Παπαρούνα Κουσουνάδα, λαλές, κοκκινούδα..Δεν έχει σχέση με την οπιοφόρο παπαρούνα.

Παπαρούνα

Κουσουνάδα, λαλές, κοκκινούδα, πετεινός (Κύπρος),

 χασχάσι (Πόντος), μήκων η ροϊάς (Papaver rhoeas)

Το πιο αναγνωρίσιμο και αγαπητό αγριολούλουδο της ελληνικής φύσης, 

που πλημμυρίζει τους αγρούς με το κόκκινο χρώμα του, έχει 

τη θέση του και στην κουζίνα. Παλιά με τα άνθη της παπαρούνας 

τα παιδιά έφτιαχναν μικροσκοπικές κούκλες, κουτσούνες 

τις λένε στην Κρήτη, και από εκεί πήρε το όνομα κουσουνάδα. 

Η πρώτη γραπτή αναφορά στη χρήση των σπόρων της στην αρτοποιία

 ανατρέχει στο 600 π.Χ., σε ένα απόσπασμα του Αλκμάνα, μια πρακτική

 που συνεχίζεται μέχρι σήμερα και μάλιστα σε ολόκληρο τον πλανήτη. 

Τα τρυφερά φύλλα συλλέγονται την άνοιξη πριν από την ανθοφορία, 

και συμμετέχουν στο μείγμα της χορτόπιτας, σε χορτοκεφτέδες, 

σε βραστές σαλάτες, σε σφουγγάτο (ομελέτα).

 Οι Πόντιοι σερβίρουν «τι Μάι το φαΐν», βραστό με κορκότο,

 ή σοταρισμένα σε βούτυρο μαζί με καβουρμά. 

Χρειάζονται ελάχιστο βράσιμο, όχι παραπάνω από 3-4 λεπτά 

και η γεύση τους είναι γλυκιά. Δεν έχει σχέση 

με την οπιοφόρο παπαρούνα (Papaver somniferum), αλλά έχει 

καταπραϋντική δράση, γι’ αυτό και χρησιμοποιείται

 σε αντιβηχικά σιρόπια.

Κόρινθος: Θεωρώ πως θα αρχίσουν να ανησυχούν όταν μαθητής δαγκώσει σκύλο.

ΚΟΡΙΝΘΟΣ: Ένα σκυλί δάγκωσε μαθητή δημοτικού

 – ο δήμος απάντησε πως δεν είναι επικίνδυνο…

Ένα σοβαρό περιστατικό καταγγέλλει ο Σύλλογος Γονέων

 και Κηδεμόνων του 3ου δημοτικού σχολείου Κορίνθου. 

Όπως αναφέρει σε ανακοίνωση που εξέδωσε, την περασμένη

 Παρασκευή (12/4) κατά τη λήξη του σχολικού ωραρίου, έξω 

από το σχολείο, ένας σκύλος επιτέθηκε σε μαθητή 

και τον δάγκωσε στο χέρι.

Όπως αναφέρει στην ανακοίνωση ο Σύλλογος η επίθεση ήταν απρόκλητη 

και “στο περιστατικό ήταν παρόντες και άλλοι μαθητές που άρχισαν να τρέχουν 

πανικόβλητοι στην μέση του δρόμου…

 Τα χειρότερα αποφεύχθηκαν χάρη στην παρέμβαση γονέων. 

Ο μαθητής μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο,

 όπου του παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες…”.

Το ενδιαφέρον είναι πως, σύμφωνα με όσα αναφέρονται στην ανακοίνωση,

 “πριν δύο μήνες ο Σύλλογος Γονέων υπέβαλε τηλεφωνική καταγγελία 

στην Αστυνομία, με την οποία ζητούσε να περισυλλεγεί το σκυλί,

 καθώς μπορεί να είναι επικίνδυνο για τους μαθητές”.

Η αστυνομία ενημέρωσε σχετικά τον δήμο, ο οποίος, δια του αρμόδιου

 αντιδημάρχου απάντησε ότι “το συγκεκριμένο σκυλί δεν είναι επιθετικό”

 και ότι απλώς “γίνονται έργα στην περιοχή και αυτό τρομαγμένο τρέχει 

πάνω κάτω”, ενώ φοβάται και να μην του πάρουν την τροφή του…“.

Συμπλήρωσε ακόμα πως δεν πρόκειται για επιθετικό και αδέσποτο σκύλο…

Ο σύλλογος αναφέρει ακόμα ότι το ζώο “ζούσε σε περιφραγμένη αυλή 

ενός συνεργείου, απέναντι από το σχολείο, που κατεδαφίστηκε 

πριν από δύο μήνες περίπου. 

