όλοι έχουν την άνεση να μιλάνε

 για την αναδιανομή του, λες κι είναι το πιο φυσικό 

πράγμα στον κόσμο, περίπου αυτονόητο! 

Δεν μιλάμε για τη στήριξη του κράτους πρόνοιας

 που είναι υποχρέωση όλων των φορολογουμένων 

και απαραίτητος συνεκτικός ιστός μιας κοινωνίας. 

Αλλά για την… υποχρέωσή σου να με πληρώνεις 

επειδή ανήκω σε μια ισχυρή συντεχνία κι έχω 

εξασφαλίσει προνόμια ή επειδή είμαι απλώς τεμπέλης

 και έχω βρει τις άκρες μου στις πάσης φύσεως παροχές.

 Με ποια λογική; 

Με ποια ηθική; 

Και γιατί μόνο αναδιανομή του πλούτου;

 Κάνε και αναδιανομή των… απογευμάτων!

 Πάρε τα λεφτά μου και δώσε μου πίσω

 την έννοια «απόγευμα» που έχω 

να τη ζήσω 30 χρόνια τώρα.

 Ξέρεις, αυτό που γυρνάς νωρίς από τη δουλειά, 

παίρνεις έναν υπνάκο, και λες 

τι θα κάνουμε μέχρι το βράδυ; 

Θα πάμε βόλτα, θα βγούμε στα μαγαζιά, θα κάνουμε

 κανένα σπόρ, θα δούμε κανέναν φίλο, θα πάμε σινεμά; 

Την έννοια «απόγευμα» οι περισσότεροι 

αυτοδημιούργητοι δεν την έχουν ζήσει ούτε για δείγμα.

 Ούτε τα Σαββατοκύριακα. 

Μπορεί όλο αυτό να οφείλεται σε λατρεία 

του χρήματος που λένε μερικοί ή σε μόνιμο 

δημιουργικό οίστρο. Σε συμπλεγματική προσωπικότητα

 ή σε ψυχωσικά σύνδρομα. Μου έλεγε ένας πολύ 

δραστήριος, αλλά όχι πρώτο μπόι, επιχειρηματίας 

ότι επειδή τον κορόιδευαν στο σχολείο λόγω

 του ύψους του, είχε ορκιστεί στον εαυτό του

να φτάσει ψηλά, να τους εκδικηθεί. 

Απλοϊκή εξήγηση θα μου πεις, αλλά τι σε ενδιαφέρει; 

Τι σε ενδιαφέρουν τα κίνητρα οποιουδήποτε

 προσπαθεί να βγάλει περισσότερα; 

Σε ένα άλλο σύστημα αξιολόγησης μπορεί 

να είναι πάμφτωχος διότι ξόδεψε χρόνια 

σε συσκέψεις και λογαριασμούς και τα έχασε 

από τις μικρές χαρές της ζωής. 

Ναι, αλλά ήταν επιλογή του.

 Την έβρισκε μ΄αυτό που έκανε. 

Δικό του το (όποιο) κέρδος, δική του 

και η (όποια) χασούρα.

Όμως πλούσιοι σ΄αυτή τη χώρα δεν είναι μόνο 

οι κρατικοδίαιτοι εργολάβοι και οι έμποροι όπλων.

 Υπάρχει μια ιδιαίτερα δυναμική και παραγωγική 

τάξη κυρίως αυτοδημιούργητων επιχειρηματιών, 

σε όλους τους τομείς της οικονομίας που σχεδιάζουν,

 παράγουν, εξάγουν και φέρνουν τα ελληνικά 

προϊόντα μαζί με την ελληνική υπερηφάνεια 

στην τελευταία γωνιά της γης. 

Άμα κουβεντιάσεις μαζί τους έχουν να σου διηγηθούν

 χιλιάδες ιστορίες κρατικής παράνοιας

 που τους βάζει εμπόδια σε κάθε τους βήμα. 

Πόσο πιο ψηλά θα είχαν πάει, πόσα περισσότερα

 χρήματα στην εθνική οικονομία θα είχαν φέρει, 

αν δεν τους στραγγάλιζε η γραφειοκρατία 

και δεν τους ανάγκαζε η υπερφορολόγηση

 να μεταφέρουν μέρος ή και το σύνολο 

των δραστηριοτήτων τους στο εξωτερικό;

 Διότι λέμε για τον φοροφυγά αλλά δεν λέμε

 για τον φοροφαγά – το κράτος

 που ό,τι και να του δώσεις, πάντα θα βρίσκει τρόπο 

να τα σπαταλάει, να του λείπουν 

και να μην σου δίνει ποτέ λογαριασμό.

«Λεφτά μου» λοιπόν είναι όλα αυτά που έβγαλα

 νόμιμα και μου μένουν αφού έχω πληρώσει

 τους φόρους μου». 

«Και ποιος πληρώνει όλους τους φόρους του;»,

 θα αντιτείνεις. Δεν ξέρω. 

Ξέρω ότι όποιος δεν πληρώνει φόρους λέγεται

 φοροφυγάς, δεν λέγεται πλούσιος. 

Μπορείς να είσαι φοροφυγάς και πλούσιος,

 φοροφυγάς και φτωχός. Δεν ταυτίζονται υποχρεωτικά 

αυτές οι έννοιες. Κι αν θες να βρεις τον φοροφυγά, 

αυτόν κυνήγα. Τα λεφτά μου λοιπόν που μου έμειναν 

μετά την άγρια φορολόγηση μπορώ να τα κάνω ό,τι θέλω. 

Να τα κάψω, να τα επενδύσω, να ταξιδέψω, 

να πετάξω γαρδένιες στα μπουζούκια, να αγοράσω 

πιάνο με ουρά, πίνακες, σκάφος, αεροπλάνο, υποβρύχιο, 

άλογο ή καμηλοπάρδαλη. Μπορώ να φτιάξω πισίνα 

ή και δύο πισίνες για να πέφτω από τη μία στην άλλη. 

Το να μου επιβάλεις διά νόμου να ζω με έναν 

συγκεκριμένο τρόπο τον οποίο εσύ θεωρείς λιτό 

ενώ τον δικό μου τον θεωρείς επιδεικτικό είναι

 ο ορισμός του φασισμού. 

Είναι ανήθικο, είναι αντισυνταγματικό. 

Και το χειρότερο για μια χώρα που προσπαθεί: είναι

 και αντιαναπτυξιακό. Γιατί η πισίνα, που κοστίζει

 10.000 ευρώ είναι επιδεικτική διαβίωση

 και η κοιλιά του Τσουκαλά είναι λιτή; 

Να μη σου πω για τα ακίνητα του Στρατούλη.

 Βάλε όριο και στις θερμίδες που μπορεί

 να καταναλώνει κάποιος τη μέρα! Γελάς; 

Το είχε κάνει ο Τσαουσέσκου.

Η αριστερίστικη παράνοια, που χρησιμοποιεί 

για την κατανόηση του κόσμου του 21ου αιώνα 

τα θεωρητικά εργαλεία του 19ου, δεν μπορεί

 να καταλάβει ότι είναι ο πλούσιος 

που δημιουργεί πλούτο. 

Ο πλούσιος είναι που θα τραβήξει από το χέρι

 και τον φτωχό, αυτόν που δεν θέλει ή δεν μπορεί 

να πάρει ρίσκα. Ή αυτόν που δεν έχει 

τη διανοητική συγκρότηση να κάνει

 τίποτε άλλο πέρα από μια συγκεκριμένη

 απλή δουλειά για ένα οχτάωρο. 

Ειδικά αυτός ο τελευταίος, αν υπάρχουν πλούσιοι,

 θα μπορέσει να θρέψει τα παιδιά του. 

Αν δεν υπάρχουν, θα λιμοκτονήσει.

 Ο πλούτος δημιουργεί Πολιτισμό, ο πλούτος 

στηρίζει την Τέχνη. Ο πλούσιος χαρίζει 

την περιουσία του στη χώρα του με κληροδοτήματα.

 Όσα έχουμε και καμαρώνουμε σήμερα από κτήρια 

και ιδρύματα, πλούσιοι Έλληνες τα έφτιαξαν, 

με δικά τους λεφτά. Ο πλούτος δημιουργεί αστική 

συνείδηση, αστική κουλτούρα, τρόπους, ευγένεια, 

στυλ, που ουδέποτε απέκτησε αυτή η χώρα. 