Από τότε το σκυλί έχει αφεθεί από τον ιδιοκτήτη του στην τύχη του

 και περιφέρεται αδέσποτο έξω από το σχολείο, γαβγίζοντας τους περαστικούς…”.

Και καταλήγει πως “απαιτούμε από το Δήμο Κορινθίων να πράξει

 τα νόμιμα μέτρα και να περισυλλέξει το αδέσποτο 

από τη γειτονιά του σχολείου μας…”.\

Πηγή

Δικό μας σχόλιο:

 Θεωρώ πως θα αρχίσουν να ανησυχούν 

όταν μαθητής δαγκώσει σκύλο.

Άγρια σπαράγγια: Αυτός, ο αλήτης αριστοκράτης!

Αλλά για μας τους τροφοσυλλέκτες, 

το αγαπημένο μας είναι το άγριο σπαράγγι,

 ο αλήτης δηλαδή της αριστοκρατικής 

αυτής οικογένειας. 

Το άγριο βλαστάρι που σηματοδοτεί τον ερχομό της Άνοιξης! 

Άγριο σπαράγγι, Κουτσαγρέλι, σφαράγγι, σπαραγγούδι, φρύγανο, 

αγρέλι, κουτσαγρέλι (Asparagus sp.)

Ο ακανθώδης ασφάραγγος για τον Θεόφραστο, ο πετραίος 

για τον Διοσκουρίδη, είναι το φυτό στο οποίο μεταμορφώθηκε

 η Περιγούνη, κόρη του ληστή Σίνη, για να ξεφύγει

 από τον πόθο του Θησέα. 

Από τότε οι νύφες της Βοιωτίας στολίζονταν με κλαδάκια

 άγριου σπαραγγιού. 

Τα είδη του στην Ελλάδα είναι πολλά, ανάμεσά τους ο albus 

μόνο στην Κρήτη, ο maritimus στις παραλίες και ο Aphyllus 

σε Κρήτη και Επτάνησα. 

Θα το βρείτε τον Μάρτιο σε θάμνους γεμάτους αγκάθια

 να σκάει μύτη τρυφερό και τραγανό, βαθυπράσινο, θρασύ

 μες στη φρεσκάδα του. 

Από τη συγκομιδή μέχρι την κατανάλωσή του δεν πρέπει να περάσουν

 πάνω από 48 ώρες κι αυτές μόνο αν το διατηρήσετε τυλιγμένο 

σε βρεγμένο βαμβακερό πανί ή χαρτί κουζίνας στην ψύξη. 

Έχει ελαφρά πικρή γεύση, έντονα βοτανική 

και το ιδανικό του ταίριασμα είναι τα αυγά σε ομελέτα, 

σφουγγάτο όπως τη λένε στην Κρήτη.

 Για σαλάτα χρειάζεται μόλις 2-3 λεπτά ζεμάτισμα σε βραστό νερό. 

Τρώγεται και ωμό, μόλις κομμένο από τον βλαστό του. 

Η φίνα γεύση του κάνει πολύ καλή συντροφιά σε λευκά αχνιστά

 ή ψητά ψάρια.

 Διαφορετικά και πολλά είδη του βρίσκουμε σε ολόκληρη

 την Ευρώπη, όπου μαγειρεύεται σε ριζότι, με ζυμαρικά,

 σοτάρεται σε βούτυρο, ψήνεται και αρτύζεται με ελαφριά βινεγκρέτ.

Κόρινθος-σήμερα: Υπέροχα, χειροποίητα και σε πολύ λογικές τιμές. (6 φωτογραφίες)

 

Ρόκα. Το βοτανολογικό της όνομα προέρχεται από το λατινικό ρήμα urere που σημαίνει καίω.

Ρόκα

Αζούματο (Αττική), εύζωμον, ερούκα (Eruca sativa)

Το βοτανολογικό της όνομα προέρχεται από το λατινικό ρήμα urere

 που σημαίνει καίω και αναφέρεται στην έντονη, καυτερή 

και πικάντικη γεύση της άγριας ρόκας. 

Ο Κρητικός μοναχός Αγάπιος Λάνδος γράφει στο «Γεωπονικόν» του 

ότι η ρόκα είναι θερμή, χωνευτική, πλην όμως σκανδαλίζει τη σάρκα 

και προκαλεί πονοκεφάλους. Γι’ αυτό είναι καλύτερα

 να τρώγεται μαζί με… κατευναστικά χόρτα, όπως το μαρούλι

 και τα αντίδια. 