Αντί λοιπόν να δούμε την Ελλάδα ως τη χώρα 

που μπορεί να δώσει τη δυνατότητα και σε Έλληνες

 και σε ξένους να γίνουν πλούσιοι και ν’ αποκτήσουν

 και σκάφη και πισίνες, επιβάλλουμε έναν μίζερο 

φασισμό που τον βαφτίζουμε σοσιαλιστική ηθική

 και λιτό βίο, που είναι στην πραγματικότητα 

μια απελπισμένη ζωή δεμένη στο άρμα 

των ιδεοληψιών των αριστερών του σαλονιού, 

των πλουσιόπαιδων που σηκώνουν την παντιέρα 

της επανάστασης από τις γιάφκες

 της Εκάλης και της Κηφισιάς.

Η Ελλάδα θα ξεφύγει από το σπιράλ του θανάτου, 

αν βρεθεί κάποτε κυβέρνηση που θα πει: ελάτε 

σ’ αυτή τη χώρα να πλουτίσετε! 

Εμείς θα εγγυηθούμε για τους θεσμούς, 

για την ισότητα στις ευκαιρίες, 

για την αντικειμενικότητα της Δικαιοσύνης. 

Δεν θα κάνουμε χάρες, ούτε θα βάλουμε πλάτη 

σε κανέναν. Θα σας φορολογήσουμε λίγο, γιατί 

περιμένουμε τα φορολογικά μας έσοδα να αυξηθούν 

από τους πολλούς που θέλουν να γίνουν πλούσιοι 

και όχι από τους λίγους που αποφασίσαμε 

να κάνουμε φτωχούς. 

Δεν θα φορολογήσουμε τον πλούτο! 

Θα φορολογήσουμε το εισόδημα, αναλογικά σε όλους.

Αν το εισόδημά σας σας κάνει πλούσιους,

 μαγκιά σας! 

Απολαύστε το! 

Ξοδέψτε το! 

Ζήστε το μύθο σας σε μια μυθική χώρα. 

Πιτσιρικάδες, μην περιμένετε 

να τελειώσετε το σχολείο για να βγάλετε λεφτά 

από τις ιδέες σας. Αν φτιάξετε ένα software,

 αν επινοήσετε μια ευρεσιτεχνία, θα έχετε κάθε 

δυνατότητα να βγάλετε λεφτά από αυτή. 

Χωρίς να σας ζητήσουμε εγγραφή στον ΟΑΕΕ,

 στα επιμελητήρια και έναρξη επαγγέλματος 

στην εφορία. Ταλαντούχοι Έλληνες, μη φεύγετε

 μακριά από αυτόν τον ευλογημένο από τη φύση τόπο.

 Κάντε πράξη τις ιδέες σας εδώ, αποκτήστε ό,τι 

ονειρεύεστε, ζήστε τη ζωή σας όπως θέλετε. 

Μεταμορφώστε την Ελλάδα σε χώρα πλουσίων. 

Κάντε το Αιγαίο τη λίμνη του διεθνούς jet set.

 Κάντε τα νησιά μας ορμητήρια των πολυτελέστερων 

γιωτ του κόσμου. Εμείς θα είμαστε οι διαιτητές

 του παιχνιδιού. Θα εγγυηθούμε ότι και ο Ωνάσης

 και ο Νάσος θα αντιμετωπίζονται από την πολιτεία

 ως ίσοι. Από κει κι ύστερα, είναι στο χέρι του καθενός

να ζήσει επιδεικτικά αγοράζοντας τον Σκορπιό

 ή να ζήσει λιτά από επιλογή ή εξ ανάγκης 

ψάχνοντας στα ζώδια τι φταίει και οι Σκορπιοί 

είναι άτυχοι στα επαγγελματικά. Ποιον προτιμάμε;

Το διαβάσαμε

Στο εδώλιο οι σωφρονιστικοί για το θάνατο Καρέλι.

Απορρίφθηκε η έφεση που κατέθεσαν

 κατά του παραπεμπτικού βουλεύματος.

Στο εδώλιο Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου,

 όπου παραπέμφθηκαν από το δικαστικό 

συμβούλιο των Σερρών, θα καθίσουν οριστικά

 οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι, που κατηγορούνται 

για την πολύκροτη υπόθεση του θανάτου 

του Αλβανού βαρυποινίτη Ιλίε Καρέλι, 

τον προηγούμενο Μάρτιο, στις φυλακές Νιγρίτας. 

Το Συμβούλιο Εφετών Θεσσαλονίκης, υιοθετώντας

 την πρόταση του εισαγγελέα, απέρριψε την έφεση 

που άσκησαν οι κατηγορούμενοι κατά 

του παραπεμπτικού βουλεύματος. 

Με το βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών 

Σερρών παραπέμφθηκαν τον περασμένο Οκτώβριο 

σε δίκη 13 σωφρονιστικοί υπάλληλοι

 για διακεκριμένη περίπτωση

 βασανιστηρίων που είχαν αποτέλεσμα 

τον θάνατο, ενώ για υπόθαλψη εγκληματία 

παραπέμπεται ο τότε διευθυντής

 του σωφρονιστικού καταστήματος.

Πηγή

Ποια είναι η ιστορία των ομολόγων αορίστου λήξης, της πρότασης Βαρουφάκη;

Πότε και πού πρωτοεκδόθηκαν.

Με την οικονομία σε πρώτο πλάνο και την πρόταση 

του νέου υπουργού οικονομικών, Γιάννη Βαρουφάκη

να κάνει λόγο για «μενού ανταλλαγών χρέους»

(menu of debt swaps) με σκοπό 

την ελάφρυνση του βάρους, πολλοί μπορεί

να είναι εκείνοι που αναρωτιούνται 

για τον σχετικά «νέο» όρο, perpetual bonds, 

ελληνιστί ομόλογα χωρίς λήξη, που έπεσε στο τραπέζι 

των διαπραγματεύσεων. Ανατρέχοντας στο παρελθόν

βέβαια ο όρος δεν αποδεικνύεται και τόσο νέος.

Σε μια προσπάθεια απόδοσης ενός απλοϊκού ορισμού 

για τα ομόλογα στο σύνολό τους θα μπορούσε κανείς

να συνοψίσει στα εξής: ομόλογο είναι ένας τίτλος χρέους, 

ο οποίος δείχνει την υποχρέωση κάποιου 

να αποπληρώσει χρήματα με συγκεκριμένο ετήσιο επιτόκιο 

και σε μια συγκεκριμένη ή μη χρονική στιγμή. 

Η πρόταση για την αντικατάσταση του υφιστάμενου 

χρέους της ελληνικής δημοκρατίας με ομόλογα αορίστου

λήξης δεν είναι μια καινοφανής πρόταση. 

Αυτό θα μπορούσε άλλωστε να είναι 

και το ισχυρότερο επιχείρημα της ελληνικής κυβέρνησης. 

Μια μικρή αναδρομή στα οικονομικά δρώμενα 

των τελευταίων 2,5 αιώνων αποδεικνύει την χρήση 

των συγκεκριμένων εργαλείων και από άλλες κυβερνήσεις 

κατά το παρελθόν. Συγκεκριμένα η ιστορία 

των ομολόγων αορίστου λήξης ξεκινά από το 1752 

και από το Ηνωμένο Βασίλειο. 

H κοινή ονομασία τους, είναι consols, 

(consolidated annuities, σε ελληνική μετάφραση 

ενοποιημένες ομολογίες) . 

Ο όρος αποδόθηκε για πρώτη φορά σε βρετανικά 

ομόλογα που είχαν αόριστη διάρκεια λήξης

 και πρωτοεκδοθήκαν το 1752

 από την κυβέρνηση της Βρετανίας. 

Ήταν εκείνη τη χρονιά λοιπόν που ο Υπουργός

 Οικονομικών και Πρωθυπουργός,

 Sir Henry Pelham, μετέτρεψε όλο το υφιστάμενο

 χρέος της Βρετανίας σε μια σειρά ομολόγων 

( από εκεί προέρχεται και ο χαρακτηρισμός τους

 ως ενοποιημένα), την οποία και θα αποπλήρωνε

 η χώρα στο διηνεκές (perpetuity) και μάλιστα

 με χαμηλό ετήσιο τόκο που ανερχόταν στο 3,5%. 