Στην παλιά Αθήνα ήταν ένα από τα 40 είδη χόρτων που έμπαιναν

 στην πίτα προς τιμήν των Αγίων Σαράντα, στις 9 Μαρτίου. 

Η δημοφιλία της στην Ελλάδα καταποντίστηκε μετά τη δεκαετία 

του ’50 και επανήλθε –ντυμένη με ιταλικό μοντελάκι πια– αρκετές 

δεκαετίες αργότερα αντικαθιστώντας κάθε άλλη πράσινη σαλάτα

 με τη «ρόκα – παρμεζάνα». 

Οι Ιταλοί τη βάζουν σε πίτσες, κάνουν πέστο για ζυμαρικά 

και την προσθέτουν σε ριζότι. Στην Κρήτη και τις Κυκλάδες 

μπαίνει με μέτρο στις χορτόπιτες, σε φρέσκες σαλάτες

 και μαγειρευτά με κρέας, συνήθως αρνάκι.

Η ρόκα έχει γίνει δικαιωματικά ένα από τα απαραίτητα λαχανικά

 στις σαλάτες μας μιας και τα οφέλη της είναι πολλά και ευεργετικά!

Κόρινθος: 1955 Αναμνηστική φωτογραφία, φίλων και συγγενών! (3 εικόνες)

Αναγνωρίζετε κάποιους;

Μοναδική που αναγνωρίστηκε είναι 

στην άκρη δεξιά Στεφανία Φωκιανού.

Κάππαρη. Από τα πιο διαδεδομένα ορεκτικά της αρχαίας ελληνικής και βυζαντινής κουζίνας

Κάππαρη

(Capparis spinosa & Capparis ovata)

Κατάγεται από τη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή και ευρήματα

 δείχνουν ότι οι κάτοικοι του Σπηλαίου της Φράγχθης (7.000 π.Χ.) 

κάθε άλλο παρά την περιφρονούσαν.

 Κάππαρη πουλούσε στην αγορά της Αθήνας η Φρύνη 

πριν γίνει διάσημη εταίρα και στον κατάλογο καρυκευμάτων

 του Αντιφάνη βρίσκεται μαζί με το σησάμι, το κύμινο, το θυμάρι,

 τη μαντζουράνα, το ξίδι και τις ελιές. 

Από τα πιο διαδεδομένα ορεκτικά της αρχαίας ελληνικής 

και βυζαντινής κουζίνας, παραμένει μέχρι σήμερα χαρακτηριστικό

 των Κυκλάδων. 

Από την κάππαρη συλλέγονται το καλοκαίρι τα φύλλα, 

οι τρυφεροί βλαστοί, τα μπουμπούκια και αργότερα οι καρποί, 

γνωστοί σαν αγγουράκια της κάππαρης. 

Στη φυσική τους μορφή είναι ιδιαίτερα πικρά, γι’ αυτό και πρέπει

 να ξεπικρίσουν με συχνά βρασίματα.

Στη συνέχεια μαγειρεύονται ή αποξηραίνονται ή γίνονται τουρσί.

 Η κάππαρη των Κυκλάδων, η spinosa, έχει μυτερά φύλλα και μικρά,

 γεμάτα, σφιχτά μπουμπούκια με έντονη γεύση θάλασσας. 

Αντίθετα, η ovata, που βρίσκουμε στα τουρκικά παράλια, στην Ιταλία 

και τη νότια Γαλλία, έχει στρογγυλά φύλλα και μεγαλύτερα, πιο «κούφια»

 μπουμπούκια, με ηπιότερα αρώματα και γεύση. 

Στη Σαντορίνη μαγείρευαν κάππαρη γιαχνί.

 Επίσης, η καππαροσαλάτα φτιάχνεται με διαφορετικό τρόπο σε κάθε

 κυκλαδονήσι, ενώ τα μαγικά αυτά «κουμπιά» δεν λείπουν από μαγειρέματα

 με ψάρι, κάνουν συντροφιά στη φάβα και τις καλοκαιρινές σαλάτες, 

συμμετέχουν σε κόκκινες σάλτσες για ζυμαρικά, αρτύζουν βινεγκρέτ 

και νοστιμίζουν όποιο φαγητό τα χρειάζεται.

 Οι γείτονες Ιταλοί χρησιμοποιούν ιδιαίτερα 

και τα αγγουράκια της κάππαρης  σε τουρσί.

Στημένη, μάλλον του την είχαν, να του χαλάσουν την πόζα;