Με διαδοχικές τροπολογίες τα μετέπειτα χρόνια, 

το ετήσιο επιτόκιο μειώθηκε σταδιακά στο 3%. 

Η τελευταία τροποποίηση που έγινε το 1888

και έφερε την ονομασία National Dept Convetion Act, 

εκτός του ότι χαμήλωσε περαιτέρω το επιτόκιο

στο 2,5%, όρισε και ως πρώτη ημερομηνία λήξης

και αποπληρωμής την 5 Απριλίου του 1923, 

δηλαδή 35 χρόνια μετά από την απόφαση

και 171 από την έκδοσή τους. 

Η πρακτική των consols δεν σταμάτησε όμως εκεί.

Ακολουθήθηκε ακόμα μια φορά από την Βρετανία, 

όταν το 1927, ο καγκελάριος, Winston Churchill, 

εξέδωσε ένα νέο κυβερνητικό ομόλογο, με εξίσου

χαμηλό επιτόκιο, της τάξης του 4%. 

Στόχος αυτή τη φορά ήταν να αποπληρώσει μερικώς, 

τα εθνικά πολεμικά δάνεια που εκδόθηκαν

το 1917 για τις ανάγκες

του πρώτου παγκοσμίου πολέμου. 

Αν και η αποπληρωμή των ομολόγων

του Churchill έχει ολοκληρωθεί, με τα τελευταία 

να αποπληρώνονται τον Οκτώβριο

του 2014 ( 87 χρόνια μετά την έκδοσή τους) 

τα πρώτα consols, δεν έχουν αποπληρωθεί

στο σύνολό τους παρόλο που από την ημέρα

έκδοσής τους έχουν περάσει 262 χρόνια! 

Μάλιστα το γεγονός αυτό σε συνδυασμό

με την τιμή τους που παραμένει χαμηλή,

θα μπορούσε να πει κανείς, πως υποδεικνύει

και την χαμηλή πιθανότητα εξόφλησής τους,

στο άμεσο μέλλον.

Πηγή

Σε ευχαριστούμε Γιάν(ν)η! Στο λέει ένας μνημονιακός!

Άκουγα τις δηλώσεις του Γιάνη για το μνημόνιο. 

Ο Γιάνης, ο πρώτος υπουργός Οικονομικών μιας αριστερής κυβέρνησης, συμφωνεί 

με το μνημόνιο σε ποσοστό 67%. Θα μπορούσε να συμφωνεί κατά 66% ή 71%, 

αλλά αυτός ξέρει γιατί τελικά συμφωνεί με το 67%. 

Γενικά, ο Γιάνης ξέρει. Το ερώτημα είναι αν εκείνοι που τον ψήφισαν ξέρουν

 πόσο συμφωνούν οι ίδιοι με το μνημόνιο. Μία απορία: Εγώ που συμφωνώ

 κατά 50%, θεωρούμαι μνημονιακός;

Να είμαστε ειλικρινείς! Ο μνημονιακός χώρος οφείλει ένα μεγάλο ευχαριστώ

 στον Γιάνη Βαρουφάκη. Επιτέλους, κάποιος είπε την αλήθεια! 

Ότι επί πέντε χρόνια το λεγόμενο αντιμνημονιακό μπλοκ έλεγε χοντροκομμένα

 ψέματα, αλιεύοντας στα θολά νερά τις ψήφους των αγανακτισμένων 

και πληγέντων πολιτών από τη λιτότητα. 

Αν υπήρχε από το 2010 ένα εθνικό σχέδιο για την έξοδο από την κρίση, 

τότε τα μνημόνια θα ήταν αυτή τη στιγμή παρελθόν και η χώρα θα είχε επιστρέψει

 στην κανονικότητα. Αλλά αυτό δεν συνέβη. Σήμερα βρισκόμαστε

 για άλλη μια φορά αντιμέτωποι με τα φαντάσματα που οι ίδιοι δημιουργήσαμε.

 Ο διάλογος δεν ξεκίνησε το 2010 επειδή δεν το θέλησε ο Γιώργος Παπανδρέου. 

Αλλά ούτε και ο Αντώνης Σαμαράς τον επεδίωξε στη συνέχεια. 

Φοβόντουσαν το διάλογο... 

Είναι καιρός να αφήσουν όλοι κατά μέρους τους εγωισμούς και να συζητήσουν. 

Ας πάρει την πρωτοβουλία ο Αλέξης Τσίπρας. Είναι ένας νέος άνθρωπος και μπορεί

 πιο εύκολα να αποδείξει ότι κουβαλάει πράγματι μία άλλη κουλτούρα. 

Δεν θα μπούμε τώρα στη διαδικασία να εξετάσουμε ποιος έφταιξε λιγότερο

 και ποιος περισσότερο. Η πατρίδα μας βρίσκεται σε τόσο δύσκολο σημείο 

που όλα αυτά δεν έχουν την παραμικρή σημασία. 

Αν όμως ο κ. Βαρουφάκης συμφωνεί με το μνημόνιο σε ποσοστό 67%, 

δεν μπορώ να δω τι είναι εκείνο που μας εμποδίζει να το εφαρμόσουμε.

 Σε αυτό τουλάχιστον το ποσοστό! 

Να πούμε και τη μεγαλύτερη αλήθεια! 

Ο κ. Βαρουφάκης έχει δίκιο σε αρκετά πράγματα! 

Ή αλλιώς, δεν έχει άδικο σε όλα! 

Δεν θα καθίσουμε εδώ να συζητήσουμε για το ντύσιμό του και για το αν μπορεί 

να πέσει θύμα του ναρκισσισμού του. Μας ενδιαφέρει η ουσία! 

Το μνημόνιο είναι μία συμφωνία με τους δανειστές. Οι βασικές αρχές του μνημονίου,

 οι απαιτήσεις για μεταρρυθμίσεις, είναι σωστές. 

Οι οριζόντιες περικοπές και η επιδρομή σε συντάξεις και μισθούς δεν ήταν 

απαίτηση των δανειστών, αλλά επιλογή του ελληνικού πολιτικού συστήματος. 

Οι δανειστές ζήτησαν ένα οικονομικό αποτέλεσμα και οι κυβερνήσεις 

πρόσφεραν ανεργία, διάλυση του ιδιωτικού τομέα 

και περικοπές μισθών και συντάξεων. 

Κι αυτά δεν είναι καινούργια πράγματα, έχουν γραφτεί άπειρες φορές. 

Αυτό που λείπει από τη χώρα είναι ένα νέο μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης. 

Ένα σχέδιο για την επόμενη ημέρα. Η ανασυγκρότηση της παραγωγικής βάσης 

και ο επαναπροσδιορισμός των στόχων είναι προτεραιότητες υψίστης σημασίας. 

Να σας δώσουμε ορισμένα παραδείγματα! Τα περιθώρια ανάπτυξης του τουρισμού 

είναι σημαντικά. Η χώρα μπορεί να φιλοξενήσει πολλούς περισσότερους τουρίστες 

απ΄ ότι σήμερα. Χρειάζονται όμως επενδύσεις σε ξενοδοχεία. Οι επενδυτές υπάρχουν! 

Εκείνο που λείπει είναι ο σχεδιασμός και η οργάνωση! Ένα σχετικό θέμα είναι 

και εκείνο των εξοχικών κατοικιών στα νησιά, το οποίο έχει και εθνικό ενδιαφέρον 

πέρα από το οικονομικό αντικείμενο. Για όλα αυτά χρειάζεται συνεννόηση

 με τις τοπικές κοινωνίες, με τους επιχειρηματικούς φορείς, χρειάζονται 

στη συνέχεια οι αναγκαίες νομοθετικές παρεμβάσεις. 

Επίσης, μιλάμε για την ανεργία και πως θα την καταπολεμήσουμε. 

Αν η προηγούμενη κυβέρνηση είχε δεχτεί τις προτάσεις των βιομηχάνων

 για το κόστος ρεύματος θα είχαν δημιουργηθεί περισσότερες από 70.000 θέσεις 

άμεσες εργασίας και άγνωστο πόσες έμμεσες. 

Δεν ήταν η τρόικα εκείνη που απέρριψε το σχέδιο. 

Αυτά είναι μόνο δύο παραδείγματα. Μπορούμε να μιλάμε ώρες ολόκληρες. 

Η χώρα είναι διαλυμένη από άκρη σε άκρη, όχι λόγω του μνημονίου, 

μην τρελαθούμε. Ας μην ξεχνάμε ότι το μνημόνιο είχε έρθει 

επειδή η χώρα είχε χρεοκοπήσει!

Μιλάμε για καινοτόμες προτάσεις και κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας. 

Για παράδειγμα, στον χώρο της αγροτικής παραγωγής έχει να δημιουργηθεί

 κάτι καινοτόμο από την εποχή που ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου ίδρυε 

την Αγροτική Τράπεζα! Είμαστε ελλειμματικοί μέχρι και σε σκόρδα!

 Από που να ξεκινήσει κανείς και που να τελειώσει... 

Να έρθουμε, όμως, στην ουσία του προβλήματος! Οι Ευρωπαίοι το έχουν 

εντοπίσει πολλές φορές κι αυτό δεν είναι άλλο από τις σχέσεις του πολιτικού 

συστήματος με τη διαπλοκή, με τη λειτουργία του πελατειακού κράτους . 

Το βασικότερο βήμα που χρειάζεται να γίνει είναι να αλλάξει η νοοτροπία

 του πολιτικού συστήματος. Να πάψει το σύστημα αυτό να είναι πάτρωνας 

συμφερόντων και να αναπαράγει επιχειρηματικά μοντέλα που συναντά κανείς

 μόνο σε υπανάπτυχτες χώρες με αυξημένα ποσοστά εγκληματικότητας.

 Δεν μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη με διαφθορά στο δημόσιο τομέα

 και με εθνικούς πρωταθλητές. Όσα λεφτά κι αν πέσουν σε μία αγορά που λειτουργεί

 όπως η ελληνική, το αποτέλεσμα θα είναι ανύπαρκτο για την κοινωνία.

 Θα είναι σαν να πετάει κανείς νερό σε ένα πηγάδι δίχως πάτο 

και να έχει την απαίτηση να το ξαναβρεί... 

Εδώ υπάρχει κι ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον θέμα με τη διαφθορά

 και τις γερμανικές εταιρείες, αλλά αυτό δεν είναι παρά ένα κλάσμα

 της πραγματικότητας. Το έχουμε θίξει και πρόσφατα και Ορθώς αυτή

 η σημαντική πτυχή μπήκε στην συζήτηση. 

Αλλά δεν είναι αυτή η διαφθορά στην Ελλάδα. Ή καλύτερα δεν είναι μόνο αυτή. 

Ζούμε σε μία χώρα που εδώ και χρόνια βρίσκεται στον αυτόματο πιλότο.

 Από τύχη και μόνο δεν μας έχουν συμβεί μεγαλύτερα δεινά από αυτά που έχουμε

 ήδη αντιμετωπίσει. Ζούμε σε μία χώρα εικονικής πραγματικότητας.

 Για να γίνουμε μία κανονική χώρα χρειάζεται να αρχίσουμε να θυμόμαστε

 τις βασικές αξίες της ζωής, όπως είναι η εργασία. 

Χρειάζεται ένα νέο παραγωγικό μοντέλο, πολύς μόχθος και επιμονή στον διάλογο. 

Είναι καιρός να αντιμετωπίσουμε τα φαντάσματά μας.

 Μόνο έτσι θα μπορέσουμε στο τέλος να τα νικήσουμε και να κλείσουμε

 τους σκοτεινούς φακέλους του παρελθόντος μας. Δεν ξέρω αν ο κ. Βαρουφάκης 

θα τα καταφέρει. Αλλά γι αυτό που έκανε χτες του λέμε ένα μεγάλο "ευχαριστώ". 

Με τη δήλωσή του για το μνημόνιο άρχισε να ξηλώνει το αντιμνημονιακό πουλόβερ.

 Κι αυτό είναι ένα σημαντικό πρώτο βήμα για να αρχίσουμε να βλέπουμε 

τα πράγματα με έναν άλλο τρόπο. Με τον μοναδικό τρόπο που μπορεί

 να μας βγάλει από αυτή την κρίση. 

Θανάσης Μαυρίδης

thanasis.mavridis@capital.gr

Πηγή:www.capital.gr